<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>Yeni Şafak &#8211; Mustafa Armağan &#8211; Kişisel Web Sitesi</title>
	<atom:link href="http://www.mustafaarmagan.com.tr/etiket/yeni-safak/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>http://www.mustafaarmagan.com.tr</link>
	<description>Tarihle Birlikte Düşünmek...</description>
	<lastBuildDate>Thu, 24 Mar 2016 13:58:16 +0000</lastBuildDate>
	<language>tr</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=6.0.8</generator>

<image>
	<url>http://www.mustafaarmagan.com.tr/wp-content/uploads/2017/11/cropped-mustafa-armagan-icon-32x32.png</url>
	<title>Yeni Şafak &#8211; Mustafa Armağan &#8211; Kişisel Web Sitesi</title>
	<link>http://www.mustafaarmagan.com.tr</link>
	<width>32</width>
	<height>32</height>
</image> 
	<item>
		<title>Derin bir merhaba</title>
		<link>http://www.mustafaarmagan.com.tr/yazilar/yeni-safak/derin-bir-merhaba/</link>
					<comments>http://www.mustafaarmagan.com.tr/yazilar/yeni-safak/derin-bir-merhaba/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Mustafa Armağan]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 07 Mar 2016 13:49:26 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Yeni Şafak]]></category>
		<category><![CDATA[derin bir merhaba]]></category>
		<category><![CDATA[Derin Tarih]]></category>
		<category><![CDATA[köşe yazısı]]></category>
		<category><![CDATA[Mustafa ARMAĞAN]]></category>
		<guid isPermaLink="false">http://www.mustafaarmagan.com.tr/?p=8200</guid>

					<description><![CDATA[Askerden yeni gelmiştim. Bıçkın bir Bursa bıçağı gibiydi zihnim. Askerde boşa geçen vakitlerimi telafi etmek için okumak, daha çok okumak ve yazmak ekmek kadar, su kadar ihtiyaçtı. Ve tabii yazmak… Yazacak yer aradığımda dergiler elbette ama gazetelere iştahlanıyordu kalemim. Köşelere kurulmaya… Her yazar adayı gibi ben de &#8216;Ah bir köşem olsa orada neler yapmazdım!&#8217; diye derin derin iç geçirdiğimi şuracıkta itiraf edeyim mi? Üstelik o zamanlar gazete sayısı az, köşe yazanlar da belirli sayıdaydı. Sizin anlayacağınız, Türkiye aydınının köşe yazarlığına ayranının kabardığı günlerdi ki, Yeni Şafak gazetesi kuruldu, tabii şimdi çoğu başka yayın organlarında icra-yı faaliyet eden dost ve arkadaşlarımız iş başındaydı. Derken ufak tefek yazılar, Kültür Sanat sayfası yorumları derken bir de baktım günün birinde köşem oluvermiş! Velhasıl Yeni Şafak&#8217;ta tam 41 hafta devam eden köşe yazarlığımdan ayrıldığım 25 Kasım 1995&#8217;ten bu yana koca bir 20 yıl geçmiş. Bu uzun ayrılıktan sonra köşe yazarlığına merhaba dediğim gazetenin okuruna bu defa derinden bir merhaba demek istedim. Peki neden? &#8216;Derin&#8217; kelimesi 2000&#8217;li yıllarda yaptığımız &#8216;derin devlet&#8217; tartışmaları sırasında pek bir revaçtaydı. Açıklanamayan nice esrarengiz olayı bir çırpıda yakalayan bu terimi o kadar çok kullandık ki galiba gına getirdik. Hatta Yeni Şafak&#8217;ın kardeşlerinden Derin Tarih dergisini çıkartacağım zaman bile &#8216;Aman, yanlış anlaşılır şimdi&#8217; ikazlarına muhatap olduğumu iyi hatırlıyorum. Derin Tarih bu ay 4. yılını doldurdu. Onbinlerce okura seslenen, toplam 8,000 sayfalık bir yayın performansı sergiledi, yaygın deyişle &#8216;tuttu&#8217;. Derin Tarih&#8217;in &#8216;tutması&#8217;, yola çıkarken kimi tereddütleri olan dostlarımızın &#8216;doğrusu bu kadarını beklemiyorduk&#8217; şeklindeki samimi itiraflarında fark ettikleri gibi tarihin ülkemizde ne kadar rağbete bindiğinin de göstergesiydi. Peki hiç düşündük mü tarih neden bu kadar merak ediliyor bu ülkede? Hele ki gençler tarafından. Dün Kahramanmaraş&#8217;ta, bugün de CNR Kitap Fuarı&#8217;ndaydım, gençlerin neleri merak ettiklerini duysanız şaşardınız. Lozan&#8217;ın süresi 2023&#8217;te doluyormuş! Doğru mu? Türkiye&#8217;nin petrol çıkarması anlaşmalarla yasaklanmış! Var mı böyle bir şey? Mustafa Kemal Paşa 1918&#8217;de İngilizlerce öldürülmüş ve yerine casus Lawrence&#8217;i geçirmişler! Böyle bir bilgiye rastladınız mı? Sorular yalnız 1918 sonrasına mahsus olsa iyi, Osmanlı tarihinin muhtelif alanlarına ve devirlerine yangın gibi sıçrıyordu. Yavuz Sultan Selim&#8217;in Sina Çölü&#8217;nde arslanlarla güreşip güreşmediği, 2. Abdülhamid&#8217;in tebdil-i kıyafet ederek defalarca hacca gidip gitmediği veya Ertuğrul Gazi&#8217;nin büyük oğlu Sarı Batu&#8217;nun Osman Gazi&#8217;den önce beyliğin başına geçtiğine dair havsalamızın sınırlarını zorlayan meraklar tenis topu gibi gidip geliyordu. Öyle anlaşılıyordu ki, insanlar okudukları tarihlerden tatmin olmuyor, en önemlisi de yazanlara –istisnalar hariç- güvenmiyorlar. &#8216;Bize okullarda öğretilen tarihe inanmıyorum&#8217; sözünü söyleyen liseli öğrencinin yanında duran tarih öğretmeninin de onu tasdik ettiğini görmek en ağırından bir şizofreninin nasıl yakamıza yapışıp yıllar yılı bırakmadığının da kanıtı değil miydi? Ağır yaralı romancımız Oğuz Atay “Tarih, geçmişten geleceğe uzanan ve bugün gördüğümüz bir rüyadır&#8221; demişti. İrlandalı yaralı kurt James Joyce ise tarihin &#8216;uyanmaya çalıştığı bir kâbus&#8217; olduğunu yazmıştı. Galiba ikincisi bize daha çok uyuyor. Bir kâbus gibi üzerimize çöken şu uğursuz tarih uykusundan nasıl uyanacağız? Dahası, Jack Goody&#8217;nin dediği gibi Avrupa emperyalizmi diğer kıtaların tarihlerini çalmakla yetinmeyip bir de yerlerine sahtelerini imal edip koymuşsa bu, kâbusu katmerlendirmez mi? Hadi çalındığını fark ettik diyelim, elimize tutuşturulan tablonun sahte olup olmadığını nereden anlayacağız? Bilirkişiler de &#8216;ayarlanmışsa&#8217; geriye yapılacak ne kalmıştır? İşte memleketimin tarih manzarası aşağı yukarı budur ve Necip Fazıl&#8217;ın, Eşref Edip&#8217;in, Osman Yüksel&#8217;in vaktiyle elimine etmek yıkmak için ter döktükleri, lakin ömür yetiremedikleri yalanlar surunun gediklerine Ulubatlı Hasan gayretiyle saldırmakta oluşumuzun gerekçesini böylece açıklamış olayım. Dostlar! İngiltere&#8217;nin, Fransa&#8217;nın, Rusya&#8217;nın bir tarih meselesi olmayabilir ama Türkiye&#8217;nin bir tarih meselesi vardır ve bu mesele kangren olmak üzeredir. Şimdiden zihinler felç olmuş vaziyettedir. Değiştirilmesi için acilen tedbir alınmazsa “Bu ülke&#8221;nin çocuklarına oynanan büyük tarih hırsızlığına –maazallah- ortak olmak tehlikesi söz konusudur. Aklınıza o devedikenine sürtünmüş soru düşmüş olmalı: O büyük tarih oyunu neydi? Edward Said&#8217;in Filistinliler için kullandığı o ifadenin koltuğuna yakışıyoruz: Biz kurbanların kurbanlarıyız! Tanzimat&#8217;ın aydın nesli Avrupa&#8217;nın hisarına başını çarptı ve yılları hasarı gidermekle geçti. Meşrutiyet aydınları hasarlı geleneğin ürünlerini daha da hasarlı hale getirerek sundu sonrakilere. Cumhuriyet ise Tanzimat&#8217;ın kırdığı evimizin camlarını bu defa buzlu camlarla değiştirdi! Sonuçta bu üç büyük kırılmanın ardından &#8216;Kimiz biz?&#8217; sorusuna kâh hasarlı binaya bakarak cevap verdik, kâh etrafımızı kataraktlı göz gibi çevirmiş buzlu camlardan bakarak gördüklerimizle. Gerçek şuydu ki, ilk çarpışmanın kurbanları olan Tanzimat neslinin kurbanları olmuştuk. Kim olduğumuz sorusunu tarihimize kendi sesimizle soramadığımız gibi kendi gözümüzle kimliğimizin temel unsurlarını görme imkânından mahrum bırakılmıştık. “Bu ülke&#8221;nin çocuklarının kendilerine oynanan yaklaşık 1,5 asırlık oyunun neden tarih alanında dağlaştığını, bizim neden tarihimizden mahrum edilip sahte bir tarihle bugüne kadar idare etmemiz istendiğini öğrenmesi içindir mücadelemiz. Bu en az ilki kadar yaman geçmesi gereken mücadeleyi kazanma ümidimiz, onu hilafetin kaldırılmasından 4 ay sonra çıkardığı Âsım adlı kitabıyla başlatan Mehmed Akif&#8217;lerden Eşref Edip&#8217;lere, Bediüzzaman&#8217;lara, Necip Fazıl&#8217;lara bağlanan altın zincirin kopmadan yeni nesle aktarılması halinde devam edecektir. Aksi halde Cemil Meriç&#8217;in “Bu Ülke&#8221; dediğimiz gemi daha çok su almaya devam eder. İşte o gemiyi bir yandan yüzdürürken öbür yandan tamire ihtiyacımız olduğu için buradayım. Kâbusu salih rüyaya tahvil etmenin başka bir yolu yok ne yazık ki.]]></description>
		
					<wfw:commentRss>http://www.mustafaarmagan.com.tr/yazilar/yeni-safak/derin-bir-merhaba/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Misak-ı Millî ruhuna dönüş</title>
		<link>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/misak-i-milli-ruhuna-donus/</link>
					<comments>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/misak-i-milli-ruhuna-donus/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Mustafa Armağan]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 01 Jan 2013 13:45:07 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Genel]]></category>
		<category><![CDATA[Yankılar]]></category>
		<category><![CDATA[Derin Tarih]]></category>
		<category><![CDATA[Hilal Kaplan]]></category>
		<category><![CDATA[Misak-ı Millî]]></category>
		<category><![CDATA[Mustafa ARMAĞAN]]></category>
		<category><![CDATA[Yeni Şafak]]></category>
		<guid isPermaLink="false">http://www.mustafaarmagan.com.tr/?p=6366</guid>

					<description><![CDATA[Geçtiğimiz hafta &#8216;Kürtlerle kardeş olmak&#8217; başlıklı yazımızda kardeşlik hukukunu tesis etmenin içtimaî ve siyasî yönlerine dikkat çekmiştik. Yeni Şafak&#8217;ın çıkardığı Derin Tarih dergisinin Genel Yayın Yönetmeni olarak başarılı işlere imza atan Mustafa Armağan, dün Zaman&#8217;daki köşesinde meseleye yine tarihin içerisinden bakarak dikkat çekici bir perspektif sundu. Armağan, Osmanlı&#8217;dan bu yana Kürt meselesinin inkişafını özetleyerek, cevaplanmasını bırakın sorulması dahi zor olan sorular sordu. Yazı şöyle başlıyordu: &#8216;Biz Osmanlı mirasını kâğıt üzerinde reddederek aslında bilançoyu da karartmış olduk. Redd-i miras edersen alacağını bilemeyeceğin gibi borcunu da tespit edemezsin. Edebilmek için dükkânın kepenklerini açmaktan başka şansımız yok ne yazık ki. Şimdi böyle bir açılış dönemindeyiz ama bu arada köprülerin altından çok sular aktığını söylemek lazım.&#8217; Defter kapatılsa da, zaman dondurulamadığı için Osmanlı&#8217;dan yadigâr bilançoyla yüzleşirken, bir yandan da cumhuriyetin 90 yılının gölgesini üzerimizde hissetmemiz kaçınılmaz hale geliyor. Devam edelim: &#8216;Lozan görüşmeleri sırasında Lord Curzon&#8217;ın Kürt kartına sarılıp onları azınlık statüsüne bağlama girişimine hem Türk tarafı, hem de Kürt tarafı karşı çıkmıştı. İşte bu &#8216;Biz etle tırnak gibiyiz, ayrılamayız&#8217; söylemi TC&#8217;nin temeli olacaktı. Aslında bu karar 1919&#8217;un tam da bu günlerinde hazırlanan ve ocak ayında İstanbul meclisinde kabul edilen Misak-ı Milli&#8217;de mündemiçti. Misak-ı Milli&#8217;nin üzerinde önemle durulması gereken 1. maddesi Mustafa Budak&#8217;ın &#8216;Derin Tarih&#8217; dergisinin ocak sayısında çıkacak yazısında belirttiği gibi Türk-Kürt çoğunluğun yaşadığı bölgelerdeki nüfusun haklarını garanti altına almayı hedefleyen bir olmazsa olmaz şartıydı. Vereceğimiz kadar toprak vermiştik. Artık bıçak kemiğe dayanmış, Osmanlı&#8217;dan geriye kala kala iki halk ve Anadolu toprağı kalmıştı. 1. madde, Misak-ı Milli&#8217;nin özüdür. Şöyle der mealen: &#8216;Mondros Mütarekesi imzalandığı tarihteki sınırların dahil ve haricinde bulunan Osmanlı-İslam ekseriyetinin haklarını korumak&#8230;&#8217; Elbette burada sözü edilen &#8216;Osmanlı-İslam ekseriyeti&#8217; tabiri Türkler ve Kürtleri kastediyordu. Osmanlı&#8217;nın son kalan iki büyük Müslüman unsuru onlardı. Kader birliği ederek Osmanlı&#8217;nın küllerinden daha küçük bir Osmanlı Devleti vücuda getirerek yollarına beraberce devam edeceklerdi.&#8217; Misakı Milli&#8217;ye atıfla bahsedilen ülkedeki iki büyük Müslüman halk olsa da, iki halkın da kendisine etnisiteyle değil, İslâm bağıyla tanımlaması bize ne çok şey anlatıyor, değil mi? &#8216;Yeni Türkiye Cumhuriyeti kurulana, hatta halifelik kaldırılana kadarki dönem Kürtlerin Türklerle el ele kuracakları bir devletin hayalleriyle doludur. Ancak kafalardaki hesap siyasi oyunlara uymamış, İstiklal Savaşı küçük bir Osmanlı bakiyesi olarak iki milletli bir oluşum eliyle kazanıldığı halde sonrasında bu topraklarda tek bir milletin yaşadığı, hatta yaşamaya hakkı bulunduğu bizzat resmî ağızlar tarafından ifade edildi, tek millet vardı. Devlet o milletin, Türklerin devletiydi. Kürtlerin söz hakkı, hatta yaşama hakkı kalmamıştı. Asimilasyona uğramak, yani Türk olmaktan başka yol bırakılmadı. Mahmut Esat Bozkurt&#8217;un deyişiyle Türk olmayan ancak köle olabilirdi. Ancak 2013&#8217;e gelip dayandığımız günlerde artık Son Osmanlı bakiyesi olan TC&#8217;de parçalanma tehdidi ciddi bir travmaya doğru gitmekte. Acaba Osmanlı&#8217;nın parçalanma süreci devam mı ediyor? Bu yıl 100. yıldönümünü idrak ettiğimiz Balkan Savaşları bize yalnız asırlarca yaşadığımız Rumeli topraklarını kaybettirmekle kalmadı, aynı zamanda geleceğe bir projektör de tutmuş oldu. İmparatorluklar kolay doğmuyor ve sanıldığından geç parçalanıyordu. Bu süreci önlemenin, Türk-Kürt kardeşliğini güçlendirmenin yolu, tarihte yapılan hatalardan ders alıp bugün aynılarını yapmamaktan geçiyor.&#8217; Türk-Kürt kardeşliğinin, Ortadoğu olarak adlandırılan coğrafyadaki son on yıl içerisinde gerçekleşen gelişmelerin ışığında pekiştirilmesi azami önem taşıyor. Çünkü Müslümanlar bundan kaçındıkça, siyaset boşluk kaldırmadığı için, meselenin tamamen seküler bir zemine taşınarak ele alınmasına kapı aralanmış oluyor. Müellifin, tavzih edilmesi gereken çıkış yolu şöyle: &#8216;O zaman çözüm belli: Misak-ı Milli ruhuna dönüş! Yoksa Son Osmanlı&#8217;nın biraz daha küçülmesi kaçınılmaz olarak gündeme gelecek. Bu bakışa göre Atatürk de bu son Osmanlı devletinin kurucusu oluyor! Tarih, kendisine şaşırmadan bakanlardan intikamını çok feci alıyor ne yazık ki! Tecrübeyle sabittir vesselam!&#8217;]]></description>
		
					<wfw:commentRss>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/misak-i-milli-ruhuna-donus/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>&#8216;Kızıl Pençe&#8217;yi Atatürk yönetiyordu&#8217;</title>
		<link>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/kizil-penceyi-ataturk-yonetiyordu/</link>
					<comments>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/kizil-penceyi-ataturk-yonetiyordu/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Mustafa Armağan]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 01 Apr 2012 20:40:56 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Genel]]></category>
		<category><![CDATA[Söyleşi]]></category>
		<category><![CDATA[Kazım Karabekir]]></category>
		<category><![CDATA[Kızıl Pençe]]></category>
		<category><![CDATA[Mustafa Armağan Söyleşi]]></category>
		<category><![CDATA[Yeni Şafak]]></category>
		<guid isPermaLink="false">http://www.mustafaarmagan.com.tr/?p=5002</guid>

					<description><![CDATA[Balıkesir Hutbesi öncesi: Kazım Karabekir, Latife Hanım ve Mustafa Kemal. Balıkesir Hutbesi ve öncesinde Mustafa Kemal aşırı dinci konuşmalar yapınca Karabekir, &#8220;Paşam, dini siyasete karıştırmanın acısını yeterince çekmedik mi? Niye böyle yapıyorsunuz&#8221; diye uyarıyor. Mustafa Armağan, Mustafa Kemal Atatürk&#8217;ün bu tepkileri görüp halife olamayacağını anlayınca halifeliği kaldırdığını söylüyor.  Atatürk&#8217;ün silah arkadaşı olarak Milli Mücadele saflarında en önde yer alan Kazım Karabekir sonraki dönemde kendini yasaklılar arasında buldu. Göz hapsinde tutulan, kitapları yakılan, suikast girişiminde bulunulan Karabekir, bunların devlet içinde örgütlenen gizli bir yapılanmanın marifeti olduğunu, emri ise Gazi&#8217;den aldıklarını söylüyor. EMETİ SARUHAN Mustafa Armağan son kitabı Kızıl Pençe&#8217;de Kazım Karabekir&#8217;in işaret ettiği pek çok çarpıcı iddiaya dikkat çekiyor. Bunlardan biri Milli Mücadele&#8217;ye Atatürk&#8217;ü Kazım Karabekir&#8217;in davet ettiği ve ilk kendisinin Anadolu&#8217;ya geçtiği. Diğeri Atatürk&#8217;ün aslında halife olmak istediği ancak bunu başamayınca halifeliği kaldırdığı. En çarpıcı olansa Mustafa Kemal&#8217;in etrafında asalak bir çevrenin türediği, milletvekilleri, polis ve asker içinde de uzantısı olan bu gizli örgütün adam öldürmeye varan faaliyetleri olduğu, baskıyla kanun çıkardıkları ve emirleri de Gazi&#8217;den aldıkları iddiası. Kâzım Karabekir neden önemli? Osmanlı generalleri içinde 1. Dünya Savaşı&#8217;nda yenilmemiş olarak cepheden dönen sadece Karabekir. Ali Fuat Paşa, İsmet Paşa, Ali İhsan Paşa, Refet Paşa, Mustafa Kemal Paşa hepsi yenilmişler. 20 gün içinde 600 kilometre geri çekilmiş Filistin-Suriye&#8217;deki kuvvetlerimiz. Sadece Kafkas Cephesi&#8217;nde Vehib Paşa komutasındaki Kâzım Karabekir yenilmek bir yana İngilizleri, Ermenileri, Rusları yenerek sınır ötesi harekata girişiyor ve Tebriz&#8217;e kadar ilerliyor. Enver Paşa&#8217;nın planı da Kafkas Cephesi&#8217;nden ilerleyip Azerbaycan Türkleriyle birleşmek ve sınırımızı kuzeye doğru genişletmek. Kâzım Karabekir &#8220;Doğu&#8217;ya gidelim. Orada zedelenmemiş bir ordu var. Onu terhis ettirmeyelim, bu kuvvet Milli Mücadele&#8217;nin başlangıcı olsun&#8221; diyor ve bu aşamada Mustafa Kemal&#8217;le görüşüyor. &#8220;Ben Doğu&#8217;ya gidiyorum, siz de gelin&#8221; dediğinde M. Kemal, &#8220;Bu da bir fikirdir&#8221; diyor. MİLLİ MÜCADELEYİ KARABEKİR BAŞLATMIŞ Anadolu&#8217;ya geçme fikri ilk Karabekir&#8217;den geliyor yani. Evet. Karabekir Paşa, Mustafa Kemal&#8217;in niyetinin İstanbul&#8217;da kalıp Harbiye Nazırı olarak hükümete girmek olduğunu, ancak İstanbul&#8217;daki siyasi kombinasyon iflas edip hükümete giremeyince müfettiş olarak Anadolu&#8217;ya geçtiğini söylüyor. Nitekim Mustafa Kemal&#8217;in tayini 30 Nisan&#8217;da çıkıyor. Ancak 30 Nisan&#8217;da Kâzım Karabekir Trabzon&#8217;a çıkalı 11 gün olmuştur. Mustafa Kemal&#8217;in Milli Mücadele&#8217;ye katılmasında ne kadar etkili oluyor Kâzım Karabekir? Erzurum Kongresi&#8217;ni Karabekir organize ediyor. Mustafa Kemal&#8217;i de kongreye o sokuyor. Çünkü Rauf Orbay ve Mustafa Kemal&#8217;i almakta tereddüt ediyor Erzurumlular. Onu ve yanındakileri İngilizlerin adamı sanıyorlar. Ancak Karabekir kefil olunca girebiliyorlar kongreye. İkincisi, Erzurum Kongresi&#8217;nden önce Mustafa Kemal, müfettişlik görevinden azlediliyor. Üstelik görevi Karabekir&#8217;e veriliyor, kendisinden Mustafa Kemal&#8217;i tutuklayıp İstanbul&#8217;a göndermesi isteniyor. Karabekir Genelkurmay&#8217;a mektup yazıp &#8220;Ben İngilizlerin emriyle bir Türk askerini tutuklama şerefsizliğini gösteremem. Emrinizi kabul etmiyorum&#8221; diye rest çekiyor. Yani askerlik hayatını riske atıyor. Mustafa Kemal&#8217;e de &#8220;Siz bizim komutanımızsınız, size tabiyiz. Karargâhımızla emrinizdeyiz&#8221; diye bağlılığını bildiriyor. Ama buna rağmen Karabekir&#8217;le ters düşüyor Mustafa Kemal? Mustafa Kemal&#8217;in hayatının İstiklal Savaşı&#8217;nın başlangıcındaki dönüm noktalarının hep Karabekir Paşa tarafından inşa edildiğini görüyoruz. Bu da kabul edelim ki, kolay hazmedilecek bir gebelik değildir. Mustafa Kemal&#8217;in üzerinde Demokles&#8217;in kılıcı gibi Karabekir gölgesi sallanıyordu. Ona çok şey borçlu, o nedenle de yanında uzun süre taşıyamazdı. Nitekim tasfiye etti. Peki Kâzım Karabekir neden hep arka planda kalmayı tercih ediyor? Bir Osmanlı tevazuundan söz edilebilirse de, askeri bir hiyerarşi de sözkonusu. Mustafa Kemal Cihan Harbinde ordu ve ordular grup komutanlığı yapmış. İkincisi, Mustafa Kemal içlerinde siyasetten en iyi anlayan kişi. Şunu bilelim ki, Milli Mücadele sadece bir askerlik başarısı değildir. Mustafa Kemal Paşa&#8217;nın diplomatik manevralarının başarıdaki rolünü kabul etmek lazım. Mesela diğer paşalar savaş sonrasında siyasetle ilgilendiler; fakat hiçbiri siyasette başarılı olamadı. İnönü&#8217;nün dediği gibi Mustafa Kemal&#8217;in siyasetçiliği askerliğinden üstündür. Onu tercih bu sebeptendir. Kitapta saltanatla hilafetin ayrılması ve saltanatın kaldırılması Kâzım Karabekir&#8217;in fikriydi deniyor. Bu durumda laikliğin ilk tohumunu Karabekir atmış diyebilir miyiz? Bildiğiniz gibi hilafetin saltanatla birleşmesi İslamcı ekolde de çok eleştirilir. Öte yandan 1922&#8217;de saltanatın bu ülkeye hayır getirmeyeceği genel bir kabul halindeydi. Karabekir cumhuriyete geçilmesini ama hilafetin Müslüman toplumlarla bağımızı koruyacak bir silah, İngilizlere karşı bir koz olarak elimizde kalmasını istiyordu. Halifeli bir Cumhuriyet istiyordu. Halifeliğin neden Osmanoğullarında kalması gerektiğini savunuyordu? Tarihî bir devamlılık olarak bunu istiyor. Osmanoğulları bu ülkeye büyük hizmetleri geçmiş bir aile. Bunun yanı sıra Mustafa Kemal&#8217;in hilafeti de üzerine almasından, böylece aşırı güçlenmesinden korkuyor. LOZAN&#8217;DA DİNSİZLİK TELKİN EDİLDİ Halifeliği Mustafa Kemal&#8217;in almasına neden karşı? Mustafa Kemal hem halife, hem de devlet başkanı olursa saltanat başka bir şekilde ihya edilmiş olur, din ve devlet işleri birbirine karışır diye karşı çıkıyor. Nitekim Mustafa Kemal, Meclis&#8217;teki hocalarla sarık ve cüppe giyip fotoğraf çektiriyor ve üzerine &#8220;İdeal hatırası&#8221; anlamına gelen &#8220;Mefkûre hatırası&#8221; diye yazıyor. Daha da önemlisi, Balıkesir Hutbesi ve öncesinde aşırı dinci konuşmalar yapıyor. Karabekir, Mustafa Kemal&#8217;i &#8220;Paşam, dini siyasete karıştırmanın acısını yeterince çekmedik mi? Niye böyle yapıyorsunuz?&#8221; diye uyarıyor. Mustafa Kemal de halife olamayacağını anlayınca halifeliği kaldırıyor. Halifenin ayrı bir iktidar odağı olarak kalmasını istememesinin sebebi bu. &#8220;Anayasamız Kur&#8217;an&#8221;dır diyen bir Mustafa Kemal&#8217;den, &#8220;Bizim ilkelerimiz gökten indiği sanılan kitaplardan alınmamıştır&#8221; diyen bir Mustafa Kemal&#8217;e değişim nasıl gerçekleşti? Bunu iki faktörle açıklıyorum. İç faktör, iktidar mücadelesidir. Hilafetin kaldırılması, içerideki iktidar mücadelesinin sonucuydu. Mustafa Kemal ve çevresi 1930&#8217;lara kadar etrafındaki bütün odakları teker teker tırpanlayarak ortada muhalefet edecek hiçbir kurum, dernek, gazete vb. bırakmaz. Halifeliğin kaldırılmasının ardından basın susturulur, ana muhalefet partisi kapatılır. İtiraz edenler İstiklal Mahkemeleri&#8217;nde yargılanıp asılır. İzmir Suikasti davası bunun zirvesidir. 1926&#8217;dan 1945&#8217;e kadar muhalefetsiz bir cumhuriyet yaşanır. Dış faktör açısından baktığımızdaysa hilafetin kaldırılması dahil, laiklikle ilgili dine karşı bir akımın başlamasının kökeninin Lozan olduğunu görürüz. Neler oldu Lozan&#8217;da? Lozan&#8217;da Balıkesir hutbesindeki gibi İslamiyet&#8217;e bu kadar vurgu yapılmasının bağımsızlığımızı tehlikeye atacak bir tehdit olduğu telkin edildi. Karabekir, İsmet Paşa&#8217;ya &#8220;İsmet, bu din aleyhindeki fikirler size Lozan&#8217;da telkin edildi değil mi?&#8221; diye soruyor. İsmet Paşa da zımnen kabul ettiğini belirten dolaylı bir cevap veriyor. &#8220;Bak Kâzım, biz savaşa Macarlar ve Bulgarlarla beraber girdik. Hepimiz kaybettik ama sadece bizim bağımsızlığımız ortadan kaldırıldı. Müslüman kaldıkça bağımsızlığımızın tehlike altında kalacağını bilmemiz lazım&#8221; diyor. Sonuca baktığımızda İngiltere Kralı Lozan&#8217;a onay imzasını hilafet kaldırıldıktan sonra atmıştır. Fransızlar ve İtalyanlar da İngiltere Kralından sonra imza attılar. Demek ki Hilafetin kaldırılması özenle beklendi. Dikkat ederseniz laikliğin zedelenmesinin varlığımızı tehlikeye atacağı korkusu hala CHP liderlerine egemendir. İnönü&#8217;nün Lozan&#8217;da yaşadığı korku Halk Partisi&#8217;nin ruhunda yaşıyor anlaşılan. KIZIL PENÇE ATATÜRK&#8217;TEN EMİR ALIYORMUŞ Karabekir &#8220;Kızıl Pençe&#8221; adında bir örgütten bahsediyor. Bu o dönemin derin devleti mi? 1908&#8217;den itibaren Türkiye&#8217;de bir derin devlet oluşumu başladı. Fransız İhtilali&#8217;nden sonra kurulan Selamet-i Umumiye Komitesi&#8217;nin bir paralel devlet oluşturma çabası vardı. Bu önce İttihatçılar tarafından benimsenmişti. Bu komite milletvekillerini kontrol altına alıp baskı, yıldırma, susturma politikası ile istedikleri kanunun çıkmasını sağlıyordu. 1923&#8217;e doğru giden süreçte bu komite daha belirgin hale geldi. 1923&#8217;ten sonra da Mustafa Kemal Paşa&#8217;nın etrafını çeviren yeni bir asalak gruptan bahsediyor Karabekir Paşa. Nasıl bir grup bu? Bunun içinde tetikçiler, İstiklal Mahkemesi üyeliği yapmış Kılıç Ali gibi operasyonlarda kullanılan kişiler, Ekrem Baydar gibi emniyet müdürleri var. Yani Mustafa Kemal&#8217;e bağlı özel bir teşkilatlanma. Yukarıdan aşağı doğru polisin ve askerin içine doğru uzanıyor. Ayrıca şunu belirtmemizde fayda var: 1923 meclisinde asker kökenlilerin sayısı 60 civarında. Meclise Genelkurmay&#8217;ın karargâhı benzetmesi yapılıyor. İstedikleri operasyonları yapıyorlar, kanun çıkacaksa çıkarılıyor, muhalifler bastırılıyor. Düşünün, 1925&#8217;te TBMM&#8217;de Halit Paşa vuruldu. Karabekir, kendisine suikast düzenleyenin, kitaplarını yaktıranın, bazı örtülü operasyonların Kızıl Pençe adını verdiği bu örgüt tarafından gerçekleştirildiğini ana hatlarıyla aktarıyor. Karabekir, &#8220;İstanbul Valisi ve Emniyet Müdürü, hem İsmet Paşa&#8217;nın başbakan olduğu hükümetin, hem de gizli Kızıl Pençe teşkilatının emrindeydiler. Buna doğruca Gazi emir verir, Meclis Başkanı Kazım Paşa ve Kılıç Ali gibi en güvendikleri adamlar vasıtasıyla hükümet mekanizması gizli oyunlara başlardı.&#8221; diyor. Armağan: Amacım sesi kısılanların sesi olmak Kâzım Karabekir hakkında bu ikinci kitabınız. Neden Kâzım Karabekir üzerine çalışıyorsunuz? Sesi kısılmışların, mağdurların, mazlumların yanında olmak benim tarih üzerine çalışıyor olmamın en önemli sebeplerinden biri. Bundan önce Sultan II. Abdülhamid hakkında iki kitap yazdım. Onların yayınlanmasının ardından Türkiye&#8217;de neredeyse bir &#8216;Abdülhamid rönesansı&#8217; yaşandı, yüzlerce Abdülhamid kitabı çıktı, Abdülhamid&#8217;e bakışta önemli bir değişim meydana geldi. Aynı durum Kâzım Karabekir için de geçerli. Tarihte olduğundan farklı gösterilmiş, yaptıkları silinmeye çalışılmış, idamla yargılandığı gibi yazdıkları yakılmış, hatıratına el konulmuş ve yasaklanmış. Bu defa Karabekir&#8217;in sesi olmak istedim. Çünkü mazlumların sesi olmak gibi bir derdim var. Tarihte mağdur edilmiş kişileri seri halinde yazmaya devam edeceğim. Okuduğumuz tarih çok da doğru değil o halde? Tarih büyük ölçüde galip gelenlerin ışığında yazılır ki, bunun en büyük örneği Nutuk&#8217;tur. İstiklal Savaşı&#8217;nı kazanan, Cumhuriyet&#8217;i kuran birinin zaferinin kitabını yazması tarihte çok az rastlanan bir olayken, bu kitap aynı zamanda master (efendi) tarih konumuna yükseltilmiş. Diğerlerini ezip geçmiş. Peki diğer Paşaların yazdığı &#8220;Nutuklar&#8221;a ne oldu? Bilmiyoruz. Dolayısıyla biz İstiklal Savaşı ve sonrasının tarihini, savaştan sonraki siyasi mücadeleyi kazananların ağzından okuyoruz. Kitabınız 4 ayrı metnin birleşiminden oluşuyor, değil mi? Kaynaklarım, Karabekir&#8217;in yayınlanmış kitap ve günlükleri. Ancak bunlar parça parça ve farklı zamanlarda yayınlandığı için hem gerektiği gibi okunmamış, hem de bir bütünlük oluşmamış okurun kafasında. Ben Paşa&#8217;nın dört ayrı metninden yararlandım. İsmet Bozdağ&#8217;ın Paşaların Kavgası (Karabekir&#8217;in Nutuk&#8217;a Cevapları) adlı derlemesi, Karabekir&#8217;in Yapı Kredi&#8217;den çıkan Günlükler&#8217;i, İzmir suikastiyle ilgili yazdıkları ve savunması ile Bir Düello Bir Suikast adıyla basılmış 1933 yılı hatıraları. Bunları tarih sırası ve bir mantık çerçevesine oturtarak okuyunca çok çarpıcı bir resim çıkıyor. O alternatif resmi, parçaları birleştirerek kitabımda oluşturmaya çalıştım. Kitapta konuşan tamamen Paşa&#8217;dır. Benim katkım, sadece yazdıklarını düzenleyip sadeleştirmek. 01.04.2012 Kaynak: http://www.yenisafak.com.tr/Pazar/?t=01.04.2012&#38;i=375620&#38;k=b10]]></description>
		
					<wfw:commentRss>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/kizil-penceyi-ataturk-yonetiyordu/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>1</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Tarihimizin kronolojisi yeniden yazılmalı</title>
		<link>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/tarihimizin-kronolojisi-yeniden-yazilmali/</link>
					<comments>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/tarihimizin-kronolojisi-yeniden-yazilmali/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Mustafa Armağan]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 18 Jul 2011 21:41:47 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Genel]]></category>
		<category><![CDATA[Söyleşi]]></category>
		<category><![CDATA[Tarihimizin Kronolojisi Değişmeli]]></category>
		<category><![CDATA[Yeni Şafak]]></category>
		<guid isPermaLink="false">http://www.mustafaarmagan.com.tr/?p=4569</guid>

					<description><![CDATA[Tarihimizin hep devlet merkezli ele alındığını ve halkın tarihinin yazılmamış olduğunu söyleyen araştırmacı yazar Mustafa Armağan, &#8220;Tarihimizin kronolojisinin tamamen değişmesi lazım&#8221; diyor. EMETİ SARUHAN Tarih üzerine yaptığı araştırmaları ve yazdığı kitapları ile tanıdığımız Mustafa Armağan kendisinin tarihçi olmadığının altını çiziyor ve &#8220;Ben tarihle birlikte düşünmeye çalışıyorum&#8221; diyor. Sonbaharda çıkaracağı bir aylık tarih dergisinin müjdesini ilk defa okurlarımızla paylaşan Armağan&#8217;ın yazmakta olduğu birkaç kitap projesini de söyleyelim. Tezgahında Kazım Karabekir Gözüyle Yakın Tarihimiz serisinin 1922-33 yıllarını anlatan 2. kitabı var. Asıl yazmayı düşündüğü bir başka yakın tarih çalışması ise Demokrat Parti ile ilgili. Armağan kitabı için Demokrat Parti il, ilçe başkanları, milletvekilleri, kurucuları ile bizzat görüşüyor. Böylece Demokrat Parti&#8217;nin son temsilcilerinin görüşleri kitapta yer alacak. Mustafa Armağan ile bize anlatılan tarihi ve diğer tarihi konuştuk. Kuru tarih bilgisini canlandıracak formül; tarih ile birlikte düşünmektir diyorsunuz. Tarihle birlikte nasıl düşünülür? Tarih bizim için ya arkaik malzeme gibi ihtiyaç olunca yararlanılacak bir depo ya da boğazına kadar batılan bir bataklık. Bazen de tarih, bugünlerdeki &#8220;cami-kışla&#8221; meselesinde olduğu gibi çok fazla politize ediliyor. Tarih benim açımdan çok elverişli bir düşünce laboratuvarı. Ben zamanları birbirine karşı kullanma fırsatını verdiği için tarihi çok seviyorum. Farkındaysanız bugün anlayamadığımız bir şey olduğunda hemen tarihe başvuruyoruz. Meclise girmeme tavrının ne olduğu anlayabilmek için &#8220;1946 seçimlerinden sonra Demokrat Parti de girmemişti&#8221; gibi değerlendirmelerde bulunuyoruz. Ya da geçmişteki bir olayı değerlendirmek için veriler yetersizse bugüne bakıyoruz. &#8220;Tarihle birlikte düşünmek&#8221; derken kastım, tarihin bir düşünce laboratuvarı olduğuydu. Dolayısıyla ben kendime &#8220;tarihçi&#8221; demiyorum. Tarihçilik saygın bir meslek ama sonuçta bir meslek. Ben tarihçiliği bir meslek olarak yapmıyorum. Ben düşünen biriyim ve her düşünce kımıltısının olduğu yerde Mustafa Armağan olmalı inancındayım. Özetle tarihle birlikte düşünmeye çalışıyorum. Bu şekilde yararlanıyorsak &#8220;Tarih tekerrürden ibarettir&#8221; sözü doğru mu o zaman? Tarih ancak tarih bilinci gelişmemiş toplumlarda tekerrür eder. Her karşılaştığımız olayı yeni sanıyoruz. Oysa dikkatle baktığınızda birçok olayın benzerlerinin 30 yahut 50 sene önce yaşandığını fark edebilirsiniz (mesela 1946&#8217;da Zeki Rıza Sporel&#8217;in mazbatası, Hatip Dicle&#8217;ninkine çok benzer sebeplerle iptal edilmişti). Tarih bilincine sahip toplumlar ne tarihten kopar, ne de bizim gibi içine gömülür. Tarih günlük hayatın içinde değildir onlarda. Ama bizde tarih hep yanı başımızda. Hortluyor sık sık. Bu da tarih bilincimizin zayıf olduğunu bir delili. Aslında bir miktar tarihin dışına çıkabilmeliyiz diye düşünüyorum. Unutmayalım ki, tarihten ancak tarihi bilerek özgürleşebiliriz. Mesela satılan camiler için ciddi bir envanter çalışması yapılmış olsaydı bu kadar sık gündeme gelmezdi. Flu bir bölge olarak kaldığı için sürekli yeni bir şeymiş gibi gündeme gelebiliyor, spekülasyona müsait bir zemin oluşuyor. Ve bu muğlaklık yüzünden tartışmalar tekerrür ediyor Menderes&#8217;ten beri. TARİHİMİZ DEVLET MERKEZLİ YAZILMIŞ Fakat bunlar gizlenmeye çalışılan konular, bu konularda çalışma yapılması zor değil mi? Artık elimizde bunu aşma imkânı var. Binlerce akademisyeni, uzmanı var devletin. 10 ciltse 10 cilt. Hatay&#8217;da kaç cami satılmış, tapudaki transferleri nasıl yapılmış, kaç cami yıkılmış, kaçı yola gitmiş, kaçı kaybolmuş? Bunlar teker teker ortaya konulmalı. Fatih gibi dini duyarlılığın yüksek olduğu bir semtte bile onlarca cami kaybolmuş, kimi apartman altında kalmış, kimi otopark olmuş. Bu kadar bilinmeyenin olduğu bir yerde tarihi tartışmak da kolay değil. Bu yüzden sık sık &#8216;Bunlar bizden neden saklanmış?&#8217; diyoruz. Bu üstü kapalı alanlar orada kaldıkça tarih fethedilemeyecek ve biz Sisifos gibi tartışmaya devam edeceğiz. O zaman tarihin siyasi ve ideolojik bir malzeme haline gelmekten başka seçeneği kalmıyor ki! Bizim tarihimizin ne kadarı gerçek, ne kadarı imal edilmiş? Bir kere tarihimizin kronolojisinin tamamen değişmesi lazım. Yakınlarda kaybettiğimiz Donald Quataert&#8217;in ortaya koyduğu gibi, bizde kronoloji hep devlet merkezli ele alınmış. Ve halkın tarihi yazılmamış. Mesela &#8216;gerileme devrinde devlet vergi toplayamazdı&#8217; deniliyor. Bu da devletin aczinin kanıtı olarak gösteriliyor. Devlet vergi alamayınca ille her şey kötüye gidecek bir şey yok ki. Bu para sonuçta halkta kalıyor, halk da onu gelirine veya sermayesine ekliyor. Bunu neresi kötü? Devlet için kötü ama halk için iyi olamaz mı? Halkın dışarıda tutulduğu bir tarih nasıl olur ki? Mesela kadın haklarının talep edilmeden Atatürk tarafından armağan edildiği söylenir; hem de bir çok Avrupa ülkesinden önce. Bunların hepsi yanlış. Kadın hakları için Meşrutiyet&#8217;ten beri başlayan bir mücadele var, bir. Kadınlar haklarını talep için defalarca İsmet Paşa ve Mustafa Kemal&#8217;i ziyaret etmişler ve Atatürk&#8217;ten &#8220;Askerlik yapmadığınız için seçme ve seçilme hakkınız yok&#8221; cevabını almışlardı, iki. Bunlar o dönemin kadın aktivistlerinin hatıratlarında var. Kadınlar &#8216;Seçme-seçilme hakkımızı vermezseniz kalkmayacağız&#8217; diye tehdit ediyorlar. Sonuçta Atatürk, rezalet büyümesin diye haklarını mecburen veriyor. Olayı bir böyle anlatmak var, bir de hak etmedikleri halde kadınlar haklarını hazır buldular diye anlatmak. HALKSIZ TARİH TOTALİTER REJİMLERİN İLKESİDİR Bu şekilde anlatılmasının kime ne yararı var? Halksız bir tarih yazmak, totaliter yönetimlerin ilkesidir. Totaliter yönetimler, Recep Peker&#8217;in dediği gibi &#8220;hak yok, ödev var&#8221; mantığıyla çalışır. Demokrasiler ise halkın taleplerinin devlete kabul ettirilmesini esas alır. &#8220;Senin haklarını devlet verdi. Devletin verdiği haklar sayesinde buradasın&#8221; deyince teşebbüs gücünü de öldürmüş oluyorsun halkın. Bugün tarihi 1930&#8217;lardaki totaliter mantıkla öğretmek zorunda değiliz. Başka bir tarih olacak ve o tarih çok daha renkli ve bize bir şeyler yapma azmi verecek bir tarih olacak. Bundan emim. Hatıratlardan faydalandığınızı söylediniz. Başka nelerden faydalanıyorsunuz çalışmalarınızda? Tarih, hem bir tablo oluşturmak, hem de problem çözme işidir. Tarih araştırmacısı, Braudel&#8217;in deyişiyle, seferberlik düzenler gibi her türlü malumattan istifa etmeyi bilmelidir. Öte yandan belgeler de her şeyi açıklamaz. Bunları biz yorumlayacağız. Yorumsuz belge kördür, belgesiz yorum topaldır. Ancak belge ve yorum dengesini iyi kurmak lazım. Keza objeler de çok önemli. Mesela İnönü Müzesi&#8217;nde bir Sakarya Madalyası var. Eylül 1921&#8217;de verilmiş bir Osmanlı madalyası. Bunu İstanbul&#8217;dan mı verdiler yoksa Ankara&#8217;da mı kopya edildi? Ankara verdiyse neden yeni bir madalya yaptırılmadı? Hani İstanbul düşmandı Milli Mücadele&#8217;ye? Objeler çok şey söyler. Belge ve yorum dengesini iyi kurmak lazım. Tarihçiler bunu yapmalı.   MİLLİ MÜCADELE 1917&#8217;DE BAŞLADI  Tarihimizle ilgili ezber bozan çıkışlar yapıyorsunuz. Alacağınız tepkiler sizi düşündürmüyor mu? Artık alıştım tepkilere. Taşın altına elimi koymaktan başka seçeneğim yok. Lay lay lom tarihçiliği yapacaksanız, boncuk, takı, aşk gibi zararsız konularda -onları küçük gördüğümden değil- çalışabilirsiniz ve bu da bir tarihçiliktir. Ama benim tavrım, her zaman söylenmeyeni söylemek, görülmeyeni görmek, dokunulmayana, yani tabulara dokunmaktır. n Nasıl tepkiler alıyorsunuz? Bir kısım çevrelere rahatsızlık verdiğimin elbette farkındayım. Nitekim 27 Nisan 2007 gecesi bana da bir muhtıra geldi. Düşündüm: Ben tarih yazan biriyim, siyasetçi değilim, kanaat önderi hiç değilim. Bana niye geliyor bu muhtıra? Şu sonuca vardım ki, resmi tarihin değişmesini istemeyen birilerinin ayağına basıyordum. Aslında bana teşekkür etmeleri lazım. Onların bazı gerçekleri görmeleri sağlıyorum. Kapalı çevrelerde yaşayan insanlar bir doğruya saplanıp ona ömür boyu bağlanırlar. Ben diyorum ki, olayın bir de bu yönü var, buradan da bakın. n Osmanlı&#8217;nın kuruluş tarihini Halil İnalcık 1302&#8217;ye çekti. Böyle konularda tarih nasıl değişebiliyor? Bu yorum meselesi mi? Osmanlı Devleti&#8217;nin kuruluşu konusundaki kanaatim, bu tarihlerin itibarî olduğu yönündedir. O zaman devletler 101 pare top atışıyla kurulmuyordu. Dolayısıyla biz hiçbir zaman bugünkü kesinlikle Osmanlı şu tarihte kuruldu diyemeyeceğiz. 1299 da, 1288&#8217;de, hatta 1326&#8217;da Bursa&#8217;nın fethi de kuruluş tarihi olabilir. Bunların hem hepsi doğru, hem de hiç biri doğru değil. Bunlar esasen tarihe yeni bir bakış açısı getirmesi, yeni bir yaklaşım getirilebileceğini göstermesi ve &#8216;Hiçbir şey bize belletildiği gibi değil&#8217; fikrinin insanlarda oturması açılarından önemli. Tarih sürekli gelişen bir alan çünkü, her an yeni bilgi ve yaklaşımların çıkabilir. Bu da onun ilginçliğini artıran bir faktör. n Milli Mücadele&#8217;yi Kazım Karabekir&#8217;in 19 Nisan 1919&#8217;da Trabzon&#8217;a çıkarak başlattığını söylüyorsunuz. 19 Mayıs 1919 Milli Mücadele&#8217;nin başlangıçlarından biridir. Fakat tek başlangıcı değildir. Kazım Karabekir de diyor ki: &#8220;19 Nisan 1919&#8217;da Trabzon&#8217;a çıktım.&#8221; Trabzon&#8217;da küçük bir kongre yapılıyor, sonra Erzurum Kongresi hazırlıklarına geçiliyor. Bu iddiayı yok mu sayacağız? Daha da öncesi var. Ali Fuat Paşa, Cafer Tayyar Paşa, Mersinli Cemal Paşa ve Karabekir&#8217;in tayinleri 1918 sonuyla 1919 ortasına kadar yapılıyor. Son olarak Mustafa Kemal müfettiş olarak atanıyor. Bunların birbiri ile irtibatsız olduğunu düşünebilir miyiz? Kazım Karabekir diyor ki: &#8220;Vahdettinle görüştüm. Bu ülkeyi siz kurtaracaksınız diye bana dua etti. Çıktım, Mustafa Kemal Paşa kapıda -fahri yaveri çünkü-, &#8216;Ne konuştunuz?&#8217; diye sordu. Tayinimi onayladı, gönderdi dedim. Mustafa Kemal Erzurum&#8217;da sen, Ankara&#8217;da Ali Fuat Paşa, Trakya&#8217;da Cafer Tayyar Paşa şimdi üç kişi oldunuz. Bu işi tamamlayacağız dedi&#8221; diyor. Şimdi bütün bunlar anlamsız mı? Demek ki, bir mutabakat var zımnen. Bunları anlatmadan 19 Mayıs&#8217;ı anlayabilir misiniz? n Mücadele o zaman Vahdettin&#8217;le başlamış yani? Bunun daha da öncesine 1917&#8217;ye kadar geri götürülebileceğini düşünüyorum. Enver Paşa savaşın kaybedileceğini anlayınca Anadolu&#8217;nun çeşitli yerlerine silah saklattı. Bu silahları asla düşmana teslim etmemeleri için Yakup Şevki Paşa ve diğerlerine emir verdi. Milli Mücadelenin tohumları burada atıldı. Bunları düşünme imkânı sağlanmayınca ezberlediğinle bir ömür gidiyorsun. İngiliz işgali altındaki bir şehirde bir generalin bir gemiye binip, İngiliz topları arasından kaçarak gidemeyeceğini insanlar düşünemez hale getirildiler. Mustafa Kemal Erzurum Kongresi açılış konuşmasında &#8220;Vahdettin&#8217;le aramızdaki sırların şimdilik açıklanması uygun değildir&#8221; diyor. Bu sözleri Cumhuriyet döneminde sansürlendi. Neydi bu sırlar? Osmanlı anlaşılsın, sonra yanlışlarını konuşalım n Siz ne kadar tarafsız olabiliyorsunuz? Osmanlı&#8217;yı hiçbir hatası olmayan bir devlet gibi gösterdiğiniz eleştirileri var. Bu eleştirileri yöneltenler ne yazık ki yazı ve kitaplarımı okumayıp sadece izlenimle hareket edenler. Ben tarihte adalet istiyorum. Bizim tarihimiz ise adil bir tarih değil. Biri terazinin kefesini iki eliyle tutup bütün gücüyle aşağı bastırıyorsa, diğer kefeye 25 gram koymanız bir işe yaramaz. Hiç değilse dengeye geldikten sonra, bu tartışmayı yapabileceğimiz bir ortama ulaştıktan sonra biz de eleştirebiliriz elbette. Ancak benim bu aşamada eleştirmem, hem adaletsizliğe katkı olur, hem de yanlış yazılmış bir tarihe göre yapıldığından isabet kaydedemez. Osmanlı&#8217;nın olumlu yönlerini fazla öne çıkarttığım ileri sürülebilirse de, dengeyi sağlayıncaya kadar bunu gerekli görüyorum. Bu haksızlık düzeltildikten, Osmanlının büyüklüğü, gücü, vizyonu, mirası vs. hakkıyla teslim edildikten sonra ben de elbette yanlışlarını dile getirme konusunda onlar kadar atak olabilirim. İkincisi, bilmeden eleştiri yapılıyor. Bilmek için de okumak araştırmak ve farklı bir gözle incelemek gerekiyor. Bilin, öyle eleştirin diyorum. Bilmeden yaptığınız eleştiri de boşa gider çünkü. n Peki bu ters yüz etme hastalığından nasıl kurtuluruz? Meşrutiyet sonrasında gelişmiş bir tarih var. Ahmet Refik, Mizancı Murad gibi popüler tarih yazarları, yeni bir sayfa açtıklarını iddia ettiler ve Osmanlı tarihini bu konumlarını haklı çıkartacak tarzda yeniden yazdılar. Kendilerini destekleyici unsurları öne çıkardılar. Desteklemeyen kısmını ise kötülediler. Mesela Osmanlı tarihinde &#8220;Genç Osman&#8221; diye bir padişah icat edildi. &#8220;Genç Türk&#8221; anlamına gelen &#8220;Jön Türk&#8221;lere tarihten bir ata lazımdı, onlar da Sultan 2. Osman&#8217;ı &#8220;gençleştirdiler&#8221;. Tarih böyle tahrif edildi. Bu tavır Cumhuriyete de intikal etti. Osmanlı ne kadar kötülenirse Cumhuriyet o kadar meşrulaşabilir inancındaydılar. Böylece eşitsiz bir tarih oluştu. Osmanlı&#8217;nın ağzı kapatılmış, kendini savunma imkânları elinden alınmıştı. Ben bu mazlum tarihin sesi olmak istiyorum işte. Düşünün, bizim &#8220;Deli İbrahim&#8221; dediğimiz padişah 28 tane Türkiye&#8217;yi yönetiyordu ve bir karış toprak kaybetmedi. Biz burnumuzun dibindeki Meis adasını, Sevr&#8217;de bize verdikleri halde, Lozan&#8217;da alamayan zatı kahraman ilan ettik. Bu kadar haksızlık olmaz ki! Ben tarihe yönelmedim tarih beni kendi seçti Çocukluğunuzun sizde nasıl izdüşümleri var? Annem babam Urfalı, ben Cizre&#8217;de doğmuşum; yani sınırda. Bu yüzden mi bilmiyorum, benim düşünce hayatım da hep sınırlarda geçti. İlkokul öncesi çocukluğum Gaziantep&#8217;te geçti. Altı buçuk yaşımdayken Bursa&#8217;ya taşındık. Bu Doğu&#8217;dan Batı&#8217;ya doğru göç bana iki farklı dünyayı, hem Doğu&#8217;yu, hem Batı&#8217;yı bir arada görme fırsatını sağladı. Dicle&#8217;nin sularında yıkandım, Doğu&#8217;nun mistik atmosferinde büyüdüm. Sular şehri Bursa&#8217;da ise 6.5 yaşındayken, Orhan Gazi ve Osman Gazi&#8217;nin türbelerini ziyaret ettim. Sanırım bunlar bende tarihe yönelişin basamaklarını oluşturdu. Meğer hayatın istikbalime hazırladığı basamaklarmış bunlar. Dolayısıyla şimdi &#8220;Neden tarih?&#8221; diye soranlara şu cevabı veriyorum; &#8220;Ben tarihe yönelmedim, tarih beni seçti.&#8221; RÜYALARIMA GİREN ŞEHİR Bursa sizin için ne ifade ediyor? Bursa benim dünyaya gözümü açtığım şehir. Bursa&#8217;da doğmadım ama rüyalarıma giren şehir Bursa oldu. İlk oturduğumuz mahalle bir 14. yüzyıl paşasının camisinin karşısındaki ahşap bir evdi. Şehabettin Paşa Cami. Yukarıda Abdülhamid&#8217;in yaptırdığı saat kulesi her saat başında çalardı. Ulu Cami şadırvanı etrafında oyun oynadım, Orhan Cami&#8217;nin çınarlarının yaprakları altında gezindim, Bakırcılar Kapalı Çarşısının yanında bir evde oturduk, sonra onun bir cami olduğunu keşfettim vs. Bursa o yaştaki bir çocuk için her türlü rüya ve hayal dünyasına açılan bir kapı gibiydi. Ondan çok şey kaptığımı itiraf etmem lazım. Tarihle literatür olarak ilgilenmeniz ne zamana denk geliyor? Tarihe ilgim lise çağlarıma kadar gider. Osmanlıcayı mezar taşlarından öğrendim. Zira Osmanlıca kitap bulmak pek mümkün değildi o tarihlerde. Emirsultan ve Pınarbaşı&#8217;nda mezar taşlarını okuyup kopya ederek Osmanlıcamı ilerlettim. Daha sonra Bursa Eski Eserler Kütüphanesi&#8217;ni keşfettim. Şimdi basılan Kâmil Kepecioğlu&#8217;nun Bursa Kütüğü&#8217;nü yazma nüshasından okurken 16-17 yaşlarımdaydım. Sonra Edebiyat Fakültesi&#8217;ne girdim. Bir dönem felsefe, sosyoloji gibi ilgilerim oldu ama şehir beni...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/tarihimizin-kronolojisi-yeniden-yazilmali/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>1</slash:comments>
		
		
			</item>
	</channel>
</rss>
