<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>Arnavutça &#8211; Mustafa Armağan &#8211; Kişisel Web Sitesi</title>
	<atom:link href="http://www.mustafaarmagan.com.tr/kategori/arnavutca/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>http://www.mustafaarmagan.com.tr</link>
	<description>Tarihle Birlikte Düşünmek...</description>
	<lastBuildDate>Fri, 03 May 2013 08:33:48 +0000</lastBuildDate>
	<language>tr</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=6.0.8</generator>

<image>
	<url>http://www.mustafaarmagan.com.tr/wp-content/uploads/2017/11/cropped-mustafa-armagan-icon-32x32.png</url>
	<title>Arnavutça &#8211; Mustafa Armağan &#8211; Kişisel Web Sitesi</title>
	<link>http://www.mustafaarmagan.com.tr</link>
	<width>32</width>
	<height>32</height>
</image> 
	<item>
		<title>HISTORIA E ERRËT E KANIBALËVE NË EVROPË</title>
		<link>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/historia-e-erret-e-kanibaleve-ne-evrope/</link>
					<comments>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/historia-e-erret-e-kanibaleve-ne-evrope/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Mustafa Armağan]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 02 Oct 2012 08:04:27 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Arnavutça]]></category>
		<category><![CDATA[Genel]]></category>
		<guid isPermaLink="false">http://www.mustafaarmagan.com.tr/?p=6273</guid>

					<description><![CDATA[Do të jeni të mashtruar nëse mendoni se kanibalizmi është një gjë që i përket vetëm Afrikës apo Australisë. Kanibalët e vërtetë janë Evropianët” Këto nuk janë fjalët e mia, por këto i përkasin profesorit  Richard Sugg të Universitetit Durham, ku vitin e kaluar hapën debate në Evropë dhe Amerikë nga libri me titull “Mumjet, Kanibalët dhe Vampirët”. Sipas Dr. Sugg, në Evropë ekziston një traditë që rrënjët i ka shumë të  hershme në lidhje me kanibalët, pra për konsumimin e mishit të njeriut, gjakut, eshtrave, yndyrës etj, mirëpo kjo traditë nuk është diçka specifike e Mesjetës. E për ne, thuajse kjo është praktikuese nga shek. I 18-të që e quajmë “Periudha e Ndritshme”. Edhe më tepër, këtë nuk e gjejmë vetëm tek vendet e tryezave të te varfëve, përkundrazi, këtë e gjejmë edhe tek tryezat e larta të pallateve, në formë mumjash. Ç’u bë athua, se si e hapi kapakun e kësaj dosje delikate revista “Geo”, në numrat e kaluar, dhe e zbuloi se kanibalizmi është “Sekret i errët i Evropës”. Dhe është shumë interesante që në Turqi të mos e vëreje askush një dosje të tillë kaq të rëndësishme. E aq sa, kur kjo gjë kaq e rëndësishme që na erdh me një heshtje, kur Evropa ne, na fajëson dhe akuzon për gjenocid, barbarizëm. Ashtu hë, Evropa e cila gjen pretekst për të bërë kanibalizmin si lloj fajësimi, që gjithmonë i bartë këto jashtë kufijve të vet, tani ajo kishte ardhur në një gjendje ku kanibalizmi do të kishte jetë më të gjatë, sipas këtyre informacioneve. Që të jetë pak i gjakosur në këtë kënd,  intelektualizmi apo shndritja, deshi apo jo, do ta obligonte që ta këtë ta tregtoje. Kështu që mendova se pikërisht tani, është koha që këtë ta barti në këtë kohë lajmin e librit të Sugg dhe të “Geo”. İmazhi i kanibalëve Afrikan që bënin zierjen e të bardhëve në një kazan. Një nga figurat që më së shumti përsëritej në karikaturat Perëndimore. Kur ka filluar që Evropa të shikoje tjerët si djaj, pra jashtë botës së tyre qysh nga shekulli 16-të, e dimë se përmes kësaj ideologjie që ka kultivuar, ata i ka imponuar dhe maltretuar në shumë mënyra. Në këtë mënyrë ata, kanibalizmin e kanë paraqitur si një barbarizëm që ekziston jashtë kufijve dhe vendeve të tyre, e që vet atë në ato vende të bëjnë një jetë të ëmbël  si mjaltë. Ishin ata të fëlliqurit – pervertedët, që hanin mish njeriu. Mundë të ishin “të egërit” ata që hanin llojin e vetë. Kjo nuk mundë të mendohej në një bashkësi të qytetëruar. Por, jo-realitetin e kësaj teze e vërejmë në Danimarkën e shek. 19-të ku aty shohim njerëz me mjete që u prisnin kokat të burgosurve. Kështu që besonin se po që se i këputet koka një të riu, gjaku i tij i freskët do të ishte shërim për sëmundjen e epilepsisë. Kjo traditë ka një të kaluar shumë të lashtë. Në një aspekt, ekzistonte nja traditë që gjaku i këtyre kurbanëve të Keltëve të mblidhet në një vend dhe të pihet. Kjo më pas, pas Krishterimit ishte shndërruar në ritualin meshë e shenjtëruar – ushqim i kësaj meshe, pra në traditën e futjes së bukës në alkool dhe ngrënies së sajë. Ndërsa keltët besonin se ky gjak është shërues për njeriun. Po kështu edhe gjaku i marrë nga trupat që shtronin gladiatorët në arenën e Romës, u jepej të sëmurëve që të pinin. Por këndi interesantë i kësaj është se, kjo gjë ka vazhduar deri ka mesi i shekullit të 19-të. Sa që kur kanë pirë gjakun e një të pandehuri të cilin e kanë ekzekutuar, me një mendil i kanë fshirë gjakun e tij, dhe se këtë mendil e kanë bartë dorë më dorë, që të gjejnë shërim. (Sugg, f. 81). Hapja e varrit “të kanibalëve mjekësorë” ishte nga më të rëndomtat Sa që është shpresuar se mundë ta e shëronin edhe Papën e VIII-të kur ai ishte në shtratin e ashtuquajtur innocent (i pa fajshëm) në shek. 15-të për ta e mashtruar duke i dhënë gjakun e tre kurbanëve të rinj. Por kjo terapi nuk kishte pasur sukses dhe se Papa me 25 Qershor kishte vdekur. Prandaj e dimë se kishte edhe nga tjerët papë, që këtë nuk e kishin lënë të vetmuar në këtë rrugë. (shih. f. 17 etj.) Por kjo gjë nuk u praktikonte vetëm tek klerikët apo në mesin e popullit, por njëkohësisht përdorej edhe për të tjerët që kishin peshë dhe emër në pallate. Në anën tjetër është shprehja e Kanunit “Ti që je Mbreti Françesko i Francës” drejtuar Francosit të I-rë ku ai me vete mbante një mumja të vogël. Ndërsa edhe filozofi i revolucionit shkencor Francis Bacon, besonte se një mumje është ilaç  për ndaljen e rrjedhjes së gjakut dhe kjo është  shëruese. Edhe Mbretit II-të  të Anglisë Charles, kur ishte në shtratin e vdekjes i kishin dhënë të pije nga pluhuri i kafkës, ngase atë asokohe besonin se kjo gjë t’i ndal dhimbjet. Se zatën dinastia Stuart në Angli e kishte temë të rëndësishme dhe hulumtuese “mjekësinë e trupore”. Në këtë radhë do t’i bënim të pa drejtë nëse e harronim edhe Christianin, Mbretin e IV-të të Danimarkës. Kështu pra, pa marrë parasysh se është i varfër apo i pasur, i arsimuar apo injorant, në Evropën moderne për një periudhë 200 vjeçare vërejmë se Richard Sugg për të gjithë shkruan se pak a shumë në mënyrë të vazhdueshme kanë bërë kanibalizëm. Natyrisht që besohej se yndyra e njeriut ishte një burim shërimi, e përdornin dhe shpërndanin në trupë si lloj pomade, apo e ngjitnin atë si lloj ngjitësi. Atëherë pra, kush në të vërtetë janë kanibalët e vërtetë? Janë atë që quhen të egjër dhe prapambetur apo, të zgjedhurit Evropian që këtë punë e bënin përmes veprave duke i trajnuar ata? Në mënyrë të veçantë, mbytja e të rinjve ishte një portë shprese për shërimin e të sëmurëve. Studenti i mjekut të njohur Paracelsus, që ishte kimist Johann Schroeder thekson se si mundë ta e sjellë në një gjendje eliksire trupin e një të vdekuri: “Gjatë mbytjes, kufoma e një të mbyturi 24 vjeçar zeshkan duhet të lehët në pritje gjatë natës drejtë ndriçimit të hënës. Në këtë mënyrë ai bëhet si një mish i tymosur dhe i pa erë”. Nëse thoni se athua pse janë zgjedhur zeshkanët – të zitë, atëherë themi se atë kohë besonin se lëkurat e tyre të trasha ishin më të shëndosha. Kështu që në shkrimin me titull “Kush po han mish njeriu” (Zaman, 6 Janar 1998) Hilmi Yavuz ndër të tjera shkruan “Një turmë Protestanësh nga dinastia Orange të cilët mbështesnin kërkesat e Williamit, thotë se Kryetari i Partisë Republikane John De Witt së pari, njerëzit i ka mbytur e më pas i ka pjekur dhe ngrënë” dhe shkrimi më tej vazhdon: John De Witt ishte shoku i filozofit Spinoza dhe themeluesi i saj” Sa për fund mundë të themi se, Evropa e cila ka ndaluar ngrënien e mishit, pirjen e gjakut (yndyrën dhe kockat) gjatë historisë, gjithmonë e ka pas zanat si çdo herë që kanibalizmin dhe (barbarizmin) ta postoje jashtë kufijve dhe vendeve të veta, si dhe historinë e errët të përgjakur të sajë të e gropose, e në anën tjetër ia ka arrit që të paraqet vetën si një kontinent intelektualësh të ndritshëm. Por edhe ky kënd i errët është duke u “ndriçuar” e edhe duke u “skuqur”. Ashtu sikurse ka thënë Richard Sugg, “kanibalizmi mjekësorë” që shumicën e herëve mundoheshin ta paraqesin në formatin e shërimit të lejuar si një metodë e mesjetës, ndërsa kjo është realizuar pikërisht në periudhën e historisë moderne të Anglisë, kur periudha sociale e shkencore kishte arritur kulminacionin. Pra domethënë që paska nevojë të ndriçohet edhe pjesa e errësirës së ndriçuar. Përktheu: Mr. Zymer Ramdani Bursa]]></description>
		
					<wfw:commentRss>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/historia-e-erret-e-kanibaleve-ne-evrope/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>QËNDRIMI SULLTAN ABDYLHAMIDIT NDAJ OFENDIMEVE TË PEJGAMBERIT A.S.</title>
		<link>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/qendrimi-sulltan-abdylhamidit-ndaj-ofendimeve-te-pejgamberit-a-s/</link>
					<comments>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/qendrimi-sulltan-abdylhamidit-ndaj-ofendimeve-te-pejgamberit-a-s/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Mustafa Armağan]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 26 Sep 2012 10:43:45 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Arnavutça]]></category>
		<category><![CDATA[Genel]]></category>
		<category><![CDATA[Yazılar]]></category>
		<guid isPermaLink="false">http://www.mustafaarmagan.com.tr/?p=6264</guid>

					<description><![CDATA[Mustafa ARMAĞAN &#8216;ın &#8220;Peygamberimiz’e hakaret krizini Abdülhamid nasıl çözerdi?&#8221;  yazısının Arnavutça çevirisidir. Që nga shfaqja e pjesës së filmit me ofendime ndaj Pejgamberit tonë s.a.s në Youtube, aq sa ishin protestat që filluan në botën islame, gati njëjtë vazhduan dhe tronditën edhe myslimanët e Turqisë. Kujtojmë se më herët ishte një krizë karikature në Danimarkë. Kjo donë të thotë që ende po vazhdon mentaliteti për përpjekje kundrejt islamit dhe vlerave të tij. Për shembull, pyetja se “Pse nuk del askush të përkrah ofendimet islame që u bëhen aq shumë myslimanëve në Kinë? ka një domethënie bukur të mjaftueshme. Patjetër është që reagimet tona t’i bëjmë duke mbytur dikë? Bota islame që përfshinë më shumë se një miliardë popullatë, me këtë politikë, aq më tepër kur bëhet presioni përmes administrimit të SHBA-së, përfaqësohet nga këta të mjerë? A kështu do të ishte gjendja me likuidime, nëse do të ishte halifja me të cilin mburremi? Pikërisht tani është koha ta përkujtojmë, se si Abdylhamidi i Dytë, që bota moderne islame e njihte “Halifja i Vetëm” i mësoi ata Evropianë të pa sjellshëm. Pa shihni se si një Abdylhamid që, duke i shfrytëzuar kanalet diplomatike e politike, pa bërë shumë zhurmë, si ka mundur t’i eliminoj dhe parandaloj krizat e ofendimeve në heshtje dhe pa zë. Viti 1890, përshkruesi i një pjese teatri nga Franca Henri de Bornier, kishte filluar që të e shfaq në skenë dramën me emrin “Muhammed” (1888). Jo vetëm kaç, por një aktor do të luante me emrin e Pejgamberit a.s.! Shih çfarë guximi! E gjithë kjo gjë, pra kjo lojë që ndotë personalitetin shpirtërorë të Muhammedit a.s., gjegjësisht që ul nderit e fesë islame dhe myslimanëve, e kjo, shkon në vesh të Abdylhamidit “Halifës së Myslimanëve” dhe e gjithë kjo, atë e vë në lëvizje, gjë që jo vetëm se do të pengoje shfaqjen në atë teatër, por në të gjithë Francën. Teatri i njohur francez Comedie–Francaise, ku planifikohej të luhej pjesa me emrin “Mahomet”. Si hë? Duke e fluturuar lajmin përmes dorës së Abmasadorit në Paris Salih Munir Pasha tek Presidenti Francës, Sadi Carnot. Kjo kishte mjaftuar që të ndalohej shfaqja e asaj skene. Pas ndalimit të sajë nga Këshilli i Ministrave përmes një vendimi të veçantë, Abdylhamidi për këtë gjest e ka falënderuar Carnot’in dhe këtë e ka festuar dhe cilësuar si një “vendim i mençur” i cili është marrë, për të mos nënçmuar dhe shqetësuar shtresën myslimane përmes një loje që s’ishte asgjë pos një plagë. Sa që për këtë gjest, ai e kishte koncensionuar Presidentin me një shpërblim. Kështu që, Abdylhamidi në një shkresë me titull “Rreth lojës që është bërë për personalitetin e ndershëm dhe shenjtë të Muhammedit alejhis’salâtu vesselâm” që i kishte dërguar përmes Abdasadorit të Francës në Stamboll Kont Montebella, Francën e kishte kërcënuar ashpër dhe u kishte dhënë ultimatum se nëse ajo pjesë do të shfaqej në skenë, do të këputeshin lidhjet Osmane-Franceze. Por përshkruesi i sajë kishte dalë më i inatosur se skenaristi i videos së poshtër; nuk kishte qëllimin që të braktisë këtë punë. Këso here ai do të merr hov që këtë pjesë ta shfaqete në Angli, ku mendonte se Abdylhamidi nuk do të mundë të fuste dhëmbin këtu. Edhe pas vendimit dhe caktimit që ajo të shfaqet në një teatër shtetërorë Lyceum Kraliyet Theatree, Abdylhamidi këso here enkas e fut në lëvizje Ministrin e Jashtëm Lord Salisbury, dhe më këtë ka bërë që ajo pjesë të ndalohet jo vetëm në këtë teatër, por “në të gjithë Anglinë”. Kanë kaluar tri vite dhe se Lord Salisbury kishte shkuar, ndërsa në vendin e tij kishte ardhur Roserbery, një, i cili kishte një konsideratë më në distancë ndajë islamit. Bornier i cili gjen një guxim nga këto ndryshime, përsëri zgjohet në këmbë dhe bën marrëveshje me një teatër tjetër të Londrës. Por, edhe kësaj radhe ai nuk to të ketë mundësi që ta bëje shfaqjen e tij në skenë. Kështu që diplomacia e njohur e Abdylhamidit, nuk do të lejonte një paraqitje të tillë. Henri de Bornier përshkruesi i pjesës që përmban ofendime ndaj Pejgamberit a.s.. Në vitin 1900 në Paris, sjellja për dëshirën e shfaqjes së asaj pjese në skenë, por kësaj radhe krejtësisht me një përmbajtje dhe me një emër tjetër, me emrin “Xhenneti i Muhammedit” ishte një rezultat i arritjeve diplomatike. Dhe mësojmë se pengohet edhe shfaqja e operës së Mozartit me emrin “Grabitja e Vajzës nga Pallati” më 1894 në Amsterdam. Po ashtu ndikimi i Abdylhamidit arriti të ndaloje edhe një shfaqje tjetër që deshën ta paraqisnin në Romë, ofendime dhe njollosje rreth Fatih Sulltan Mehmedit. Këndi interesant i kësaj është se, kur Sulltani nuk mundi të arrinte parandalimin e kësaj, për një gjë të tillë e kishte futur mikun e tij Imperatorin Gjerman, Wilhelmin e II-të. Aprovimin për ndalimin e kësaj e mësojmë nga një gazetë Italiane 15 Prill 1890, ku ndër tjerë thuhet: “Lajmi mbi shfaqjen e kësaj drame, Sulltanin (Abdylhamidin) e kaploi emocioni thuajse sikurse t’i tregoje se po lundronte një filo detare Ruse drejtë ngushticës së Bosforit. Rreth (ngjarjes), shtoi kujdesin Imperatori Wilhelm.” Kur më 1893 në SHBA deshi të shfaqet pjesa në skenën e teatrit me emrin “Muhammed” që tregonte një gjë shumë më ndryshe se ç’ishte jeta e Pejgamberit , bëri një takim të mbyllur me ambasadorin Alexander W. Terrell, dhe menjëherë pas kësaj edhe pse kjo ishte me lejen e qeverisë federale, me ndërhyrjen e Presidentit të SHBA-së Cleveland, u arrit që të tërhiqet nga skena. Abdylhamid Hân, ishte i tillë që për lëndimin e Islamit, ofendimin e Pejgamberit a.s., njollosjen e gjyshërve, vinte në peshojë çdo gjë kundra shteteve të fuqishme Perëndimore, me një vetëbesim, me pa mëdyshje dhe krenari, pa marrë parasysh ballafaqimin, dhe për një kohë të shkurtër ai kishte treguar ndikimin e tij ndaj tyre. Kështu që pas kësaj gjëje, edhe teatrot dhe shfaqjet, tani më kishin marrë një kahje dhe drejtim pak më me kujdes, duke bërë përzgjedhjet më të ndryshme. Të gjitha këto ndërhyrje dhe hapa dejtë pengimit dhe moslejimit të shfaqjes së pjesëve që donin të njollosnin dhe ofendonin Pejgamberin tonë të dashur dhe sulltanët Osmanë qofshin në Francë, Angli apo Itali, e edhe në Indi që aso kohe ishte nën administrimin e kolonive Angleze, bënë që shfaqja e skenave dhe përdorimi i shprehjeve fyese të rritej edhe më tej, e kjo thuajse ishte bërë traditë. Por shohim që asokohe burokratet e njohur Evropianë, kishin mbetur të obliguar që këtë gjë të Osmanëve ta marrin më me seriozitet dhe vërejmë se kohë pas kohe ata ua tërhiqnin vërejtjen mediave të tyre. Kjo, jo vetëm që tregon se Abdylhamidi kishte një kapacitet brenda kufijve islam dhe ndër myslimanë, por se ai kishte edhe një ndikim të madh edhe tek shtetet Evropiane, më shumë se ç’mendohej. Nëse shikohet se futet në angazhim për ndërhyrje një Imperatorë i madh Gjerman si Wilhelmi, do të kuptohet se ai me sa seriozitet i ka marrë këto gjëra. Për fat të keq, me zbritjen e Abdylhamidit II-të nga posti, nuk mbet as një “diplomaci e bardhë” që do të ndezte zjarrin e hilafetit, e as ndikimi dhe ndërhyrja jonë ndërkombëtare që trashëgohej nga Osmanët dhe hilafeti. Kur shikohet gjendja e mjerë e ecurisë së protestave, del në pah se nevojitet që teknika “Diplomacia e Bardhë” të hyjë në universitete si lëndë studimi. Po fillon “Hamidologjia” a janë gati universitetet? Përktheu: Mr. Zymer Ramadani]]></description>
		
					<wfw:commentRss>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/qendrimi-sulltan-abdylhamidit-ndaj-ofendimeve-te-pejgamberit-a-s/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
	</channel>
</rss>
