<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>Yunanistan &#8211; Mustafa Armağan &#8211; Kişisel Web Sitesi</title>
	<atom:link href="http://www.mustafaarmagan.com.tr/etiket/yunanistan/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>http://www.mustafaarmagan.com.tr</link>
	<description>Tarihle Birlikte Düşünmek...</description>
	<lastBuildDate>Tue, 15 Nov 2016 15:11:08 +0000</lastBuildDate>
	<language>tr</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=6.0.8</generator>

<image>
	<url>http://www.mustafaarmagan.com.tr/wp-content/uploads/2017/11/cropped-mustafa-armagan-icon-32x32.png</url>
	<title>Yunanistan &#8211; Mustafa Armağan &#8211; Kişisel Web Sitesi</title>
	<link>http://www.mustafaarmagan.com.tr</link>
	<width>32</width>
	<height>32</height>
</image> 
	<item>
		<title>Atatürk Yunanistan’ın karasularını 6 mile çıkarmasına neden çıtını çıkarmadı?</title>
		<link>http://www.mustafaarmagan.com.tr/yazilar/yeni-safak/ataturk-yunanistanin-karasularini-6-mile-cikarmasina-neden-citini-cikarmadi/</link>
					<comments>http://www.mustafaarmagan.com.tr/yazilar/yeni-safak/ataturk-yunanistanin-karasularini-6-mile-cikarmasina-neden-citini-cikarmadi/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Mustafa Armağan]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 13 Nov 2016 07:09:16 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Yeni Şafak]]></category>
		<category><![CDATA[abdülhamid]]></category>
		<category><![CDATA[Lozan]]></category>
		<category><![CDATA[Misak-ı Millî]]></category>
		<category><![CDATA[Yunanistan]]></category>
		<guid isPermaLink="false">http://www.mustafaarmagan.com.tr/?p=8310</guid>

					<description><![CDATA[Dışişleri Bakanlığı&#8217;nın resmi sitesinde okuyunca demek ki atmasyon değilmiş dedim. Meğer Yunanistan, ilişkilerimizin canciğerkuzusarması(!) olduğu 1930&#8217;larda Türkiye&#8217;nin Ege&#8217;deki haklarını gasp edip durmuş. Site bunu şöyle aktarıyor: “Yunanistan 1931 yılında o tarihte karasularının genişliği 3 deniz mili olmasına karşın, ulusal hava sahasını 10 deniz mili olarak deklare etmiştir. Daha sonra 1936 yılında karasularını günümüzde uyguladığı 6 deniz miline çıkartmıştır. Yunanistan&#8217;ın ulusal hava sahasının 10 deniz mili olduğu iddiasının uluslararası hukuk çerçevesinde savunulabilir bir yanı bulunmamaktadır.” Niye savunulabilir bir yanı yokmuş bu &#8216;iddia&#8217;nın, biliyor musunuz? Çünkü Türkiye tarafından tanınmamaktaymış! Yani herkesler tanımış ama bir tek Türkiye tanımamış. Öyle diyor Dışişleri Bakanlığı&#8217;nın sitesi. Buyurun: http://www.mfa.gov.tr/baslica-ege-denizi-sorunlari.tr.mfa Yakınlarda gazetelere yansıyan ve Türkiye ile Yunanistan&#8217;ın Yunan karasularının 10-12 mile çıkarılması hususunda anlaştıklarına dair söylentinin üzerine atlayıp &#8216;Ege Yunanlara satıldı&#8217; çığlıklarını atanlar Atatürk&#8217;ün 1931 ve 1936 yıllarında Yunanistan&#8217;ın karasularını genişletme oldu bittilerine neden çıtını çıkarmadığını da açıklamak zorundalar. Çünkü bu çıt çıkarmama 1960&#8217;lı yallardan itibaren gündeme oturan Kıbrıs ve kıta sahanlığı gibi Türk-Yunan anlaşmazlıklarının temelini oluşturmuştur. Şimdi hemen bütün meselelerimizin düğüm noktası olan Lozan&#8217;a dönüp Yunanistan ve Adalar konusundaki gelişmeleri Atatürk&#8217;ün ölümüne kadar beraberce izleyelim. Aman yeni bir şey Kemalizm&#8217;in sınırlarından içeri girmesin, anlayışı kabak tadı vermiş olmalı ki, Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan açıktan &#8216;tarih dersi&#8217; vermeye başladı, Kutul Amare Zaferi, Sultan Abdülhamid, Lozan, Misak-ı Milli… derken şimdi de Ege adalarının hal-i perişanını tartışmaya açtı. Bu yoklamaların arkası mutlaka getirilmeli ve tarihi yeniden yazma dönemi açılmalıdır. Cumhurbaşkanı söylediği için değil, onu bunları konuşmaya mecbur eden şartlar olgunlaştığı ve barajın arkasında biriken bilgiler taşma noktasına geldiği için… Ecevit&#8217;in son bakanlardan Şükrü Sina Gürel&#8217;in Türk-Yunan İlişkileri (1821-1993) adlı kitabında 1931 ve 1936 tarihlerinde Yunanistan&#8217;ın karasularını aleyhimize genişlettiğinden tek bir cümleyle olsun bahsedilmez. Neden? Atatürk&#8217;ün o tarihte ilişkilerinin sıcak olduğu Yunanistan&#8217;la arasını bozmak istemediği için görmezden/duymazdan geldiği bu millî çıkarlarımıza ters gelişmenin duyulması, bilinmesi istenmez de onun için. Antakya&#8217;yı almak için uğraşan Atatürk&#8217;ün Yunanistan karşısında bu kadar pasif ve tek taraflı taviz veren bir konumda tasvir edilmesi resmi tarihin hiç mi hiç işine gelmez. İzahta zorlanmak yerine hiç bahsedilmemesi yeğ tutulur. Bebek katili Çankaya&#8217;da 10 bine yakın askerimizin, binlerce sivilin şehit edilmesine, ana karnındaki bebeklerin süngülenmesine, genç kızlar ve kadınların kirletilmesine, onlarca şehir ve kasabamızın yakılmasına… yol açan “bebek katili” Venizelos 1930 yılında Türkiye&#8217;ye resmi olarak gelir. Çankaya Köşkü&#8217;nde kral protokolüyle ağırlanması yetmiyormuş gibi Dolmabahçe Sarayı&#8217;nda &#8216;şerefine&#8217; (evet &#8216;şerefine&#8217;) ziyafet verilir. 30 Ekim 1930 Ankara Sözleşmesi&#8217;yle sonuçlanacak olan bu gezinin üzerinden bir yıl geçmiş geçmemiştir ki, Yunan Yunanlığını gösterir ve gözümüzün içine baka baka karasularını havacılık ve emniyet sorunları için 3 milden 10 mile çıkarır. Ne var ki, 1931 Eylülündeki bu kararnameye Atatürk ve İnönü en ufak bir tepki vermemiş, ısrarla görmezden gelmişlerdir. Yunanlar şımarmasın da kim şımarsın? Derken Türkiye bir Balkan Antantı kurmak için harekete geçmiş ama bu antant da bize değil, Yunanistan&#8217;ın çıkar ve hedeflerine hizmet etmiş ve zaten birkaç yıl sonra da yırtılıp çöpe atılmıştır. 1933 yılında &#8216;bebek katili&#8217; Venizelos bu defa Başbakan değildir ama özel misafir statüsünde Cumhuriyetin 10. yıl kutlamalarına davet edilir. Ertesi yıl Türkiye Balkan Antantı&#8217;nı kâğıt üzerinde kurmayı başarır. Lakin 1936 yılında taviz üstüne taviz vererek şımarttığımız Yunanistan&#8217;ın o hiç beklenmedik bir hamlesi çıkagelir. Tarihler 17 Eylül 1936&#8217;yı göstermektedir. Yunanistan tek maddelik bir kanun çıkarır ve karasularını 3 deniz milinden 6 deniz miline çıkardığını ilan eder. Yine Atatürk&#8217;ten ve İnönü&#8217;den ne bir protesto, ne de bir şikayet duyulur. Hadi 1931&#8217;deki kararnameyi atladınız, 1936&#8217;daki kanunu nasıl görmezden geldiniz diye sormaları gerekmez mi tarihçilerin? Nelerine lazım!.. Peki ne diyor 13 Ekim 1936 günü Yunanistan Resmi Gazete&#8217;sinde yayınlanan bu madde? Şunu: “Kanun no: 450 Bazı özel hallerde karasuları bölgesini 6 deniz milinden az veya fazla tespit eden yürürlükteki hükümler baki kalmak üzere karasuları bölgesinin genişliği kıyıdan itibaren 6 deniz mili olarak tespit olunmaktadır.” Gizli saklı da değil, Resmi Gazete&#8217;de yayınlanmış bir kanunun Türkiye tarafından görmezden gelinmesi Atatürk dönemiyle sınırlı kalmıyor. Tek Parti ve Demokrat Parti dönemlerinden geçip tam 28 yıl sonra, 1964&#8217;te ilk karasuları kanununu çıkarmayı akıl ediyoruz! 1982&#8217;de 2674 nolu kanunla karasularımızı nihayet 6 mile çıkardığımızı ilan ediyoruz. Oniki Ada Yunanistan&#8217;a hediye Yunanistan&#8217;ın 1931&#8217;de çıkardığı kararnameye 51 yıl sonra cevap verdiğimize mi yanalım, vaktiyle çıtımızı çıkarmayışımızın Yunanistan ve dünya tarafından kabul veya rıza olarak algılanmasına mı, bilmiyorum. Bildiğim bir şey varsa Türkiye Lozan&#8217;da Ege adalarını kaybetmekle kalmamış, sonrasında Ege&#8217;deki Yunan hamlelerine de seyirci kalmıştır. Yoksa Yunan hukukçu Thedoros Katsoufros&#8217;un şu sözlerine muhatap olmazdık: “Türkiye&#8217;nin bu (1931) kararnamenin kabulü sırasında hiçbir tepki göstermemiş olduğunu hatırlamak gerekir. (Kararnamede öngörülen) 10 millik genişlik, kırk yılı aşkın süredir genel kabul görmesi ve 12 mile ilişkin teamülün kabul görmesiyle güçlenmiştir. Bu uygulama tüm üçüncü devletlere karşı ileri sürülebilecek tartışmasız bir hukuki hak olarak kesinlik kazanmıştır.” Bunları bir Yunanlının söylemesinden rahatsız olanlara aynı görüşü savunan emekli Büyükelçi Namık Yolga&#8217;yı dinlemelerini tavsiye ederim. Şöyle diyor: “Yunanistan ile dostluk bize daim pahalıya mal olmuştur. 1936 senesinde Atatürk ile Venizelos&#8217;un kurdukları dostluk en parlak devrindeydi. (Fakat) 1936&#8217;da Yunanistan karasularını 6 mile çıkarıyor. O dostluk, hatta kader birliği havası içinde Türkiye ses çıkarmıyor.” O kadar ses çıkarmıyor ki, Oniki Ada Yunanistan&#8217;a verilirken çağrıldığı zirveye dahi lutfedip gitmiyor. Böylece taraf dahi olmadığını aleme ilan ediyor. Tabiatıyla Yunanlar da Oniki Ada&#8217;yı almalarına, karasularını genişletmelerine çıt çıkarmayan ülkenin Cumhurbaşkanının Lozan çırpınışını anlamakta zorlanıyorlar. Haklı olarak &#8216;sizin atalarınız böyle değildi, siz nereden çıktınız?&#8217; diyorlar. Biz nereden çıktık sahi?]]></description>
		
					<wfw:commentRss>http://www.mustafaarmagan.com.tr/yazilar/yeni-safak/ataturk-yunanistanin-karasularini-6-mile-cikarmasina-neden-citini-cikarmadi/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Yunanlılar kimin adalarını satışa çıkarıyor?</title>
		<link>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/yunanlilar-kimin-adalarini-satisa-cikariyor/</link>
					<comments>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/yunanlilar-kimin-adalarini-satisa-cikariyor/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Mustafa Armağan]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 30 Oct 2011 20:36:46 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Genel]]></category>
		<category><![CDATA[Yazılar]]></category>
		<category><![CDATA[12 Adalar]]></category>
		<category><![CDATA[İsmet İnönü]]></category>
		<category><![CDATA[Lozan Konferansı]]></category>
		<category><![CDATA[Yunanistan]]></category>
		<guid isPermaLink="false">http://www.mustafaarmagan.com.tr/?p=4837</guid>

					<description><![CDATA[İçine girdiği borç sarmalından bir türlü çıkamayan Yunanistan&#8217;ın yetkilileri, bir süre önce garip bir açıklamayla Ege&#8217;deki adalarından bazılarını satışa çıkararak mali krizi atlatmayı düşündüklerini beyan etmişlerdi. &#8220;12 Ada&#8221; diye bilinen, Ege&#8217;deki kıyılarımızı bir ağ gibi sarmış bulunan adaların satılacak olması hakikaten rahatsız ediciydi. Neden rahatsız oldum? İki açıdan. Birincisi, İsmet Paşa&#8217;nın hem Başdelege olarak katıldığı Lozan&#8217;da 12 adanın alınması yönünde herhangi bir direnişte bulunmayışı, hem de Cumhurbaşkanlığı döneminde iki defa geri alma veya en azından bazı haklarımızı kabul ettirme fırsatı çıktığı halde onları elinin tersiyle itmiş olması yeterince yaralayıcıydı. İkincisi, bu adaları Yunanistan&#8217;a üçüncü şahıslar vermişti. &#8216;Yahu kimin malını kime veriyorsunuz?&#8217; diye soran da olmamış anlaşılan. Diyeceksiniz ki, &#8216;Biz vermedik ama bunca zaman sonra bunun derdini sürmek sana mı düştü?&#8217; Evet, bana, bize, hepimize düşüyor bu davanın izini sürmek ve geçmişin hesabını sormak. Hafızamızı kayıplarımız konusunda canlı tutmanın, en azından bugün sahip olduklarımızın kıymetini bilme noktasında bir bilinç uyanışını sağlama potansiyeline sahip olduğuna inanıyorum. Bundan 100 yıl önce İtalyanlar Trablusgarb&#8217;a hücum etmişler ve bizi barışa zorlamak için Rodos ve 12 Ada&#8217;yı işgal etmişler, &#8216;Trablusgarb&#8217;da direnmekten vazgeçip askerinizi çekerseniz biz de adaları boşaltırız&#8217; şantajını yapmışlardı. Sonuçta 1912 Ekim&#8217;inde Lozan&#8217;ın iskelesi olan Uşi&#8217;de İtalyanlarla anlaştık, 2. madde gereği biz askerimizi çekecektik, İtalyanlar da adaları boşaltacaklardı. Gelin görün ki, bu sırada Balkan Savaşı çıkmıştı. Yunan donanması 12 Ada&#8217;yı işgale hazırlanıyordu. Sırf bu yüzden adaları boşaltmak üzere olan İtalyanlara, &#8216;Hiç değilse savaş sonuna kadar kalın&#8217; dedik. Zaten 1914&#8217;te 1. Dünya Savaşı&#8217;na girince İtalyanlarla düşman olduk, böylece 12 Ada kâğıt üzerinde bize ait görünmesine rağmen İtalyan işgalinde kalmaya devam etti. 2. Dünya Savaşı&#8217;nda İtalyanların hem Libya&#8217;dan, hem de adalardan çekilme kararı alıncaya kadar bu böyle gitti. İşte 1942&#8217;den sonraki süreçte fırsatları layıkıyla değerlendirebilseydik, belki hepsi üzerinde değil ama bazı adaların alınması veya adalar üzerinde haklarımızın tanınması mümkün olabilecekti. Bu fırsatların nasıl kaçırıldığını dönemin tanıklarından öğreniyoruz. İlk olarak eski Dışişleri bakanlarımızdan Feridun Cemal Erkin&#8217;e başvuralım. 1946&#8217;da Paris&#8217;te toplanan savaşın galipleri, yenik İtalya ile barış antlaşmasının şartlarını görüşmektedirler. O tarihte Dışişleri Bakanlığı Genel Sekreterliği görevini yürüten Erkin, hükümete başvurarak konferansın 12 Ada&#8217;nın kaderini tayin işini görüşeceğini, görüşmelere katılma girişiminde bulunmak için izin istediğini bildirmiştir. Hükümet Cumhurbaşkanı İnönü&#8217;nün başkanlığında toplanmış ve kararını şöyle bildirmişti: &#8220;2. Dünya Savaşı dışında kalmış olmaklığımız dolayısıyla savaşın ganimetlerinden pay almak hakkımız yoktur. Konferansa başvurulmayacaktır.&#8221; (Milliyet, 28 Temmuz 1976) adalara mendil sallayan kim? ABD&#8217;nin Ankara Büyükelçisi Edwin Wilson&#8217;la görüşen Erkin, ona, konferansta Yunanistan&#8217;ın tarafını tutarak Türkiye&#8217;nin haklarını görmezden gelmelerinin haksızlık olacağını bildirmiş ve adaların aslında Türkiye&#8217;ye ait olduğunu, Anadolu&#8217;ya en yakın olanlarının bize verilmesi gerektiğini söylemiştir. Wilson, bu sözler karşısında sessizliği yeğlemiş olmasına rağmen Erkin aynı görüşleri bu defa İngiliz Büyükelçisi Sir David Kelly&#8217;ye aktarmış, o da durumu Dışişleri Bakanı&#8217;yla görüşeceğini bildirmiştir. Sonuçta 12 Ada, nüfusun çoğunluğu Rum olduğu gerekçesiyle ve silahsızlandırmak şartıyla Yunanistan&#8217;a bol keseden ihsan edilmiştir. Böylece Yunanlılar tek kurşun atmadan, hiçbir zaman kendilerinin olmayan adalara bağdaş kurup bugüne kadar gelebildiler. Yalnız Erkin&#8217;in dikkatini çeken bir nokta önemlidir. Eğer bir yerde çoğunluk olmak orada hak sahibi olmak demekse bu niçin bizim lehimize uygulanmaz? Mesela Batı Trakya&#8217;da çoğunluk Müslüman Türklere aittir. O tarihte Yunanistan&#8217;ın bu sebeple adalara sahip olması halinde bizim de Batı Trakya&#8217;da hakkımız doğacağını bir mütekabiliyet ilişkisi kurarak savunacak çapta bir Dışişleri kadromuz olsaydı bazı haklar kazanılması mümkündü. Ancak olayın bir başka yönünü, eski Dışişleri bakanlarımızdan İhsan Sabri Çağlayangil açıklamıştır. Cüneyt Arcayürek&#8217;in yaptığı bir söyleşide Çağlayangil, 12 Ada ile ilgili son derece çarpıcı bir bilgiye yer vermiştir. Buna göre, &#8220;İngiltere, adalar konusunda Paris Konferansı hazırlanırken Ankara elçisi eliyle Türk hükümetine bu konferansa katılmasını bildirmiştir. Dışişleri Bakanlığı Arşivi&#8217;nde gördüğüm belgeye göre Türk hükümeti bu teklife cevap vermemiştir. Daha sonra İngiliz elçisi, bir teşebbüs daha yapmış, bu adalarda Türklerin de oturduğunu, hiç değilse bu açıdan konferansta Türkiye&#8217;nin de bulunmasını uygun gördüklerini söylemiştir. Hatta bu konferansa katılmamayı arzu ettiğimize göre hiç değilse bir gözlemci bulundurmamızı telkin etmiştir. Bu da uygun görülmemiş olmalı ki, hiçbir hareket yapılmamıştır.&#8221; (Hürriyet, 11 Kasım 1972) Ancak Arcayürek&#8217;in Tek Parti döneminin kokmaz bulaşmaz Cumhurbaşkanı İnönü&#8217;nün bu politikasını deşifre etme çabası bir adım daha ileri gider ve o tarihte sağ olan Celal Bayar&#8217;a bilgisi olup olmadığını sorar. Bayar da, 1950&#8217;de Çankaya Köşkü&#8217;ne çıktığı zaman çekmecelerden birinde eski yazıyla bir belge gördüğünü, okuyunca bunun İnönü ile Başbakan Şükrü Saraçoğlu arasında geçen bir yazışma olduğunu öğrendiğini söyler. Bu belgede Saraçoğlu, Alman gizli servislerinin Adaları bizim işgal etmemiz yönündeki telkinlerinden söz etmekte ve İnönü&#8217;den ne yapılması gerektiğine dair cevap beklemektedir. O sırada bir yurt gezisinde bulunan İnönü ise Almanların bu tekliflerinin reddedilmesini Başbakan&#8217;a bildirmektedir. Bayar millî bir mesele olduğu için bu belgeyi hiç açıklamamış, ancak bir seçim kampanyasında kendisine hücum edince İnönü&#8217;ye, &#8220;Adalara mendil sallayan kim?&#8221; diyerek anlayacağı lisanla hitap etmişti. İnönü meseleyi hemencecik anlamış ve olayın üzerini kapatmıştır. Şimdi &#8220;Cumhuriyet&#8221;te yazan Arcayürek o yazı dizisini şu sözlerle noktalamış: &#8220;Gerçek odur ki, adalar meselesi savaş içinde ve savaş sonrası Türkiye&#8217;nin lehine uygun gelişmeler göstermiş ve bunlar değerlendirilememiştir.&#8221; Yunanistan işte şimdi o biraz da bizim ihsan ettiğimiz adaları satılığa çıkarıyor. 30 Ekim 2011]]></description>
		
					<wfw:commentRss>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/yunanlilar-kimin-adalarini-satisa-cikariyor/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>2</slash:comments>
		
		
			</item>
	</channel>
</rss>
