<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>Yankılar &#8211; Mustafa Armağan &#8211; Kişisel Web Sitesi</title>
	<atom:link href="http://www.mustafaarmagan.com.tr/kategori/yankilar/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>http://www.mustafaarmagan.com.tr</link>
	<description>Tarihle Birlikte Düşünmek...</description>
	<lastBuildDate>Thu, 17 Jul 2014 13:33:04 +0000</lastBuildDate>
	<language>tr</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=6.0.8</generator>

<image>
	<url>http://www.mustafaarmagan.com.tr/wp-content/uploads/2017/11/cropped-mustafa-armagan-icon-32x32.png</url>
	<title>Yankılar &#8211; Mustafa Armağan &#8211; Kişisel Web Sitesi</title>
	<link>http://www.mustafaarmagan.com.tr</link>
	<width>32</width>
	<height>32</height>
</image> 
	<item>
		<title>Cumhuriyet Efsaneleri</title>
		<link>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/cumhuriyet-efsaneleri-2/</link>
					<comments>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/cumhuriyet-efsaneleri-2/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Mustafa Armağan]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 17 Jul 2014 13:33:04 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Genel]]></category>
		<category><![CDATA[Yankılar]]></category>
		<category><![CDATA[Edebi Fikir]]></category>
		<category><![CDATA[Mustafa Armağan Yeni Kitap]]></category>
		<category><![CDATA[Mustafa ARMAĞAN'ın Son Kitabı]]></category>
		<guid isPermaLink="false">http://www.mustafaarmagan.com.tr/?p=7931</guid>

					<description><![CDATA[Mustafa Kemal Paşa 10 Kasım 1935 yılında yaptığı bir konuşmada “Tarih; hayal mahsulü olamaz. Tarih yazarken gerçek olayları bulmaya çalışmalıyız. Eğer bunları bulamazsak meçhuliyeti ve bu noktadan cehlimizi itiraf etmekten çekinmeyelim.” demişti. Her ne kadar bu söz devletin en kudretli kişisi tarafından söylenmiş olsa da Türkiye’de var olan tarih yazıcılığı maalesef olayların hakikatiyle değil, resmî ideolojiyle barışan yanlarıyla ilgilenmiştir. Hadiselerin hakikatini yazamayan tarihçiler, bu noktadaki cehaletlerini de itiraf edemediler. Ancak son on yılda Türkiye büyük bir değişime girdi. İşte resmî ideolojinin baskı altında tuttuğu ancak son yıllarda yaşanan değişimle birlikte üzerindeki bu baskıyı atan tarih ilmi, her geçen gün ortaya çıkan yeni bilgi ve belgeleriyle insanımızı şaşırtmaya devam ediyor. Çok değil, bundan yirmi yıl önce konuşmayı bırakın düşünmeyi bile hayal edemeyeceğimiz meseleler üzerinde bugün için hem kitaplar hem de dergiler yayınlanıyor. Artık her şey konuşuluyor ve belgeler üzerinden gerçekler halka ulaşıyor. Özellikle Cumhuriyet dönemi üzerindeki sis perdeleri bir bir kalkmaya başladı. Timaş Yayınları tarafından 2014’ün Mayıs ayında Mustafa Armağan imzasıyla yayınlanan “Cumhuriyet Efsaneleri” isimli eser de tarihin karanlık köşelerinde kalmış ve üzeri örtülmüş olayların üzerine eğiliyor. Aykırı tarihçiliğiyle dikkatleri üzerine çeken Mustafa Armağan yeni kitabıyla yine bazı tabuları yıkmak için onların üzerine gidiyor. Armağan, tarihin bilinmeyen değil unutulan, hatta unutturulan yönlerini ortaya çıkarmayı kendisine vazife edinmiş. Cumhuriyet devrinin üzerinde özellikle tuttuğu sis perdesinin ardında neler olduğunu merak eden okurların ilgisini çekecek eser, okuyucunun tüylerini ürpertecek özelliklere sahip. Her şeyden önce Mustafa Armağan “Cumhuriyet Efsaneleri” isimli bu yeni kitabında bilgilerin her birini bir belgeye dayandırmış. Kitap, temel olarak tarih okuması yapmak yerine, belge üzerinden yoruma çok gerek kalmayacak bir tarz ortaya koymaya çalışmış. Dil ve anlatım olarak sade bir üslup seçen Armağan, metnin anlaşıldıkça değer kazanacağını da göstermiş. Eserin önsözünde yazarın altını çizdiği bir noktayı biz de burada dile getirelim. Türkiye’de resmî ideoloji, kendi tarih yazıcılarına dönerek, anlattıkları efsanelerle çelişmeyecek metinler üretilmesini istemişlerdi. Armağan’ın da belirttiği gibi mızrak çuvala sığmayınca, bu defa mızrağa uygun çuval imal etmeye başladılar. “Peş peşe efsaneler üretildi. Yalanlar tekrarlana tekrarlana gerçek kimliğini kazanacaktı nasıl olsa.” Korku ve baskı üzerinden, insanını bilgi ve belgeden mahrum bırakarak, onun hakikate ulaşmasını engelleme çabası dediğimiz şey de tam olarak buydu. Başını omzunun üzerinde taşıma korkusu olanlar, seslerini yükseltemeyecek ve neticede de hakikati haykıramayacaktı. Ancak Türkiye’nin son on yılda yaşadığı hızlı değişim bu korku bulutlarının dağılmasına neden oldu. Bugün için yazılmayan, konuşulmayan ve değerlendirmeye tabi tutulmayan pek bir şey kalmadı. Mustafa Armağan’ın Timaş Yayınları’ndan çıkan kitabı dört bölümden oluşuyor. Her bölüm kendi içinde alt başlıklara ayrılmış. Kitapta konuyla ilgili yer yer görseller, belgeler ve vesikalar da kullanılmış. İlk bölümde dikkatimizi çeken cumhuriyet efsanesi ise “Gençliğe Hitabe” konusu. Armağan, gençliğe hitabeyi sanıldığı gibi Mustafa Kemal’in değil de İsmet İnönü’nün kaleme aldığını yazıyor. Yine Bursa Hutbesi, zamanında yazarı tarafından dahi ciddiye alınmayan bir metin olarak verilmiş. Mustafa Kemal Paşa’nın Paris Camisine gönderildiği söylenen paralar ve Tokyo Camisi’ni bizzat paşanın kendisinin yaptırmış olduğu söylentilerinin gerçeğini okuyunca “Tarih bilgilerimizin hangisi efsanelerden oluşuyor acaba?” diye kendinize sormadan edemeyeceksiniz. Mustafa Armağan’ın eseri okuyucuyla buluşunca tartışmalarda hemen başladı. Kitap üzerinden eleştiri yapmaya başlayanlar, bir süre sonra eseri bırakıp eserin sahibine eleştiri oklarını yöneltmişler. Genel olarak Armağan’ın tarihçiliği eleştiri konusu edilirken kaynaksız ve belgesiz çalışmakla da suçlanmış. Kitap üzerindeki eleştiriler bununla da bitmemiş ve Mustafa Armağan’ın bilgisiz, cumhuriyet ve Mustafa Kemal düşmanı olduğu dile getirilmiş. Dergicilik anlayışının da tarihçiliği gibi tevatür üzerine kurulu olduğu yazılanlar arasında. Ancak tüm bu eleştiriler belli bir temele oturtulmamış, mesnetsiz, şahsî ve kaynaksız eleştiriler olarak ortada duruyor. Eserin üslubu ve içerik derinliği üzerine eleştiri yapılmaması da ilginç bir durum aslında. Zira Armağan’ın kitabı esas olarak Cumhuriyet efsanelerini ve bu efsaneleri oluşturan kadrolara dair gerçekleri açıklıyor. Belki de Armağan’a yapılan okuyucu eleştirilerinin altındaki ana neden de budur. Daha eseri okumadan kitabın “cumhuriyet düşmanlığı, cumhuriyeti kuran kadroların hain ilan edilmesi” gibi bir amacı olduğunun yaygarasını yapmak da eleştirilerin ne kadar sureti haktan olduğunun bir göstergesi olsa gerek. Sonuç olarak Mustafa Armağan bu eseriyle Amerika’yı yeniden keşfetmiyor, söylenmemiş şeyleri söyleme iddiasını da dile getirmiyor. Ancak değindiği konular, kişiler, olaylar üzerindeki sis perdelerini farklı bir yaklaşımla ve belge okuma üzerinden yeniden tartışmaya açıyor. Bu tarzın da birilerini rahatsız etmesi gayet doğaldır.   Davut Bayraklı http://www.edebifikir.com/kitap/cumhuriyet-efsaneleri.html]]></description>
		
					<wfw:commentRss>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/cumhuriyet-efsaneleri-2/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>1</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Efsaneler cumhuriyeti &#8211; KitapZamanı</title>
		<link>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/efsaneler-cumhuriyeti-kitapzamani/</link>
					<comments>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/efsaneler-cumhuriyeti-kitapzamani/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Mustafa Armağan]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 12 Jul 2014 08:45:42 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Genel]]></category>
		<category><![CDATA[Yankılar]]></category>
		<category><![CDATA[Cumhuriyet Efsaneleri]]></category>
		<category><![CDATA[Mustafa Armağan Yeni Kitap]]></category>
		<guid isPermaLink="false">http://www.mustafaarmagan.com.tr/?p=7906</guid>

					<description><![CDATA[OSMAN İRİDAĞ 9 Temmuz 2014, Çarşamba Sultan Vahdettin bir İngiliz gemisine sığınıp mı ülkeden kaçtı, yoksa kaçmak zorunda mı kaldı? Sevr Anlaşması gerçekten bir hezimet mi? Lozan söylendiği gibi bir zafer mi? Mustafa Armağan yeni kitabı Cumhuriyet Efsaneleri’nde bu ve benzer sorulara cevap veriyor. CUMHURİYET EFSANELERİ, MUSTAFA ARMAĞAN, TİMAŞ, 320 SAYFA, 17,50 TL Sultan Vahdettin bir İngiliz gemisine sığınıp mı kaçtı, yoksa kaçmak zorunda mı kaldı; ülkeyi terk etmese yeni kurulan hükümet tarafından yargılanacak mıydı? Sevr gerçekten bir hezimet mi? Lozan söylendiği gibi bir zafer mi? Harf inkılâbı, hilafetin kaldırılması, Ayasofya’nın müze yapılması yeni hükümetin bağımsız politikaları mıydı yoksa itilaf devletlerine Lozan’da verilen sözler mi yerine getirildi? Soruları uzatmak mümkün. Elbette konu tarih olunca tek bir doğrudan bahsedilemez. Hatta doğru bildiklerimizin tamamen yalan olması da muhtemel. Mustafa Armağan yeni kitabı Cumhuriyet Efsaneleri’nde yukarıdaki sorulara cevap veriyor. Ancak onun cevapları tarih kitaplarında gördüklerimizden oldukça farklı. ‘Osmanlısızlaştırma’ Osmanlı’nın son dönemleri ve yakın tarih üzerine araştırmalarıyla bilinen Armağan, kitabında Türkiye Cumhuriyeti’nin nasıl “Osmanlısızlaştırıldığını” anlatıyor. Türkiye Cumhuriyeti-Osmanlı ilişkisi ile İkinci Dünya Savaşı sonrası Almanya-Hitler ilişkisi arasında paralellik kuruyor. “Nazilikten kurtarma” veya “nazisizleştirme” diye çevrilebilecek denazification’ın Osmanlı Devleti’ne karşı da uygulandığını söylüyor Armağan. İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra ikiye bölünen Almanya’da Batı Almanya’nın kontrolünü ele geçiren Amerikalılar, eğitim sisteminden başlayarak hayatın her alanında Nazilerin kurduğu askerî disiplini andıran sistemi demokratik değerlere göre yeniden inşa etmek ister. Bunun için tarih eğitimi ‘Almanlık’ bilinci oluşturmak için değil, daha evrensel prensipler doğrultusunda şekillendirilmeliydi. Hitler’in Alman fiziği kurma yolunda izlediği politika değiştirilmeli, Nazi bilimi gibi riskli oyunlara girilmesinin önü kesilmeliydi. Bireyler üzerinde suçluluk psikolojisi oluşturularak yeniden terbiye edilmeleri ve milli olmayan bir kimlik kazanmaları amaçlanmıştı.     Yazara göre 1945 sonrasında Almanya’daki “denazifikasyon” ile 1923 sonrasında Türkiye’deki “deottomanizasyon” arasında ciddi benzerlikler var. Orada Almanlığın izleri silinmek istenmişti, bizde Osmanlılığın. Orada Alman kimliği öcü gibi gösterilmişti, bizde Osmanlı kimliği. Orada istenmeyen kimlik, tarih kitapları ve tarih dersleri üzerinden itinayla temizlenmeye girişildi; bizde ise ders kitaplarındaki çarpık Osmanlı ve yakın tarih senaryosu hâlâ yürürlükte. Almanya’da Naziliğe dair heykel ve anıt gibi görünür izler temizlenirken, bizde Osmanlı’ya ait görünür görünmez bütün değerler silinmek istendi. 600 yıllık bir devletin arşivi haraç mezat Bulgaristan’a satıldı, içinde Abdülhamit’in adı geçiyor diye Osmanlıca mevlit nüshaları toplatılıp yakıldı. Osmanlıca kitaplar imha edildi, İzmir Saat kulesinde İstanbul Üniversitesi’nin giriş kapısındaki tuğra ve kitabeler kazınıp söküldü. Doğru bildiğimiz yalanlar Baskıcı ve gerçekleri çarpıtan yeni rejimin senaryosu başlangıçta etkili olsa da zamanla bu etkisini kaybetti. Türkiye tek parti iktidarı sonrasında her on yılda bir darbe gerçeğiyle yüzleşti fakat devlet dışı dinamikler güçlendi, mağdurların sesi her geçen yıl biraz daha fazla çıkmaya başladı. Dolayısıyla doğru bildiğimiz birçok gerçeğin aslında yalan olduğunu öğrendik. Artık Atatürk’e ait olduğu söylenen Gençliğe Hitabe’nin aslında İsmet İnönü tarafından yazıldığını okuyabiliyoruz. 1960 darbesine gerekçe gösterilen ve yine Atatürk’e ait olduğu iddia edilen Bursa Nutku’nun ciddiye alınır bir tarafı olmadığı gerçeğini görebiliyoruz. Japonya’daki Tokyo Camii’nin -resmî tarihçilerin iddia ettiği gibi- Atatürk tarafından yaptırılmadığını, 23 Nisan Çocuk Bayramı’nın ortaya çıkışının bize anlatıldığı gibi olmadığını, Atatürk’ün Latin alfabesinden Q harfini neden çıkardığını, Sivas Kongresi’nin ABD’ye gönderdiği manda mektubunun neden Nutuk’ta yer almadığını da öğrenme şansına sahibiz. Mustafa Kemal’in Samsun’a kırık dökük bir gemiyle kaçıp kaçmadığı gerçeğiyle yüzleşebiliyor, Ayasofya’nın müzeye çevrilmesi kararındaki imzanın Atatürk’e ait olup olmadığını tartışabiliyoruz.     Kısacası, cumhuriyetin ilanından sonra yaşananlara dair bize anlatılanların birçoğunun “efsane” olduğunu görüyoruz.]]></description>
		
					<wfw:commentRss>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/efsaneler-cumhuriyeti-kitapzamani/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>‘Bursa Nutku’ uyduruldu’</title>
		<link>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/bursa-nutku-uyduruldu/</link>
					<comments>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/bursa-nutku-uyduruldu/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Mustafa Armağan]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 05 Aug 2013 12:08:29 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Genel]]></category>
		<category><![CDATA[Yankılar]]></category>
		<category><![CDATA[Atatürk]]></category>
		<category><![CDATA[Atatürk'ün Bursa Nutku]]></category>
		<category><![CDATA[Derin Tarih]]></category>
		<category><![CDATA[Derin Tarih Dergisi]]></category>
		<category><![CDATA[Mustafa ARMAĞAN]]></category>
		<guid isPermaLink="false">http://www.mustafaarmagan.com.tr/?p=7469</guid>

					<description><![CDATA[Atatürk’e ait olmadığını yazması yeni bir tartışma başlattı Mert İNAN / HABER MERKEZİ Derin Tarih Dergisi’nin Gezi olayları sırasında gündeme gelen ‘Bursa Nutku’nun Atatürk’e ait olmadığını yazması yeni bir tartışma başlattı Derin Tarih Dergisi, Ağustos sayısında Atatürk’e ait olduğu ileri sürülen ve 1933 yılında kaleme alındığı belirtilen Bursa Nutku’nu mercek altına aldı. Dergide yer alan “Bursa Nutku, Atatürk’e ait değil. 1947 yılında Bursalı yerel gazeteci Rıza Ruşen Yücer tarafından ortaya atıldı” tezi yeni bir tartışma başlattı. Derin Tarih Dergisi Genel Yayın Yönetmeni Mustafa Armağan, konuya ilişkin şu değerlendirmeyi yaptı: “Atatürk’ün Cumhurbaşkanlığı Nöbet Defteri dahil, 1947’ye kadar hiç bir gazete ve hatıratta Bursa Nutku yer almıyor. Zaten yazan kişi de ‘Ben şahit olmadım, sadece duyduklarımı aktarıyorum’ diye yazmış. Bursa Nutku’nun çıkış noktası 1947 yılında Bursalı yerel gazeteci Rıza Ruşen Yücer’in 24 sayfalık gayri ciddi kitabıdır. Falih Rıfkı, Kılıç Ali gibi isimler de nutkun varlığını inkar etti.” Prof. Dr Mümtaz’er Türköne ise şunları söyledi: “Bursa Nutku, 27 Mayıs sonrası sol ideolojiye sahip bir kesimin gerilla savaşıyla devrim stratejisine uygun olarak kullandıkları uydurma bir argümandır.” Tarihçi Sinan Meydan ise farklı düşünüyor: “ Atatürk’ün daha ağır görüşleri de var. Dönemin yerel gazetelerinde bunlar yayınlandı. Belki orijinal metni tartışılabilir ama tümden ‘yoktur’ denemez. Bu konu Gezi olaylarıyla ilintili. Atatürk’ün söylev demeçlerinde Bursa Nutku’na benzer görüşleri vardır.” Taşla sopayla&#8230; Bursa Nutku’nda yer alan şu ifadeler çok tartışma yarattı: “Türk genci, devrimlerin ve cumhuriyetin sahibi ve bekçisidir. Bunları güçsüz düşürecek en küçük ya da en büyük bir kıpırtı ve bir davranış duydu mu, ‘Bu ülkenin polisi vardır, jandarması vardır, ordusu vardır, adalet örgütü vardır.’ demeyecektir. Elle, taşla, sopa ve silahla; nesi varsa onunla kendi yapıtını koruyacaktır.” Kaynak: http://haber.gazetevatan.com/Haber/559362/1/Gundem]]></description>
		
					<wfw:commentRss>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/bursa-nutku-uyduruldu/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Atatürk&#8217;ün Bursa Nutku yalan mı?</title>
		<link>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/ataturkun-bursa-nutku-yalan-mi/</link>
					<comments>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/ataturkun-bursa-nutku-yalan-mi/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Mustafa Armağan]]></dc:creator>
		<pubDate>Fri, 02 Aug 2013 23:55:05 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Genel]]></category>
		<category><![CDATA[Yankılar]]></category>
		<category><![CDATA[Atatürk]]></category>
		<category><![CDATA[Atatürk'ün Bursa Nutku]]></category>
		<category><![CDATA[Atatürk'ün Nutku]]></category>
		<category><![CDATA[Derin Tarih]]></category>
		<category><![CDATA[Mustafa ARMAĞAN]]></category>
		<category><![CDATA[Tek Parti Devri]]></category>
		<guid isPermaLink="false">http://www.mustafaarmagan.com.tr/?p=7441</guid>

					<description><![CDATA[Yıllarda darbe öncesi sokak ayaklanmalarında kutsal metin gibi elden ele dolaştırılan Bursa Nutku&#8217;nun yalan olduğu iddia edildi. Türk Gençliğini adeta gaza getirmek için hazırlanmış bir metin &#8220;Atatürk&#8217;ün Bursa Nutku&#8221;. Sokak ayaklanmalarında gençlerin elinde elden ele dolaşan metin şimdi de Gezi Parkı olayları vesilesiyle sosyal medyada elden ele dolaşır oldu. Peki bu Bursa Nutku nedir? Gerçekten Mustafa Kemal Atatürk mü yazdı? Derin Tarih dergisi Ağustos ayı sayısında Bursa Nutku&#8217;nu ele aldı. Atatürk&#8217;e yakınlığıyla bilinen Falih Rıfkı Atay&#8217;ın dahi uydurma dediği bu metin ilk nasıl yayıldı. İşte Derin Tarih dergisindeki derin dosyadan bazı bölümler&#8230; BİR NUTUK NASIL ADAM ÖLDÜRÜR? Yazar Mümtazer Türköne Bursa Nutku için yaptığı analizinde Bursa Nutku&#8217;nda gençlerin polise, jandarmaya ve mahkemelere karşı silahlı direnişe davet edildiğini ve uydurma bir metin olduğunu vurguluyor. ATATÜRK GERİLLA ŞEFİ Mİ? Türköne yazısında Bursa Nutku&#8217;nun edebi eksikliklerine de dikkat çekerek Atatürk&#8217;ün böyle bir metin yazamayacağını ifade ediyor. Türköne Atatürk&#8217;ü bir gerilla şefine dönüştüren metin için şunları söylüyor: &#8220;Öncelikle bir devlet adamı kendi kurduğu devlet düzenine isyan çağrısı yapmaz. Bursa Nutku ile Atatürk, gençliği kamu düzenine ve bu düzeni sağlayan zabıta ve mahkemelere şiddet kullanarak karşı çıkmaya çağırmış oluyor. Tavsiye ve emanet ettiği şey, bir fiilî isyan durumu. Karşımızda şöhretini borçlu olduğu Milli Mücadele&#8217;yi, sırtını Meclis&#8217;in meşrû zeminine dayayarak yürüten ve gençliğe emanet ettiği Cumhuriyet&#8217;i de aynı Meclis&#8217;in iradesine rapt eden bir devlet adamı duruyor. Bursa Nutku, bu meşruiyet düşkünü devlet kurucusunu Che Guevera tarzı bir gerilla şefine  dönüştürüyor.&#8221; TEK PARTİ DÖNEMİ SONU VE CHP Türköne yazısında CHP&#8217;nin tek parti iktidarını kaybetmeye başladığı 1946 seçimleriyle beraber Atatürkçülüğü nasıl keşfettiğini anlattı. Bursa Nutku&#8217;nun ileriki zamanlarla birlikte Türkiye&#8217;nin iç karışıklıklarında gençlerin ellerinde dolaşan bir metin haline geldiğini belirten Türköne, &#8220;Türk Solu&#8217;nun Atatürk artık bir gerilla şefi ve sosyalist bir devrimci; ona atfedilen Bursa Nutku da bir devrim çağrısı haline gelmiştir.&#8221; dedi. Bursa Nutku&#8217;ndan ilhamla 68 kuşağının yaptığı eylemlere dikkat çeken Türköne, Kanlı Pazar başlangıncan 12 Eylül darbesine kadar yaşanan olayların baş aktörünün Bursa Nutku olduğunu ifade etti. BURSA NUTKU VE GAZİ&#8217;NİN ÇAPKINLIKLARI Mustafa Armağan yazısında Bursa Nutku&#8217;nun yer aldığı ilk kitabın ayrıntılarına yer verdi. 1947 yılında İstanbul&#8217;da Şaka Matbaası tarafından basılan ve Rıza Ruşen Yücer tarafından yazılan &#8220;Atatürk&#8217;e Ait Birkaç Fıkra ve Hâtıra&#8221; kitabında Atatürk ile ilgili birbirinden ilginç fıkraların yer aldığı kitabı ele alan Armağan, kitaptaki birbirinden dikkat çekici çarpıklıklara dikkat çekti. İşte Armağan&#8217;ın yazısından bir bölüm: Kitabın gündemde kalmasını sağlayan ve Bursa Nutku tartışmasını açan kısmı ise Önsöz&#8217;den hemen sonra geliyor. Başlığı şöyle: &#8220;Atatürk ve Türk gençliği.&#8221; Başlığın üstünde Atatürk&#8217;ü kalabalık bir gençlik grubuna hitap ederken gösteren -kitaptaki diğer bütün görseller gibi- elle çizilmiş bir resim yer alıyor. Şimdi kitaptaki diğer yazıların içeriklerinden bahsedelim ki, tartışacağımız metnin nasıl gayri ciddi bir kitapçığın içinde yer aldığını net olarak görebilelim. ATATÜRK&#8217;TEN BALODAKİ KADINA YAKIN İLGİ Sayfa 7-8&#8217;de yer alan &#8220;Son balo&#8221; yazısında yazar, Musa Ataş adlı gazeteci arkadaşının yanında getirdiği Hatice adlı bekâr bir bayanla beraber Atatürk&#8217;ün Bursa&#8217;da verdiği bir baloya gittiğini, yanındaki -kendisinin de tanımadığı veya yeni tanıştığı- bayanla Atatürk&#8217;ün yakından ilgilendiğini, hatta balo sırasında el çabukluğuyla ismini &#8220;Ataca&#8221; olarak değiştirdiğini ciddi ciddi anlatıyor. ATATÜRK ÇİFTLERİ ÖPÜŞTÜRDÜ Gazi Mustafa Kemal, hem de Cumhuriyet&#8217;in 10. Yıl Kutlamaları sırasında Ankara Orduevi&#8217;ndeki baloya gelir. Bir ara nedense önünde dans eden bir çift dikkatini çeker. Karı koca olduklarını öğrenince de karşısında öpüşmelerini ister. Subay olan koca, emir demiri keser hesabı zoraki bir öpücük kondurur eşinin yanağına ama Gazi hiç beğenmez bu yapmacık öpücüğü, samimi bulmaz! &#8220;Yoksa bu senin eşin değil mi?&#8221; diye de çıkışır. Subay ise &#8220;Eşimdir&#8221; diye ısrar edince, ona şu tarihe geçecek emri verir: &#8220;O halde eşiniz gibi öpünüz!&#8221; Böylece bize &#8220;Bursa Nutku&#8221;nun dayanağı olarak sunulan bu müthiş kitapçıktan Atatürk&#8217;ün Cumhuriyet balolarında insanları alenen öpüştürmek gibi bir &#8220;uygarlaştırıcı misyonu&#8221;nun bulunduğunu da öğrenmiş oluyoruz. Kaynak: http://www.haber7.com/guncel/haber/1057923-ataturkun-bursa-nutku-yalan-mi]]></description>
		
					<wfw:commentRss>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/ataturkun-bursa-nutku-yalan-mi/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Atatürk&#8217;ün o metni yalan çıktı!</title>
		<link>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/ataturkun-o-metni-yalan-cikti/</link>
					<comments>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/ataturkun-o-metni-yalan-cikti/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Mustafa Armağan]]></dc:creator>
		<pubDate>Fri, 02 Aug 2013 22:52:35 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Genel]]></category>
		<category><![CDATA[Yankılar]]></category>
		<category><![CDATA[ADD]]></category>
		<category><![CDATA[Atatürk]]></category>
		<category><![CDATA[Atatürk'ün Bursa Nutku]]></category>
		<category><![CDATA[Atatürk'ün Nutku]]></category>
		<category><![CDATA[Atatürkçü Düşünce Derneği]]></category>
		<category><![CDATA[Derin Tarih]]></category>
		<category><![CDATA[internethaber.com]]></category>
		<category><![CDATA[Mustafa ARMAĞAN]]></category>
		<category><![CDATA[Tek Parti Devri]]></category>
		<guid isPermaLink="false">http://www.mustafaarmagan.com.tr/?p=7434</guid>

					<description><![CDATA[Türk Gençliğini adeta gaza getirmek için hazırlanmış bir metin &#8220;Atatürk&#8217;ün Bursa Nutku&#8221;. Sokak ayaklanmalarında gençlerin elinde elden ele dolaşan metin şimdi de Gezi Parkı olayları vesilesiyle sosyal medyada elden ele dolaşır oldu. Peki bu Bursa Nutku nedir? Gerçekten Mustafa Kemal Atatürk mü yazdı? Tarihçi Mustafa Armağan yönetimindeki Derin Tarih dergisi Ağustos ayı sayısında Bursa Nutku&#8217;nu ele aldı. Atatürk&#8217;e yakınlığıyla bilinen Falih Rıfkı Atay&#8217;ın dahi uydurma dediği bu metin ilk nasıl yayıldı? Yazar Türköne&#8217;nin&#8220;Ancak kariyerini kanlı illegal faaliyetlere borçlu bir gerilla şefinin ağzından bu sözleri işitebilirsiniz&#8221; diyerek Atatürk&#8217;ün yazmadığını ancak ona aitmiş gibi gösterilen bu metin yıllarca darbeciler tarafından kullanıldıç  İşte Derin Tarih dergisindeki derin dosyadan bazı bölümler&#8230; BİR NUTUK NASIL ADAM ÖLDÜRÜR? Yazar Mümtazer Türköne Bursa Nutku için yaptığı analizinde Bursa Nutku&#8217;nda gençlerin polise, jandarmaya ve mahkemelere karşı silahlı direnişe davet edildiğini ve uydurma bir metin olduğunu vurguluyor. ATATÜRK GERİLLA ŞEFİ Mİ? Türköne yazısında Bursa Nutku&#8217;nun edebi eksikliklerine de dikkat çekerek Atatürk&#8217;ün böyle bir metin yazamayacağını ifade ediyor. Türköne Atatürk&#8217;ü bir gerilla şefine dönüştüren metin için şunları söylüyor: &#8220;Öncelikle bir devlet adamı kendi kurduğu devlet düzenine isyan çağrısı yapmaz. Bursa Nutku ile Atatürk, gençliği kamu düzenine ve bu düzeni sağlayan zabıta ve mahkemelere şiddet kullanarak karşı çıkmaya çağırmış oluyor. Tavsiye ve emanet ettiği şey, bir fiilî isyan durumu. Karşımızda şöhretini borçlu olduğu Milli Mücadele’yi, sırtını Meclis’in meşrû zeminine dayayarak yürüten ve gençliğe emanet ettiği Cumhuriyet’i de aynı Meclis’in iradesine rapt eden bir devlet adamı duruyor. Bursa Nutku, bu meşruiyet düşkünü devlet kurucusunu Che Guevera tarzı bir gerilla şefine  dönüştürüyor. Hakikaten, ancak kariyerini kanlı illegal faaliyetlere borçlu bir gerilla şefinin ağzından bu sözleri işitebilirsiniz. &#8221; TEK PARTİ DÖNEMİ SONU VE CHP Türköne yazısında CHP&#8217;nin tek parti iktidarını kaybetmeye başladığı 1946 seçimleriyle beraber Atatürkçülüğü nasıl keşfettiğini anlattı. Bursa Nutku&#8217;nun ileriki zamanlarla birlikte Türkiye&#8217;nin iç karışıklıklarında gençlerin ellerinde dolaşan bir metin haline geldiğini belirten Türköne, &#8220;Türk Solu&#8217;nun Atatürk artık bir gerilla şefi ve sosyalist bir devrimci; ona atfedilen Bursa Nutku da bir devrim çağrısı haline gelmiştir.&#8221; dedi. Bursa Nutku&#8217;ndan ilhamla 68 kuşağının yaptığı eylemlere dikkat çeken Türköne, Kanlı Pazar başlangıncan 12 Eylül darbesine kadar yaşanan olayların baş aktörünün Bursa Nutku olduğunu ifade etti. BURSA NUTKU VE GAZİ&#8217;NİN ÇAPKINLIKLARI Mustafa Armağan yazısında Bursa Nutku&#8217;nun yer aldığı ilk kitabın ayrıntılarına yer verdi. 1947 yılında İstanbul&#8217;da Şaka Matbaası tarafından basılan ve Rıza Ruşen Yücer tarafından yazılan &#8220;Atatürk’e Ait Birkaç Fıkra ve Hâtıra&#8221; kitabında Atatürk ile ilgili birbirinden ilginç fıkraların yer aldığı kitabı ele alan Armağan, kitaptaki birbirinden dikkat çekici çarpıklıklara dikkat çekti. İşte Armağan&#8217;ın yazısından bir bölüm: Kitabın gündemde kalmasını sağlayan ve Bursa Nutku tartışmasını açan kısmı ise Önsöz’den hemen sonra geliyor. Başlığı şöyle: “Atatürk ve Türk gençliği.” Başlığın üstünde Atatürk’ü kalabalık bir gençlik grubuna hitap ederken gösteren -kitaptaki diğer bütün görseller gibi- elle çizilmiş bir resim yer alıyor. Şimdi kitaptaki diğer yazıların içeriklerinden bahsedelim ki, tartışacağımız metnin nasıl gayri ciddi bir kitapçığın içinde yer aldığını net olarak görebilelim. ATATÜRK&#8217;TEN BALODAKİ KADINA YAKIN İLGİ Sayfa 7-8’de yer alan “Son balo” yazısında yazar, Musa Ataş adlı gazeteci arkadaşının yanında getirdiği Hatice adlı bekâr bir bayanla beraber Atatürk’ün Bursa’da verdiği bir baloya gittiğini, yanındaki -kendisinin de tanımadığı veya yeni tanıştığı- bayanla Atatürk’ün yakından ilgilendiğini, hatta balo sırasında el çabukluğuyla ismini “Ataca” olarak değiştirdiğini ciddi ciddi anlatıyor. ATATÜRK ÇİFTLERİ ÖPÜŞTÜRDÜ Gazi Mustafa Kemal, hem de Cumhuriyet’in 10. Yıl Kutlamaları sırasında Ankara Orduevi’ndeki baloya gelir. Bir ara nedense önünde dans eden bir çift dikkatini çeker. Karı koca olduklarını öğrenince de karşısında öpüşmelerini ister. Subay olan koca, emir demiri keser hesabı zoraki bir öpücük kondurur eşinin yanağına ama Gazi hiç beğenmez bu yapmacık öpücüğü, samimi bulmaz! “Yoksa bu senin eşin değil mi?” diye de çıkışır. Subay ise “Eşimdir” diye ısrar edince, ona şu tarihe geçecek emri verir: “O halde eşiniz gibi öpünüz!” Böylece bize “Bursa Nutku”nun dayanağı olarak sunulan bu müthiş kitapçıktan Atatürk’ün Cumhuriyet balolarında insanları alenen öpüştürmek gibi bir “uygarlaştırıcı misyonu”nun bulunduğunu da öğrenmiş oluyoruz. Bursa Nutku&#8217;nun Demokrat Partisi kongresinde okunup okunmadığı iddialarını, Atatürk&#8217;ün en yakınındaki isimlerin Bursa Nutku&#8217;na dair açıklamalarını, Bursa Nutku&#8217;nun siyasetçiler tarafından da reddedildiğini, dönemin medyasında nasıl ayaklanma için kullanıldığını ve pek çok tarihi belgeyi Derin Tarih&#8217;in Ağustos ayı sayısında bulabilirsiniz. Atatürkçü Düşünce Derneği&#8217;nin sitesinde yer alan Bursa Nutku içeriği şöyle&#8230; Türk Genci, devrimlerin ve cumhuriyetin sahibi ve bekçisidir. Bunların gereğine, doğruluğuna herkesten çok inanmıştır. Yönetim biçimini ve devrimleri benimsemiştir. Bunları güçsüz düşürecek en küçük ya da en büyük bir kıpırtı ve bir davranış duydu mu, “Bu ülkenin polisi vardır, jandarması vardır, ordusu vardır, adalet örgütü vardır” demeyecektir. Elle, taşla, sopa ve silahla; nesi varsa onunla kendi yapıtını koruyacaktır. Polis gelecek, asıl suçluları bırakıp, suçlu diye onu yakalayacaktır. Genç, “Polis henüz devrim ve cumhuriyetin polisi değildir” diye düşünecek; ama hiçbir zaman yalvarmayacaktır. Mahkeme onu yargılayacaktır. Yine düşünecek, “demek adalet örgütünü de düzeltmek, yönetim biçimine göre düzenlemek gerek” Onu hapse atacaklar. Yasal yollarla karşı çıkışlarda bulunmakla birlikte bana, başbakana ve meclise telgraflar yağdırıp, haklı ve suçsuz olduğu için salıverilmesine çalışılmasını, kayrılmasını istemeyecek. Diyecek ki, “Ben inanç ve kanaatimin gereğini yaptım. Araya girişimde ve eylemimde haklıyım. Eğer buraya haksız olarak gelmişsem, bu haksızlığı ortaya koyan neden ve etkenleri düzeltmek de benim görevimdir.” İşte benim anladığım Türk Genci ve Türk Gençliği! Kaynak: http://www.internethaber.com/ataturkun-o-metni-yalan-cikti-567002h.htm]]></description>
		
					<wfw:commentRss>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/ataturkun-o-metni-yalan-cikti/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>&#8216;Zaten bir bölünme yaşanmış durumda&#8217;</title>
		<link>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/zaten-bir-bolunme-yasanmis-durumda/</link>
					<comments>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/zaten-bir-bolunme-yasanmis-durumda/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Mustafa Armağan]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 28 Apr 2013 14:34:06 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Genel]]></category>
		<category><![CDATA[Yankılar]]></category>
		<category><![CDATA[Akil İnsanlar]]></category>
		<category><![CDATA[gazetevatan.com]]></category>
		<category><![CDATA[Vatan Gazetesi]]></category>
		<guid isPermaLink="false">http://www.mustafaarmagan.com.tr/?p=6776</guid>

					<description><![CDATA[Akil İnsan Mustafa Armağan&#8217;dan tartışma yaratacak açıklamalar&#8230; Cengizhan Çelik/ gazetevatan.com Marmara Bölgesi yapı itibariyle aslında Türkiye’nin fotoğrafını çekiyor. Konu ne olursa olsun bu bölgenin hassasiyetleri aslında Türkiye’nin hassasiyetleri&#8230; Öyle ya Türk siyasetinde söylenen “İstanbul’u alan Türkiye’yi alır” söyleminin haksız olmadığını yakın siyasi tarih bizlere gösteriyor. Barış sürecinde de Marmara Bölgesi’nin göstereceği reaksiyon aslında tsunami etkisiyle diğer bölgeleri yönlendirecek bir kudrete sahip&#8230; Yazı dizimizin bugünkü konuğu “Akil İnsanlar” Marmara Bölgesi heyetinde yer alan tarihçi, akademisyen yazar Mustafa Armağan&#8230; Süreç öncesi alternatif tarihin önemini büyük harflerle yazan birinin süreçteki rolünü, etkileri, tepkileri ve tabi ki Marmara Bölgesi’nin barış sürecine bakışını konuştuk. Süreç nasıl işliyor? Temas ve toplantılarımız bütün hızıyla sürüyor. Toplumun farklı kesimleri kendi aralarında süreç konusunda bir kanaat sahibi olmuşlar elbette, fakat bir araya gelip farklı görüşleri dinleme, onlara cevap verme, böylece kafasındaki kanaati yeniden formüle etme imkanını bulamamışlar gibi görünüyor. -Biz işte bu fırsatı sunuyoruz kendilerine. Kimseye bir şey dayatmıyoruz, bir şeye ikna da etmiyoruz. Sadece diyoruz ki, bu meselenin kan üzerinden çözülmesi mümkün değildir. Toplumsal aklın mayalanması için bir durup düşünme fırsatı çıktı karşımıza. Bunu iyi değerlendirelim diyoruz. Direnç var tabii ki. Ancak bu direncin kırılabileceğinin, farklı bir mantığın devreye girebileceğinin de işaretlerini alıyoruz. Herkesin merak ettiği konu bölünecek miyiz tedirginliği sizin bölgenizde de mevcut mudur? -Kuşkular var elbette. Bölüneceğiz kuşkusundan tutun da hükümet sizi başkanlık sistemini kurmak için kullanıyor iddiasına kadar pek çok kaygı mevcut. Ancak bunların tek taraflı bir enformasyon akışı ve yönlendirmenin sonucu olduğunu düşünüyorum. Bu kaygıları da anlamalıyız diye düşünüyorum. Nasıl giderilebilir diye üzerinde düşünmeliyiz. Çünkü ciddiye alınacak ağırlıkta bir kesim bu görüşte. Sizin anlayacağınız, Sevr Sendromu hortlamış durumda bir kesimde. Oysa bana göre böyle bir tehlike yok. Ama olmadığını garanti edemem, çünkü ben olaya dışarıdan bakan biriyim. Teminat verecek durumda değilim. Ne var ki, 1999&#8217;dan sonra PKK ve Apo&#8217;nun tavrının bağımsızlıktan üniter devlete doğru değiştiğini biliyoruz. Onlar da artık siyasetle halletmek istiyorlar sorunlarını. Bu açık. Lakin bu noktayı daha açık bir şekilde vurgulamaları gerekiyor yöneticilerin. Bu paranoyayı aşmak için ne yapmalıyız peki? -Bana sorarsanız asıl bu katılıkla devam edilirse bölüneceğiz. Zaten İslamiyet paydası dışında değerlerde tam bir bölünme yaşanmış durumda. Okul kitaplarında Şeyh Said&#8217;e hain diyorsunuz ama Diyarbakır&#8217;da o bir kahraman olarak görülüyor. Ruhuna Mevlit okutuluyor! Seyit Rıza&#8217;ya isyancı diyorsunuz, Tunceli&#8217;de heykelini dikiyorlar. Terörist dediklerinizin cenazeleri tıpkı buradaki şehit cenazelerindeki gibi alayişli törenlerle kaldırılıyor Yani zaten değer olarak büyük ölçüde bir ayrışma başlamış. Bu katılık devam ederse bölüneceğiz asıl. Biz diyoruz ki, gelin geç olmadan yeniden bir millet olmanın, toplumsal olarak bütünleşmenin yolunu yordamını bulalım, yoksa durum çok vahim. Toplumdaki &#8220;Bayrak &#8211; Türklük&#8221; hassasiyeti sizin bölgenizde de aynı sertlikte mi gerçekleşiyor? -Bizim bölgemiz Marmara tam bir Türkiye karması manzarası arz ediyor. Türkiye&#8217;de ne kadar eğilim varsa hepsi burada ve ilginç tarafı, bunların çoğu örgütlenmiş durumda. İlçeler bazında ağırlık şu veya bu yönde olabilir ama her görüşün temsil edildiği bir bölgede çalışmanın zorluğu da var. Hepsini dinlemek isteriz ama ancak bir kısmına yetişebiliyoruz. Protestolarda belki Bayrak-Türklük vurgusu ağır basıyor görünüyor ama aslında hiç tahmin etmediğiniz kadar da destek var. Ancak destek yürüyüşleri öbürlerinki kadar ses getirmiyor, tek farkı bu. Dün Beyoğlu&#8217;nda Çözüme Evet mitingi vardı Beyaz Hareket&#8217;in, basında ne kadar az yer aldığını biliyorsunuz. Elbette Türklük kaygısının ağır bastığını anlıyoruz, bu bir vakıa. Ancak bunun da değişeceğine dair, 90 yıldır uygulanan Türkleştirme politikasının değişmek zorunda olduğuna inananların arttığına da tanık oluyoruz. Yeni bir Türkiye kuruluyor, Bu, Büyük Türkiye olacak, olmak zorunda. Aksi halde Küçük Türkiye olmak tehlikesi var çünkü. Süreç başladı ama Devlet bunun karşılığında ne verdi sorusu size de soruluyor mu? Gerçekten de merak edildiği gibi Devlet bir şey verdi mi? -Biz de sizin kadar biliyoruz sürecin adımlarını. Farklı bir bilgi verilmedi. Onu açıklanınca öğreneceğiz. Ancak o işin sonrası. Biz barışın tesisine çalışıyoruz, insanları dinliyor ve onların zihinlerindeki soruların giderilmesi için yardımcı oluyoruz. Kürtlerin süreçten beklentisi ne? -Kürtler ana dilleriyle eğitim hakkı istiyor, insanca muamele istiyor, itilip kakılmak istenmiyor. Türkler ise hangi hakkınızı kullanamıyorsunuz diye soruyorlar. Bahçelievler&#8217;de bayanlar arasında bir tartışma oldu, bir bayan gidip kızını okuldan alıp getirdi, ‘bakın çocuğum burada, okulda kendisine Doğulu diye terörist demişler, söyle kızım&#8217; diye tepkisini ortaya koydu. Şimdi hiç ayrımcılık olmadığını kimse söyleyemez. Diyarbakır&#8217;da insanlar, üzerlerine çevrili namluların altından gidip geliyor işlerine, gözlerimle görmesem inanmayacaktım. Derin bir yaralanmışlık var Kürtlerde. Değerlerine sahip çıkılmasını ve onları korkusuzca yaşamak istiyorlar. Biz vatandaşa zorla Türkçe konuşturursak bu sonuçta örgütün propagandasına dönüşüyor, haberimiz yok. Bir parka Berfin ismini koymuşlar, Diyarbakır İl Özel İdaresi koydurmamış, belediye de tabela asmış, ‘biz parka bu ismi koyduk, özel idare izin vermedi’ diye! Oldu mu size nurtopu gibi bir propaganda aracı. Ne gerek var bunlara? Halkı rahatlatmak için bazı basit adımlar atılması sürecin hızlanması ve toplumsal bütünleşme açısından yararlı olacaktır. Abdullah Öcalan&#8217;ın söylemlerindeki İslami referansların varlığını neye bağlıyorsunuz? -Türk ve Kürt kardeşlerimizin ortaklıkları aynı vatanda, aynı bayrak altında ve aynı din kapsamında yaşıyor olmalarından geliyor. Bizi birleştirecek motiv, İslamiyettir. Bu dönemde Öcalan&#8217;ın da bu gerçeği görmüş olması benim kanaatime göre bir ilerlemedir. Dini kullanıyor mu? Yoksa samimi mi? Bilemem. Hem dini hangi siyasetçi kullanmamış ki? Atatürk mü kullanmamış? 1923 Şubatında verdiği Balıkesir hutbesinde &#8216;Anayasamız Kur&#8217;an-ı Azimüşşan&#8217;daki emirlerdir&#8217; diyen Mustafa Kemal değil mi? Unutmayın: Öcalan da Atatürk kadar pragmatik bir lider. Sürecin sonudaki resmi tasvirleyebilir misiniz? -Ucu açık bir süreç bu. Bizim görevimiz 40 gün sonra raporlarımızı teslim edince bitecek. Sonrasında iş siyasetçilere ve örgüte kalacak. Ancak ben umutlu olmak istiyorum. toplumsal bir barışın ülkemize gelmesi için herkes elinden geleni yapmalı. Ancak bu iş 62 kişinin ve bir iki ayın işi değil. Yapılacak daha çok şey var. Uzun Barışı kurmak uzun bir süre ister, çünkü yırtılmalar çok derine inmiş durumda. Ders kitaplarından başlayarak dilimizi değiştirmeye, bir barış dilini telaffuz etmeyi öğrenmeye kadar yapılacak çok iş var ve hepsini de devletten beklememiz gerekmiyor. Bizim de kendi çapımızda atacağımız barışcıl adımlar olabilir. Ben kendi alanımdan bakınca tarih ve edebiyat kitaplarında Kürtlerin neden yer almadığını ve ne zaman yer alacağını merak ediyorum. Erzurum ve Sivas Kongresi kararlarının, Amasya protokolünün, Sivas Kadınlar Kongresi&#8217;nin beyannamesinin yeniden okunmasının, 1. Meclisin Türk-Kürt kardeşliğini korumakta ne kadar itinalı davrandığının okutulmasını istiyorum. Aynı zamanda edebiyat derslerinde Yunan, İngiliz, Fransız, Rus edebiyatlarının okunup da Kürt edebiyatının okutulmamasını protesto ediyorum. En kısa zamanda Ahmet-i Hani, Mele Cezeri, Mehmed Uzun gibi isimlerin eserlerinin de Nedim, Şeyh Galip ve Ahmet Hamdi Tanpınar’ın yanında edebiyat kitaplarımızda işlenmesini arzu ediyorum. Tünelin sonu ancak bu tür çalışmalarla aydınlık hale gelebilir. Kaynak:  http://haber.gazetevatan.com/zaten-bir-bolunme-yasanmis-durumda/533233/1/gundem]]></description>
		
					<wfw:commentRss>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/zaten-bir-bolunme-yasanmis-durumda/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>3</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Mustafa Kemal ile Vahdettin arasındaki sır</title>
		<link>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/mustafa-kemal-ile-vahdettin-arasindaki-sir/</link>
					<comments>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/mustafa-kemal-ile-vahdettin-arasindaki-sir/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Mustafa Armağan]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 24 Apr 2013 16:39:12 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Genel]]></category>
		<category><![CDATA[Yankılar]]></category>
		<category><![CDATA[Amasya Protokolu]]></category>
		<category><![CDATA[Atatürk]]></category>
		<category><![CDATA[Erzurum Kongresi]]></category>
		<category><![CDATA[haber7.com]]></category>
		<category><![CDATA[Kanal A]]></category>
		<category><![CDATA[Mustafa Kemal ve Vahdettin]]></category>
		<category><![CDATA[Vahdettin]]></category>
		<guid isPermaLink="false">http://www.mustafaarmagan.com.tr/?p=6766</guid>

					<description><![CDATA[Tarihçi-Yazar Mustafa Armağan, Amasya protokolünün gizlenen maddesine dikkat çekti. Armağan, Mustafa Kemal&#8217;in Erzurum kongresinde yaptığı ancak sonradan sansürlenen sözlerini açıkladı. Tarihçi-Yazar Mustafa Armağan&#8217;dan çarpıcı açıklamalar geldi. Kanal A&#8217;da Siyaset Masası programında Bedrettin Uğur&#8217;a konuşan Armağan; Amasya protokolünün gizlenen maddesini ve Mustafa Kemal&#8217;in Erzurum kongresinde yaptığı ancak sonradan sansürlenen sözlerini açıkladı. Armağan, Amasya protokolünün gizlenen maddesinde Türk-Kürt kardeşliğine vurgu yapılıyor ve Kürtlerin kendini geliştirmesinin önünün açılması kaleme alınıyor. Ancak bu madde yıllarca saklandı.&#8221; dedi. Mustafa Kemal ile Padişah Vahdettin arasındaki sırra dikkat çeken Armağan, &#8220;Erzurum kongresinin açılış konuşmasında Mustafa Kemal, &#8221;padişah ile aralarında sırlar bulunduğunu ve bunu zaferden sonra açıklayacağını&#8221; söylüyor. Bu nutukta bulunmuyor Genelkurmay&#8217;ın kasasından çıkan belgelerde var. Mustafa Kemal ile Sultan Vahdettin arasındaki telgraflardaki kelimeler değiştirilmiş. Mustafa Kemal, telgrafta milli mücadeleye padişahın kendisini gönderdiğini söylüyor. Vahdettin yurtdışına çıktıktan sonra ilk açıklamasında Mustafa Kemal&#8217;i kendisinin Anadolu&#8217;ya mücadele için gönderdiğini vurguluyor.&#8221; şeklinde konuştu. Kaynak: http://www.haber7.com/tarih-ve-fikir/haber/1018087-mustafa-kemal-ile-vahdettin-arasindaki-sir]]></description>
		
					<wfw:commentRss>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/mustafa-kemal-ile-vahdettin-arasindaki-sir/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>1</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Tarihin üstündeki tozlu örtüler</title>
		<link>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/tarihin-ustundeki-tozlu-ortuler/</link>
					<comments>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/tarihin-ustundeki-tozlu-ortuler/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Mustafa Armağan]]></dc:creator>
		<pubDate>Fri, 12 Apr 2013 06:33:15 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Genel]]></category>
		<category><![CDATA[Haberler]]></category>
		<category><![CDATA[Yankılar]]></category>
		<guid isPermaLink="false">http://www.mustafaarmagan.com.tr/?p=6585</guid>

					<description><![CDATA[NESLİHAN DEMİRCİ Mustafa Armağan yeni kitabı Satılık İmparatorluk’ta, “yazılarak unutturulan lider” dediği Atatürk’ün mal varlığından Hitler’le mesajlaşmalarına kadar farklı konuları tozlu arşivlerde kalmış belgeleriyle ele alıyor ve yakın tarihimizi tartışmaya açıyor. SATILIK İMPARATORLUK, MUSTAFA ARMAĞAN, TİMAŞ YAYINLARI, 296 SAYFA, 16 TL Cemil Meriç, medeniyet tarihine “bugünü aydınlatan dün” demişti. Maziyle irtibatımız bile isteye kesilince ışıksız kaldık. Medeniyet, tarih demekti. Beslendiğimiz kaynakla irtibatımız kopunca geleceğe dair tasavvurumuz da yaralandı. Neyse ki artık büyü bozuldu: Hafızasından mahrum bırakılan bir toplumun kendi tarihini küllerin arasından bulup çıkarmaya uğraşan tarihçiler, art arda gün ışığına çıkan belgelerle, üstü örtülmüş ortak hafızanın izini sürüyorlar.     Mustafa Armağan son kitabı Satılık İmparatorluk’ta redd-i miras edilen imparatorluğun tezgâha serilen pazar malı muamelesi gören terekesinin acı hikâyesini ortaya koyuyor. Tarihimizin büyük talihsizliklerinden Lozan’ın marifetiyle, haritadan silinen “Osmanlı” ismiyle beraber toplumun kimlik tanımı da değişime uğradı; “Osmanlılık” diye bir mefhum kalmadı. Bir bıçak darbesiyle halifelik, hemen ardından medreseler, sonrasında Şeyhülislamlığın devamı sayılan, en hayati kurumlardan Şer’î ve Evkaf Vekâleti kaldırıldı. Toplumun kendini ait hissettiği kurumlar bir bir sahneden atılınca sıra günlük hayata geldi: Önce kılık kıyafet, sonra Medeni Kanun… Topluma biçilmiş hayat tarzı, aceleci bir terzinin elinden çıkmış, zorla giydiriliyordu. Varislerin heba ettiği miras Can alıcı darbe harf inkılâbıyla vuruldu: Omuzlarından yıldızları sökülerek asaleti alaşağı edilen nesiller; dedesinin mezar taşını bile okuyamayacak, sandıktaki mektuplarında ne dediğini anlayamayacak denli fakirleşen bir zihin dünyası ve “öz evlatlarının turist konumuna düştüğü” bir memleket oluşturma projesi tıkır tıkır işledi. Ezanın Türkçeleşmesi, minareden yayılan seslere ve camilere yabancılaşan halkın boş bıraktığı camilerin satılması, yıkılması; ahır, hapishane veya depoya dönüştürülmesi… Trajik liste uzayıp gidiyor. Eldeki belgeler, bir medeniyet kurmuş ihtişamlı bir devletin, Osmanlı’nın maddi/manevi mirasının mirasyedi torunları tarafından nasıl çarçur edildiğinin beyanıdır.     Mustafa Armağan, Çarlık Rus-ya’sında okullarda günlük yazmaya özendirilen halkın defterlerinin, Stalin zamanında başlarına nasıl bela olduğunu anlatıyor. Didik didik aranan evlerden toplanan yazılı kayıtlar suç delili sayılıyor; mesele can yakıcı bir hal alınca korkuyla günlüklerin yakıldığı evlerden çıkan kara dumanlar Petersburg semalarını kaplamış. Hafızasızlığa nasıl mahkûm bırakıldığımızı, tek parti döneminden devralınan sindirilmişlikle paralel duran bu hikâyeden okumak mümkün. Resmî ve ‘kurgusal’ tarihin hakikatten kopuk tarihçilik anlayışının yerini hakikat arayışı alınca arşivlerin yetmediği yerde hatırat ve mektuplar can simidi haline geliyor. İtinayla tarih kurgulanır Kitapta Armağan’ın “yazılarak unutturulan lider” dediği Atatürk’ün mal varlığının hangi kalemlerden oluştuğu ve kimlere miras kaldığından kendisi için hangi ismi tercih ettiğine, Hitler’le mesajlaşmalarından Bediüzzaman’la karşılaşmalarına kadar tozlu arşiv raflarında bırakılmış konular, belgeleriyle ele alınıyor. Savaş meydanlarındaki kayıpların tarih kitaplarında nasıl örtbas edildiğini, İnönü’yle Atatürk’ün ilişkilerinin her devirde nasıl renk değiştirdiğini, Atatürk öldükten sonra da mirasına nasıl müdahale edildiğini; tarihi yapan değil, kurgulayan bir anlayışın nasıl yerleştiğini okuyoruz kitapta.     Barış havasının sahiden estiği şu günlerde tekrar gündeme gelen Misak-ı Milli’yi anlamak için de Lozan’ı ve perde arkasında olup bitenleri iyi anlamlandırmak gerekiyor. Bugün siyasetteki çıkmazların, kördüğüm olmuş etnik meselelerin ve dış politikadaki kilit konumumuzun idrak edilmesi, tarihimizi doğru okumaya bağlı. Bu farkındalığın yeni nesillere kazandırılmasını sorumluluk bilen yazar, misyonunu Sezai Karakoç’un şu satırlarıyla dile getiriyor: “Onlar sanıyorlar ki biz sussak mesele kalmayacak. Halbuki biz sussak, tarih susmayacak. Tarih sussa, hakikat susmayacak.” Üstündeki örtüler kalktıkça tarih suskunluğunu bozmaya başladığına göre, hakikat adım adım yaklaşıyor demektir. Ayak seslerini duyuyor musunuz? Bölüm: Tarih Sayfa: 87 Kaynak: http://kitapzamani.zaman.com.tr/kitapzamani/newsDetail_getNewsById.action?newsId=8174]]></description>
		
					<wfw:commentRss>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/tarihin-ustundeki-tozlu-ortuler/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>2</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>&#8216;Satılık Osmanlı&#8217;</title>
		<link>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/satilik-osmanli/</link>
					<comments>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/satilik-osmanli/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Mustafa Armağan]]></dc:creator>
		<pubDate>Fri, 15 Mar 2013 11:47:37 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Genel]]></category>
		<category><![CDATA[Yankılar]]></category>
		<category><![CDATA[Mustafa ARMAĞAN Kitap]]></category>
		<category><![CDATA[Mustafa Armağan Yeni Kitap]]></category>
		<category><![CDATA[Satılık İmparatorluk]]></category>
		<guid isPermaLink="false">http://www.mustafaarmagan.com.tr/?p=6453</guid>

					<description><![CDATA[Yusuf Çopur &#8220;90 yıldır kantarın topuzu fena halde öbür tarafa kaymış durumda. Dengeye gelmeden de objektif bir tartışma yapılması mümküm gözükmüyor&#8221; diyen Mustafa Armağan Satılık Osmanlı ile bir kez daha resmi tarihi tartışmaya açıyor. Yazdığı her yazı, kitap gündem oluşturan ve gerek yakın gerekse uzak tarihimizdeki ‘bilinen gerçekler’i tartışmaya açan Mustafa Armağan yine tartışılacak bir eserle okuruyla buluştu. Harf inkılabından, hilafete, ırkçılıktan, Sevr’e birçok konuda ezber bozan yazıların yer aldığı kitabını Mustafa Armağan’la konuştuk. ‘Osmanlı satılığa çıkarıldı’ diyorsunuz. Çok iddialı bir söylem değil mi? Satan kim? Satılan ne? Daha ağırını dememek için ‘satılığa çıkarıldı’ dediğimi bilmenizi isterim. Osmanlı Devleti Mondros’la birlikte öyle bir kapana kıstırıldı ki, ölüm gösterilip sıtmaya razı edildi. Bir başka deyişle Sevr gösterilip Lozan’a razı edildi. Peki Sevr neydi? Bir daha bu coğrafyada bir Osmanlı vücut bulmasın diye dibine kostik asit dökmek demekti. Rengi ve şekli değişince bu tehlikeli madde kullanışlı hale gelir diye düşünüldü. Ancak Sevr masa başında imzalansa da, Osmanlı yöneticileri ve Padişahı tarafından bütün zorlamalara rağmen imzalanmadı. Kadük kaldı, Churchill’in deyişiyle ölü doğdu. Ama Akif’in Nasrullah Camii’ndeki feryadında gördüğümüz gibi büyük bir panik yaratmaya başardı ve en büyük hizmeti, Lozan’a razı etmek şeklinde karşımıza çıktı. Sorunuzun cevabı tam burada gizli: Sevr’in ıslah ve tadil edilmiş şekli olan Lozan, bağımsızlığımızı rehinden kurtardı kurtarmasına ama karşılığında kostik asiti kendi elimizle üzerimize dökmeyi bize kabul ettirmiş oldu. Sonuçta Batılılaştık, ‘beyaz’laştık ve beyaz oluşumuzun önündeki utanç verici engel veya safralardan kurtulmak için çırpındık durduk. İşte tam da kimliğimizin ‘satılması’ bu aşamada gerçekleşti ve Ayasofya’da somutlaştı.  Ayasofya’nın nasıl bir yeri var ‘satış’ta? Ayasofya bu pazarlıkta satıldı. Müze yapılması, Fetihten dolayı özür dilemenin başka bir yolu değil midir? Camilerin, medreselerin kapatılması, vakıfların kiralanıp satılması, Arapça ezanın, Arapça ve Farsça öğretiminin yasaklanması, medeni kanuna, yer isimlerine, alfabeye ve soyadına varıncaya kadar bayrak hariç neredeyse bütün kültürel kodların değiştirilmesi ve nihayet Asyalı değil, Avrupalı beyaz ırktan olduğumuzun ispatı peşine düşülmesi satılmanın aşamalarıdır sadece. Cumhuriyet döneminden bugüne Osmanlı’dan nefret eden bir kesim var. Aynı şekilde Osmanlı’yı her türlü eleştiriden münezzeh tutanlar da var. Bu durumu neye bağlıyorsunuz? Bu tam bir tarih travmasının tezahürüdür. Ancak sömürge ülkelerinde görülebilen bir garipliktir ya da. Sömürgeciler işgal edip önceki yönetimi kötüler ve sizi kurtardığını söyleyerek yeni bir tarih öğretirler. Tabii ki kendileri ‘kurtarıcı’ pozisyonundadır. Buna inanan inanır ama inanmayan da Chakrabarty’nin dediği gibi zihnini ikiye böler ve bir yandan işini yürütürken öbür yandan eski rejimin manevi kodlarına içten içe ve sadakatle bağlanır. Eski rejimin en büyük günahları bile sömürgecinin iyiliğinden üstün görünür gözüne. Böyle iki hayalî tarihin çarpışmasına sahne olur bu ülkeler. Harf İnkılâbı kimileri için devrim ve çağdaşlığın nişanesi kimileri için de kendi geçmişine ihanetin. Harf İnkılâbının amacı neydi ve olmasaydı ne olurdu? Harf inkılâbının amacı, bu toprakların İslamiyet’le, Kur’an’la ve Müslümanlarla olan bağını kesmekti. Başarıldı bu. Şimdi edebiyat fakültelerimiz Osmanlıcayı yabancı bir dil gibi öğretiyor ve yapılan tezlerin hatırı sayılır bir kısmı Osmanlıca metinleri Latin harflerine çevirmekten ibaret. 90 yıldır patinaj yapıyoruz. Bir Japon veya Alman turistten ne farkımız var Sultanahmet’e girince? O da okuyamıyor, biz de! Bazen 1920’lerin İngilizce gazetelerini okurken tuhaf oluyorum. İnsan mevcut İngilizcesiyle kendi diliyle okuyamadığı 90 yıllık bir gazeteyi okuyunca enayi yerine konulmuş olduğunu fark ediyor. Onların kültürel tradisyonları kesilmemiş, bizimki kesik. Peki neden biz kurban olduk da onlar değil? Bir kesimce “Abdülhamid hayranlığı”nız başta olmak üzere Osmanlı’ya kayıtsız şartsız olumlama yapmakla ve “Atatürk düşmanlığı”yla anılıyorsunuz. Ne dersiniz? Adamın biri terazinin bir kefesine iki eliyle abanmış, bırakmıyor. Objektif olabilmek için ne yapmanız gerekir? Siz de öbür kefeye aynı güçle bastırmalısınız ki, terazi dengeye gelsin ve elinizdeki şeyi adilce tartabilesiniz. Şu bir gerçek: 90 yıldır kantarın topuzu fena halde öbür tarafa kaymış durumda. Dengeye gelmeden de objektif bir tartışma yapılması mümkün gözükmüyor. Bu benim sorunum değil. Tarihi böylesine haksızlıklar girdabına dönüştüren devletin ve aydınların sorunu. Ellerini çeksinler tarihin üzerinden. Başta Türk Tarih Kurumu olmak üzere bütün üniversitelerdeki Atatürk İnkılapları kürsülerini lağvetsinler. Nutuk’un yanında Kâzım Karabekir’in, Ali Fuat Cebesoy’un, Rıza Nur’un kitaplarını da okutsunlar. Ya da bu isimler üzerine de yüzlerce enstitü açılsın ki eşitlik sağlansın. Cumhuriyet tarihi üzerindeki devlet ve asker tekeli kaldırılsın. Ondan sonra “Atatürk düşmanlığı” kalıyor mu kalmıyor mu? Bakalım. Kabul edelim ki, eşitsiz bir mücadele içindeyiz. Eşitsiz mücadele mi? Niçin? Azınlığız. Azınlıklar her zaman korunmayı hak eder. Diyoruz ki, Nutuk eksenli bir tarih olmaz. Ama Nutuk dışına çıkmaya niyeti yok ki Türkiye’deki tarihin. Çocuklar benim gibi düşünenlerin kitaplarını okuduklarında sınıfta kalıyorlar. Bu mudur demokrasi? Beni eleştirenler önce doğru dürüst Osmanlıca okuma yazmayı öğrenip şu Nutuk metninden 85 yıldır düzeltilemeyen hataları düzeltsinler. Ayıptır, günahtır. Atatürk’ün parasını yiyen ve ondan geçinen bir “mürtezika” sınıfı oluştu. Unutmayın ki, tehdit altında çalışıyorum. Hem 2007’nin 27 Nisan’ında tsk.mil.tr uzantılı bir siteden özel bir muhtıra almışımdır ki, devlet nişanı olarak kabul ediyorum, hem de Karabekir’in “19 Nisan 1919’da Trabzon’a çıktım” sözünü manşete taşıyınca eski Genelkurmay Başkanı Işık Koşaner’den zılgıt yedim ki, o da ikinci devlet nişanımdır. Birisini bir şeye düşmanlıkla suçlayabilmek için objektif ve eşit bir tartışma ortamının sağlanması lazım. ATASE’den ben belge istiyorum, cevap bile verilmiyor, ama şerbetliler isteyince ayaklarına geliyor. Bu mudur objektiflik? Üstelik Atatürk’ün annesinin İzmir Arkeoloji Müzesi’nin deposuna atılmış olan orijinal mezar taşını buldurup ortaya çıkartan da bu “Atatürk düşmanı”dır. 1938 ile 1950 arasında Ebedi Şef’in Nutuk’unu bile yasaklayanlar kimlerdi acaba? Korkmasınlar. Tarihi özgür bırakırlarsa bundan kendileri de kazançlı çıkacaktır. &#160; Kaynak: http://haber.stargazete.com/kitap/satilik-osmanli/haber-735924]]></description>
		
					<wfw:commentRss>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/satilik-osmanli/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>2</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Misak-ı Millî ruhuna dönüş</title>
		<link>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/misak-i-milli-ruhuna-donus/</link>
					<comments>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/misak-i-milli-ruhuna-donus/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Mustafa Armağan]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 01 Jan 2013 13:45:07 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Genel]]></category>
		<category><![CDATA[Yankılar]]></category>
		<category><![CDATA[Derin Tarih]]></category>
		<category><![CDATA[Hilal Kaplan]]></category>
		<category><![CDATA[Misak-ı Millî]]></category>
		<category><![CDATA[Mustafa ARMAĞAN]]></category>
		<category><![CDATA[Yeni Şafak]]></category>
		<guid isPermaLink="false">http://www.mustafaarmagan.com.tr/?p=6366</guid>

					<description><![CDATA[Geçtiğimiz hafta &#8216;Kürtlerle kardeş olmak&#8217; başlıklı yazımızda kardeşlik hukukunu tesis etmenin içtimaî ve siyasî yönlerine dikkat çekmiştik. Yeni Şafak&#8217;ın çıkardığı Derin Tarih dergisinin Genel Yayın Yönetmeni olarak başarılı işlere imza atan Mustafa Armağan, dün Zaman&#8217;daki köşesinde meseleye yine tarihin içerisinden bakarak dikkat çekici bir perspektif sundu. Armağan, Osmanlı&#8217;dan bu yana Kürt meselesinin inkişafını özetleyerek, cevaplanmasını bırakın sorulması dahi zor olan sorular sordu. Yazı şöyle başlıyordu: &#8216;Biz Osmanlı mirasını kâğıt üzerinde reddederek aslında bilançoyu da karartmış olduk. Redd-i miras edersen alacağını bilemeyeceğin gibi borcunu da tespit edemezsin. Edebilmek için dükkânın kepenklerini açmaktan başka şansımız yok ne yazık ki. Şimdi böyle bir açılış dönemindeyiz ama bu arada köprülerin altından çok sular aktığını söylemek lazım.&#8217; Defter kapatılsa da, zaman dondurulamadığı için Osmanlı&#8217;dan yadigâr bilançoyla yüzleşirken, bir yandan da cumhuriyetin 90 yılının gölgesini üzerimizde hissetmemiz kaçınılmaz hale geliyor. Devam edelim: &#8216;Lozan görüşmeleri sırasında Lord Curzon&#8217;ın Kürt kartına sarılıp onları azınlık statüsüne bağlama girişimine hem Türk tarafı, hem de Kürt tarafı karşı çıkmıştı. İşte bu &#8216;Biz etle tırnak gibiyiz, ayrılamayız&#8217; söylemi TC&#8217;nin temeli olacaktı. Aslında bu karar 1919&#8217;un tam da bu günlerinde hazırlanan ve ocak ayında İstanbul meclisinde kabul edilen Misak-ı Milli&#8217;de mündemiçti. Misak-ı Milli&#8217;nin üzerinde önemle durulması gereken 1. maddesi Mustafa Budak&#8217;ın &#8216;Derin Tarih&#8217; dergisinin ocak sayısında çıkacak yazısında belirttiği gibi Türk-Kürt çoğunluğun yaşadığı bölgelerdeki nüfusun haklarını garanti altına almayı hedefleyen bir olmazsa olmaz şartıydı. Vereceğimiz kadar toprak vermiştik. Artık bıçak kemiğe dayanmış, Osmanlı&#8217;dan geriye kala kala iki halk ve Anadolu toprağı kalmıştı. 1. madde, Misak-ı Milli&#8217;nin özüdür. Şöyle der mealen: &#8216;Mondros Mütarekesi imzalandığı tarihteki sınırların dahil ve haricinde bulunan Osmanlı-İslam ekseriyetinin haklarını korumak&#8230;&#8217; Elbette burada sözü edilen &#8216;Osmanlı-İslam ekseriyeti&#8217; tabiri Türkler ve Kürtleri kastediyordu. Osmanlı&#8217;nın son kalan iki büyük Müslüman unsuru onlardı. Kader birliği ederek Osmanlı&#8217;nın küllerinden daha küçük bir Osmanlı Devleti vücuda getirerek yollarına beraberce devam edeceklerdi.&#8217; Misakı Milli&#8217;ye atıfla bahsedilen ülkedeki iki büyük Müslüman halk olsa da, iki halkın da kendisine etnisiteyle değil, İslâm bağıyla tanımlaması bize ne çok şey anlatıyor, değil mi? &#8216;Yeni Türkiye Cumhuriyeti kurulana, hatta halifelik kaldırılana kadarki dönem Kürtlerin Türklerle el ele kuracakları bir devletin hayalleriyle doludur. Ancak kafalardaki hesap siyasi oyunlara uymamış, İstiklal Savaşı küçük bir Osmanlı bakiyesi olarak iki milletli bir oluşum eliyle kazanıldığı halde sonrasında bu topraklarda tek bir milletin yaşadığı, hatta yaşamaya hakkı bulunduğu bizzat resmî ağızlar tarafından ifade edildi, tek millet vardı. Devlet o milletin, Türklerin devletiydi. Kürtlerin söz hakkı, hatta yaşama hakkı kalmamıştı. Asimilasyona uğramak, yani Türk olmaktan başka yol bırakılmadı. Mahmut Esat Bozkurt&#8217;un deyişiyle Türk olmayan ancak köle olabilirdi. Ancak 2013&#8217;e gelip dayandığımız günlerde artık Son Osmanlı bakiyesi olan TC&#8217;de parçalanma tehdidi ciddi bir travmaya doğru gitmekte. Acaba Osmanlı&#8217;nın parçalanma süreci devam mı ediyor? Bu yıl 100. yıldönümünü idrak ettiğimiz Balkan Savaşları bize yalnız asırlarca yaşadığımız Rumeli topraklarını kaybettirmekle kalmadı, aynı zamanda geleceğe bir projektör de tutmuş oldu. İmparatorluklar kolay doğmuyor ve sanıldığından geç parçalanıyordu. Bu süreci önlemenin, Türk-Kürt kardeşliğini güçlendirmenin yolu, tarihte yapılan hatalardan ders alıp bugün aynılarını yapmamaktan geçiyor.&#8217; Türk-Kürt kardeşliğinin, Ortadoğu olarak adlandırılan coğrafyadaki son on yıl içerisinde gerçekleşen gelişmelerin ışığında pekiştirilmesi azami önem taşıyor. Çünkü Müslümanlar bundan kaçındıkça, siyaset boşluk kaldırmadığı için, meselenin tamamen seküler bir zemine taşınarak ele alınmasına kapı aralanmış oluyor. Müellifin, tavzih edilmesi gereken çıkış yolu şöyle: &#8216;O zaman çözüm belli: Misak-ı Milli ruhuna dönüş! Yoksa Son Osmanlı&#8217;nın biraz daha küçülmesi kaçınılmaz olarak gündeme gelecek. Bu bakışa göre Atatürk de bu son Osmanlı devletinin kurucusu oluyor! Tarih, kendisine şaşırmadan bakanlardan intikamını çok feci alıyor ne yazık ki! Tecrübeyle sabittir vesselam!&#8217;]]></description>
		
					<wfw:commentRss>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/misak-i-milli-ruhuna-donus/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>At yeminden ekmek ve 1 milyonluk heykel</title>
		<link>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/at-yeminden-ekmek-ve-1-milyonluk-heykel/</link>
					<comments>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/at-yeminden-ekmek-ve-1-milyonluk-heykel/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Mustafa Armağan]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 04 Aug 2012 15:12:57 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Genel]]></category>
		<category><![CDATA[Yankılar]]></category>
		<category><![CDATA[1 milyonluk heykel]]></category>
		<category><![CDATA[At yeminden ekmek]]></category>
		<category><![CDATA[Lozan]]></category>
		<category><![CDATA[Risale Haber]]></category>
		<guid isPermaLink="false">http://www.mustafaarmagan.com.tr/?p=5412</guid>

					<description><![CDATA[Mustafa Armağan, yakın tarihin üzeri örtülen bir dönem olduğuna dikkat çekti Elif Sönmezışık&#8217;ın haberi: Mustafa Armağan, “Yakın tarihimiz, sadece tarih koridorlarında değil, siyasetçiler başta olmak üzere hemen hemen her platformda tartışılması gereken bir içeriğe sahip” dedi. ESKADER’in Türkiye Diyanet Vakfı ile birlikte gerçekleştirdiği Beyazıt Ramazan Sohbetlerinde konuşan Armağan, toprak bütünlüğümüzün kaderini değiştiren olayları, Birinci Dünya Savaşı’nın sonlarından başlayarak anlattı. 1918 sonbaharında Kudüs’ten Adana topraklarına çekilen kuvvetlerimizi hatırlatan Armağan, geri dönülemez toprak kayıplarına neden olacak ve tarihin en büyük bozgunlarından biri olan bu yenilginin, 7. ordunun başında bulunan Mustafa Kemal Paşa’yı teğet geçerek diğer birliklere mal edildiğini, Atatürk’ü yüceltmek adına onun başında bulunduğu birliklerin övülmesinin sonradan oluşturulan bir tarih bilgisi olduğunu vurguladı. TBMM&#8217;DEKİ BÜYÜK KELİMESİNİN ANLAMI Milli Mücadele sonunda Ankara’da kurulan meclisin adında neden “Büyük” kelimesi bulunduğuna da açıklık getiren Armağan, “Buradaki ‘büyük’, ‘yüce’ anlamında değil, iki meclisin birleşmesinden dolayıdır. Biri, İstanbul Mebusan Meclisi; diğeri, Ankara’da seçimle gelenlerin oluşturduğu meclistir” dedi ve “büyük” kelimesinin 1923’te açılan meclisin, Osmanlı’nın devamı olarak kurulduğunu gösteren bir delil olduğunu söyledi. LOZAN; BİR AVRUPA YAĞMASI Serv Anlaşması’nın “uygulanmayan” bir anlaşma olduğuna dikkatleri çeken Mustafa Armağan, anlaşmada padişah mührü bulunmadığını, Yunanistan’dan başka hiçbir ülkenin de onaylamadığını dile getirdi ve “Maksat ölümü gösterip sıtmaya razı etmekti” dedi. Batı Trakya Yunan işgalindeyken İngilizlerin savunmamıza engel olarak Yunan kuvvetlerini bölgeden boşalttıklarını belirten Armağan, Lozan Antlaşması dâhilindeki “Yakın Doğu İşleri Konferansı”nı analiz etti. Yakın Doğu, Orta Doğu ve Uzak Doğu gibi terimlerin İngilizlerin doğuyu parselleme biçimi olduğunu ve Yakın Doğu tanımının da Osmanlı ile birlikte tarihe gömüldüğünü anlatan Armağan şunları söyledi: “Yakın Doğu İşleri Konferansı, Osmanlı’nın tavsiyesi için yapılmış bir konferanstır. Osmanlı heyeti ise oraya gittiğinde Misak-ı Millî sınırlarını kabul ettirme niyeti taşıyordu. Lozan’da hiçbir konferansın başkanlığı bize verilmediği gibi kendilerine Osmanlı haritasından pay çıkarmak istediler. Lozan Antlaşması’nda ilk 20 madde sınırlarla ilgilidir. Osmanlı’dan kalan toprakların tavsiyesini kabul ettirme girişimi. Mısır ve Kıbrıs elimizden bu şekilde çıkarıldı. BATI TRAKYA YERİNE MUSUL &#8220;Batı Trakya’nın yüzde 70’i Türklerden oluşurken ne kadar Türk yaşadığı bugün bile tespit edilemeyen Musul’u almak konusunda ısrar ettik. Çünkü İngilizlerin sınırlarımızda bir Kürt devleti kurması ihtimaline karşılık kendi içimizdeki Kürt nüfusu kontrol edememe korkumuz vardı. Bu nedenle oradaki Kürt nüfusu öne çıkararak kendimize bağlamak istedi. Lozan bu şekilde imzalanmış olsa da Musul’u 1926’da İngiltere’ye verdik. Çünkü 1926’da İngilizler Irak’ı bir Arap devleti yapmıştı ve bu durum bizim korkularımıza son veriyordu.” 1924 yılında kabul edilen Hilafetin Kaldırılması, Şeriatın Kaldırılması ve Tevhid-i Tedrisat Kanunu’na dikkatleri çeken Mustafa Armağan; Lozan’ın neden hilafetin kaldırılmasından sonra görüşüldüğü sorusunun anlamsız olmadığını, bu durumun Lozan için bir önkabul olduğunu vurguladı. Ayrıca Tevhid-i Tedrisat Kanunu ile medreselerin kapatılması meselesinin arkasında medreselerin ellerinde bulunan maddi varlıklar bulunduğunu ve bu yolla devlete tüm varlıkların geçişinin sağlandığını belirtti. Takrir-i Sükûn Kanunu ile inkılâpların daha kolay uygulandığı itirafının Nutuk’un son sözlerinde yer aldığını anlatan Armağan, 1928’de kaldırılmasına karşın 1945’e dek etkilerinin sürdüğüne dikkat çekti. AT YEMİNDEN EKMEK VE 1 MİLYONLUK İNÖNÜ HEYKELİ Halkın ekmekten şikâyetini ve buna karşılık kayıtsız kalmış bir devlet beyanının yer aldığı gazete kupürünü gösteren Mustafa Armağan, aynı haberin altındaki İnönü heykeli için alınan karara ve ayrılan bütçenin beyanına dikkat çekti. O dönem 300 bin liralık maliyetle planlanan heykelin 1 milyon lira tamamlandığını anlatan Armağan, halkın sefaletine yönelik uygulanan bu politikadaki acımasız yönleri gözler önüne serdi. ÜZERİ ÖRTÜLÜ GERÇEKLER Yakın tarihte üzeri örtülen bir dönem olduğuna dikkat çeken Mustafa Armağan, İstiklâl Mahkemeleri kararları, arşivler ve hatıratlar olduğu gibi yayımlandığı takdirde muammanın aydınlanacağını önemle vurguladı. &#160; Kaynak: http://www.risalehaber.com/news_detail.php?id=151987]]></description>
		
					<wfw:commentRss>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/at-yeminden-ekmek-ve-1-milyonluk-heykel/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>2</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>St. Petersburg ve İstanbul</title>
		<link>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/st-petersburg-ve-istanbul/</link>
					<comments>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/st-petersburg-ve-istanbul/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Mustafa Armağan]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 30 Jun 2012 12:52:53 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Genel]]></category>
		<category><![CDATA[Yankılar]]></category>
		<category><![CDATA[Beşir AYVAZOĞLU]]></category>
		<category><![CDATA[Petersburg]]></category>
		<category><![CDATA[St. Petersburg’da yalnız bir Osmanlı Hamamı]]></category>
		<guid isPermaLink="false">http://www.mustafaarmagan.com.tr/?p=5360</guid>

					<description><![CDATA[St. Petersburg&#8217;da aslında Büyük Petro&#8217;nun Versay Sarayı&#8217;na özenip kışlık saray olarak yaptırdığı muhteşem Hermitage Müzesi&#8217;ni ve yazlık sarayı Petrodvorets&#8217;i gezerken ister istemez Topkapı Sarayı&#8217;nı düşündüm. Petro&#8217;nun saraylarının göz kamaştırıcı büyüklüğü ve inanılmaz zenginliği karşısında Osmanlı padişahlarının yaz kış yaşayıp aşağı yukarı dört yüz yıl dünyayı idare ettikleri saray bir gecekondu gibi görünüyor. Eminim, Fransız krallarıyla Rus çarlarının saraylarını görenler, dünyanın en yıkıcı ihtilâllerinin niçin bu ülkelerde yaşandığını anlamışlardır. Bugün büyük bir hayranlıkla gezdiğimiz, belki de birçoklarımızın &#8220;Ah, bizim niçin böyle şehirlerimiz yok?&#8221; diye hayıflandığı St. Petersburg&#8217;un nasıl inşa edildiğini bilmeyen yok. Dünyaya açılabilmek için denizyolunun önemini kavrayan Deli Petro, Neva nehrinin büyük bir bataklık olan deltasına Avrupa şehirlerine benzer bir şehir kurmaya karar verir. Bu bataklığa şehir kurmak için ihtiyaç duyulan milyonlarca metreküp taş nasıl temin edilmiştir? Mustafa Armağan, &#8220;St. Petersburg, inşa edilişi sırasında etin taşla cayır cayır imtihan edildiği şehir olmuştur&#8221; diyor. St. Petersburg hakkında yazılmış en güzel kitaplardan birinin Mustafa Armağan imzasını taşıdığını hatırlatmak isterim. &#8220;St. Petersburg&#8217;da Zamanlar ve Mekânlar&#8221; alt başlığını taşıyan Kuğunun Son Şarkısı&#8217;nda şehrin inşa süreci uzun uzun anlatılır. Önceleri Osmanlılardan aldığı Azak&#8217;ta Petropolis isimli bir şehir kurmak isteyen Petro, 1711 yılında Prut&#8217;ta uğradığı büyük mağlubiyetin ardından imzalamak zorunda kaldığı muahede gereğince bu şehri boşaltıp kuzeye yönelmek zorunda kalır. St. Petersburg&#8217;un inşasına ahşap malzemeyle başlanmıştır. Ancak bir süre sonra çıkan yangınlar Petro&#8217;yu kârgir yapıya zorlayacak ve şehir, bataklığa çakılan kazıklar üzerinde, Rusya&#8217;nın ahşaba dayalı mimarisinden ve doğulu karakteri taşıyan her şeyden kopuş anlamına gelen İtalyan tarzı bir şehir yükselecektir. Petro&#8217;nun St. Petersburg&#8217;u inşa edebilmek için Rusya&#8217;nın başka yerlerinde taş bina yapılmasını yasakladığını, ne kadar taş ustası varsa hepsinin buraya sevk edildiğini, şehre gelen her geminin ve her taşıma aracının taş getirmek zorunda olduğunu biliyor muydunuz? 1709&#8217;da Poltova savaşında esir alınan İsveçli esirlerin ve Rus olmayan Rusyalıların köleler gibi çalıştırıldığı, yıllarca devam eden inşaat sırasında açlıktan, hastalıktan, soğuktan binlerce insanın hayatını kaybettiğini tahmin etmek zor değildir. Sonuçta, bataklık üzerinde harçlarına kan ve gözyaşı karışmış muhteşem sarayları, kiliseleri, geniş bulvarları, kanalları, yüzlerce köprüsüyle Venedik benzeri muhteşem bir şehir doğar. Osmanlılar Büyük Petro&#8217;ya &#8220;Deli Petro&#8221; derlerdi. Türkçede &#8220;deli&#8221; kelimesi aynı zamanda delice cesareti ve ataklığı ifade etmektedir. St. Petersburg&#8217;un kuruluşu, Petro&#8217;nun bu lâkabı taşımayı herkesten fazla hak ettiğini gösterir. St. Petersburg inşa edilirken, Prut&#8217;ta kazandıkları zaferle Büyük Petro&#8217;yu açık denizlere çıkışı Baltık kıyılarında aramaya zorlayan Osmanlıların başkentinde, İstanbul&#8217;da kim bilir kaç yangın çıkmış, şehrin çeşitli bölgeleri kim bilir bu yangınlar yüzünden kaç defa yeniden inşa edilmişti. Her yangından sonra kârgir binalar yapılması yolunda fermanlar çıkarıldığı halde, böyle binaları Şeddadî bina olarak gören halk bildiğini okuyordu. Devlet de halkı pek zorlamamıştır. Rahmetli Turgut Cansever, Türk-İslâm şehrinde, büyük odak noktaları teşkil eden külliyelerin çevresindeki günlük hayatın şartlarına göre şekillenmiş sokaklar ve mahallelerin kısa aralıklarla yenilendiğini, yani her neslin kendi şehrini bir bakıma yeniden inşa ettiğini düşünürdü. Hiçbir nesil, kendisinden önceki neslin zevklerine ve ihtiyaçlarına göre belirlenmiş bir şehirde yaşamak zorunda değildi. Şehir dokularında ahşabın hâkim olduğu Rusya, St. Petersburg&#8217;u taş taş inşa ederken kesin bir tercihte bulunmuş oluyordu. Bu, artık Asyalı değil, Avrupalı olduklarını, yani kimlik değiştirdiklerini ilan etmekti. Bizimkilerin Tanzimat&#8217;tan sonra geldikleri nokta&#8230; St. Petersburg&#8217;da gezerken çok karışık duygular içindeydim. Biliyordum ki, Puşkin&#8217;in düelloya gitmeden önce oturup son kahvesini içtiği lokantayı, Dostoyevski&#8217;nin, Gogol&#8217;ün, Çaykovski&#8217;nin gezindikleri caddeleri, eserlerini yazdıkları evleri görmek mümkün. Fakat biraz düşününce, St. Petersburg&#8217;un adeta buzdolabında dondurulmuş bir şehir olduğunu fark ediyorsunuz. Burada halk, Büyük Petro&#8217;nun on sekizinci yüzyılda belirlediği çerçevede yaşamak zorunda. Zaten şehri korumak için, binalara sahipleri tarafından dışarıdan herhangi bir müdahalede bulunulmasına izin verilmiyormuş. Şehri iyi tanıyan bir dostum, dışarıdan dökülüyor gibi görünen binaların içlerinin milyonluk mobilyalarla döşeli olduğunu söyledi. Cansever Hoca&#8217;nın yaklaşımını doğru bulduğumu çeşitli vesilelerle ifade etmiştim. Yine de mesela Nedim&#8217;in Beşiktaş&#8217;taki &#8220;hâne-i vîrân&#8221;ı, Şeyh Galib&#8217;in Sütlüce&#8217;deki fakirhanesi, Namık Kemal&#8217;in kahvesini içtiği filanca kahvehane, Yahya Kemal&#8217;in uzun yıllar yaşadığı Park Oteli, 1940 kuşağının şiirlerini yazdığı Küllük vb. bugüne ulaşsaydı, fena mı olurdu? Dedim ya, St. Petersburg&#8217;u karışık duygular içinde gezdim. Anlatacak çok şey var; ama hepsini Mustafa Armağan o güzel kitabında anlatmış, bana bir şey bırakmamış. 28 Haziran 2012, Perşembe http://www.zaman.com.tr/yazar.do?yazarno=1096]]></description>
		
					<wfw:commentRss>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/st-petersburg-ve-istanbul/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Ayasofya Ayasofya seni böyle çırılçıplak soyan kim?..</title>
		<link>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/ayasofya-ayasofya-seni-boyle-cirilciplak-soyan-kim/</link>
					<comments>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/ayasofya-ayasofya-seni-boyle-cirilciplak-soyan-kim/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Mustafa Armağan]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 21 Jun 2012 11:28:05 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Genel]]></category>
		<category><![CDATA[Yankılar]]></category>
		<category><![CDATA[Ayasofya Camii]]></category>
		<category><![CDATA[Ayasofya Meselesi]]></category>
		<category><![CDATA[Ayasofya Müze mi Kilise mi ?]]></category>
		<category><![CDATA[Derin Tarih]]></category>
		<category><![CDATA[Türkiye Gazetesi]]></category>
		<category><![CDATA[Yavuz Bülent BAKİLER]]></category>
		<guid isPermaLink="false">http://www.mustafaarmagan.com.tr/?p=5350</guid>

					<description><![CDATA[Derin Tarih dergisi 3. sayısını Ayasofya&#8217;ya ayırmış. Okuyucularına ve çeşitli kişilere soruyor: &#8220;Ayasofya yeniden cami haline getirilsin mi? Yoksa müze olarak mı kalsın?&#8221; Ayasofya, 1453 yılından sonra cami haline getirildi. 480 yıl cami olarak kaldı. Ayasofya&#8217;yı cami olarak vakfeden bizzat İstanbul Fatihi Sultan Mehmet Han&#8217;dır. Fatih Sultan Mehmet Han, Ayasofya vakfiyesinde diyor ki: &#8220;Kim, Allahın Kitabına ve Resulullah&#8217;ın sünnetine muhalefet ederse, Allah ve Resulü&#8217;nün haram kıldığını helalleştirmeye çalışırsa, Müslüman kardeşinin vakıflarını bozmaya, hayırlarını tahrip etmeye, hasenatını iptal eylemeye gayret gösterirse ve müminin hayır müesseselerini işlevsiz hale getirmeye taarruz ederse artık Allah gadabı -laneti- ile dönmüş olur. Son durağı ve oturağı cehennemdir. Cehennem ne kötü bir varılacak yerdir.&#8221; İslam medeniyetinin en mükemmel özelliklerinin başında, vakıf kuruluşları gelir. Vakıflar, genellikle yoksullar, darda kalanlar, huzur ve güven içinde yaşamak isteyen kişiler için kuruluyordu. Bir taşınır veya taşınmaz malını, şu veya bu maksatla vakfeden kimse, bunu sadece Allah rızasını kazanmak için yapıyordu. Vakfedilen mallar, maksatları dışında kullanılmıyordu. Satılmıyordu. Özel mülkiyet haline getirilmiyordu. Cumhuriyetin ilanından sonra, bazı kişiler ve kuruluşlar, Kur&#8217;andan ve sünnetten kaynaklanan vakıf eserlerine karşı uzak durdular. Hatta, temeli İslamiyete dayandığı için birçok vakıf eserini ortadan kaldırdılar. Bir ara &#8220;Vakıf&#8221; ismini bile değiştirdiler. Vakıf yerine TESİS demeye başladılar. Devletimizin yeni kurucuları arasında, İslam dininden tamamen vazgeçmemizi, İslamiyet yerine Hristiyanlığa girmemizi isteyenler bile oldu. Onlar Kur&#8217;an&#8217;ı sevgili peygamberimizin bir eseri olarak gördüler ve gösterdiler. İslamiyetten &#8220;çöl kanunu&#8221; diye bahsettiler. Bu düşüncede olanlar, bazı şehirlerimizdeki vakıf eseri olan camilerimizi alenen satışa çıkardılar. Camiler, kuruluş maksatlarının dışında kullanıldılar. İslamiyete çok farklı bir gözle bakıldığı zamanlarda, biraz da Hristiyan Batının zorlamasıyla Ayasofya Camii 1934 yılının Kasım ayında bir bakanlar kurulu kararıyla müze haline getirildi. Böylece Vakıf hukuku ve Fatih Sultan Mehmet Han&#8217;ın iradesi hiçe sayıldı. Yani bir büyük yanlış yapıldı. Bu bakımdan Ayasofya, yeniden cami haline getirilmelidir. Bunun çok zor olduğunu elbette biliyorum. Evvela Hristiyan Batı dünyası homurdanmaya başlayacaktır. İyi ama biz kendi meselelerimizi halletmek için Hristiyan Batı dünyasının suyuna göre mi akacağız. Bizim, Balkanlar&#8217;da 500 yıllık bir geçmişimiz var. Balkan devletleri, Mimar Sinan&#8217;ın o topraklarda yükselttiği güzelim eserlerin yüzde doksanbeşini yıkıp ortadan kaldırdılar. Biz ki Ayasofya&#8217;nın bir taşına bile dokunmadık. Aksine, yaptığımız payandalarla onu ayakta biz tuttuk. Ayasofya yeniden cami haline getirilmelidir. Onu görmek isteyenler de, bir edep dahilinde içeri girip gezebilmelidirler. Serdengeçti Osman Yüksel, 1952 yılında Ayasofya&#8217;nın cami haline getirilmesini istediği için bizim savcılarımız tarafından Ağır Ceza Mahkemesine sevkedilmişti. Başlık, ona aittir. http://www.turkiyegazetesi.com.tr/makaledetay.aspx?id=539085#.T-MGRNUUGNu Yavuz Bülent BAKİLER &#8211;  Türkiye Gazetesi]]></description>
		
					<wfw:commentRss>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/ayasofya-ayasofya-seni-boyle-cirilciplak-soyan-kim/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>7</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Kazım Karabekir diyor ki&#8230;</title>
		<link>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/kazim-karabekir-diyor-ki/</link>
					<comments>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/kazim-karabekir-diyor-ki/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Mustafa Armağan]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 02 Apr 2012 20:14:48 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Genel]]></category>
		<category><![CDATA[Haberler]]></category>
		<category><![CDATA[Yankılar]]></category>
		<category><![CDATA[Kazım Karabekir]]></category>
		<category><![CDATA[Kızıl Pençe]]></category>
		<category><![CDATA[Mustafa Kemal]]></category>
		<guid isPermaLink="false">http://www.mustafaarmagan.com.tr/?p=5012</guid>

					<description><![CDATA[ALPER SARI Mustafa Armağan yeni kitabı Kızıl Pençe’de, Kazım Karabekir’in hem tarih ‘yapma’ hem de ‘yazma’ gibi önemli özelliklerinden yararlanıyor. Karabekir’in bu çok boyutlu kişiliğinin rehberliğinde, günlüklerinin ışığında, yakın tarihin gizli odalarında dolaştırıyor yazar bizleri. KIZIL PENÇE, MUSTAFA ARMAĞAN, TİMAŞ YAYINLARI, 304 SAYFA, 13,50 TL &#8220;Tarih yazmak, tarih yapmak kadar mühimdir; yazan yapana sadık kalmazsa, değişmeyen hakikat, insanlığı şaşırtacak bir mahiyet alır.” Bu sözlerle Atatürk tarihçilerin, tarihin sadık habercileri olmaları gerektiğini, aksi halde ortaya çıkan sonuçların beklenmedik gelişmelere yol açabileceğini belirtmişti. Bunun yanında tarih dediğimiz şey de aslında çok kaygan bir zeminde yer alır. İsteyen, istediği şeyi bu kalabalık insanlar ve olaylar havuzundan dilediği gibi devşirebilir. Zafer arayanlar bunu kendi değerlendirmeleriyle rahatça bulabileceği gibi, yenilgi ve dram meraklıları da yine paylarına düşeni almakta zorlanmayacaklardır. İş, burada tarihçilerin kendi vicdanlarına düşmektedir.     Mustafa Armağan da yeni kitabı Kızıl Pençe’de, Kazım Karabekir’in hem tarih ‘yapma’ hem de ‘yazma’ gibi önemli özelliklerinden yararlanıyor. Onun bu çok boyutlu kişiliğinin rehberliğinde, günlüklerinin ışığında, yakın tarihin gizli odalarında dolaştırıyor bizleri. İstiklal Savaşı’nın ardından, yeni bir devletin ayak seslerinin duyulmaya başladığı günlerden inkılâplar ve isyanlar dönemine, geniş bir yelpazede bilgi ve belgelerle ilerleyen bir anlatım sunuyor. Karabekir’in düzelttiği yanlışlar Kazım Karabekir hatıralarında, inkılâp hareketlerini anlatmaya II. Meşrutiyet döneminden başlıyor. Öncelikle bazı yanlış bilinenleri düzeltmekle işe koyuluyor ve onlardan bir örnekle diyor ki: “Kitaplarda Hareket Ordusu’nun kurmay başkanı olarak Mustafa Kemal Bey gösteriliyor. Oysa doğrusu, Ali Rıza Paşa olacaktır.” Ardından da Meşrutiyet ve Cumhuriyet’in ilanları arasındaki birtakım farklara değiniyor. Meşrutiyet’in ilanını Hilafet ve Saltanat makamının baskı ve zulümlerine bağlarken Cumhuriyet’in ise aynı makamın yetersizliklerinden dolayı ilan edildiğini belirtiyor.     Mustafa Kemal ile arasındaki görüş ayrılıklarına da değinen Karabekir, Mustafa Kemal’in İtilaf devletleri karşısında ancak başkanının kendisi olduğu bir Cumhuriyet idaresiyle durulabileceği düşüncesini taşıdığını söylüyor. Buna karşılık kendisi de şu aşamada bu türlü bir inkılâbın milli ve askeri birliği sarsacağını belirterek, İtilaf devletlerinin yeni bir savaş başlatma ihtimallerinin de zayıf olduğunu ekliyor.     Edindiği bazı kaynaklardan ve Mustafa Kemal Paşa’nın bazı din adamları arasında çektirdiği bir fotoğrafa dayanarak, onun Hilafet ve Saltanatı kendi üzerine almak emelinde olduğu söyleyen Kazım Karabekir ardından kendi düşüncesini de açıklıyor: “Ben Hilafet ve Saltanatı birbirinden ayırıp Cumhuriyet’e gitmeyi iç ve dış siyasetimize daha uygun buluyordum. Fakat şimdi erkendi.” İlerleyen bölümlerde Mustafa Kemal’in, bahsettiği emeline -ki buna “mefkûre” diyor- hizmet maksadıyla Balıkesir Zağanos Paşa Camii’nde verdiği hutbeden de bahsediyor. Lozan’dan sonra değişen fikirler Halifelik ve Saltanat makamına büyük önem verilirken, daha sonra nasıl olduysa Ankara’da yeni bir akımın ortaya çıktığını söyler Karabekir. “İslamiyet ilerlemeye engeldir.” şeklindeki bu fikirlere karşı kendince yoğun mücadelelere giriştiğinden de bahseder. Bu çetin tartışma ortamında, fikirlerin birden nasıl değiştiğini anlama çabasında şu yorumda bulunur: “Böylece bu değişimin ilhamının Lozan’dan ve İtilaf devletlerinden geldiği açıklık kazanmış oluyordu.”     Kendisinin doğru bildiklerini sakınmadan söylemesinin, gördüğü en küçük yanlışı bile, bunu yapan kim olursa olsun eleştirmesinin, Doğu cephesindeki başarılarından dolayı halkın kendisine gösterdiği derin saygı ve teveccühün çevresindekileri rahatsız ettiğini ve bütün okları üzerine çektiğini sık sık dile getiren Kazım Karabekir; hem kendisine hem de İstiklal Savaşı’nın ilk günlerinden beri meselenin içinde olanlara haksızlık yapıldığını anlatıyor.     Gazi’nin bir dönem kendisine başbakanlık teklif ettiğini; kendisinin büyük bir hürriyet âşığı olduğu için İstiklal Mahkemelerine karşı durduğunu; yine bir dönem Gazi’nin onu Musul’a göndererek meseleyi askeri yoldan halletmeyi teklif ettiğini; yeni bir savaş ihtimalinin ortaya çıktığı dönemde, savaşı milletvekilliği sıfatıyla durdurabileceğini düşünerek asıl mesleği olan askerlikten istifa ettiğini; ardından da meclis çatısı altında kurulan ilk muhalefet partisinin kuruluş aşamalarını; hakkındaki suçlamalar, hapishane günleri ile İstiklal Mahkemelerince verilen beraat kararını da günlüklerinde ayrıntılarıyla ele alıyor.     Mustafa Armağan, Kazım Kara-bekir’in kaleme aldığı üç farklı eserden -İstiklal Harbimiz, Günlükler ile Nutuk ve Karabekir’den Cevaplar- yeni, toplama bir eser ortaya çıkarmış. Bu çalışma, kişisel bir anlatı olduğu kadar yakın tarihimizin en zorlu safhalarının içeriden bir değerlendirmesi olarak da okunabilir. Paşa’nın kendi ağzından, yaşadıklarına bir nevi tercüman olmak maksadıyla yazar, bu çalışmayı bir savunma metni olarak hazırlayıp Karabekir’i zamanın mahkemesinde müdafaa ediyor.]]></description>
		
					<wfw:commentRss>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/kazim-karabekir-diyor-ki/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Mustafa Kemal halife olmak istiyordu</title>
		<link>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/mustafa-kemal-halife-olmak-istiyordu/</link>
					<comments>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/mustafa-kemal-halife-olmak-istiyordu/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Mustafa Armağan]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 25 Mar 2012 09:34:34 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Genel]]></category>
		<category><![CDATA[Haberler]]></category>
		<category><![CDATA[Yankılar]]></category>
		<category><![CDATA[Kızıl Pençe]]></category>
		<category><![CDATA[Kızıl Pençe Kitap İncelemesi]]></category>
		<category><![CDATA[Mustafa Kemal]]></category>
		<guid isPermaLink="false">http://www.mustafaarmagan.com.tr/?p=4993</guid>

					<description><![CDATA[Türkiye Cumhuriyeti’nin ilk derin devleti Kızıl Pençe miydi? Bu örgüt Mustafa Kemal’e mi bağlıydı? Yeni cumhuriyet Lozan’dan sonra mı İslam’dan uzaklaştı? Bu soruların yanıtları tarihçi Mustafa Armağan tarafından derlenen ve milli mücadelenin kahramanlarından Kazım Karabekir Paşa’nın hatıratlarından oluşan Kızıl Pençe adlı kitapta yer alıyor. İNCİ DÖNDAŞ / idondas@stargazete.com 2012 yılı milli mücadelenin kahramanlarından Kazım Karabekir’in 130’uncu doğum, 64’üncü ölüm yıldönümü&#8230; Gerek Birinci Dünya Savaşı gerekse Kurtuluş Savaşı’nda kazanılan başarılarda büyük pay sahibi olan Karabekir, kalemini elinden hiç düşürmemiş de bir şahsiyet. O yıllarda yaşadığı her şeyi kaleme almış, yazdıkları yakılmış, takip altında sıkıntılı bir hayat geçirmiş. Hayata veda ettiğinde TBMM Başkanı olan Karabekir’in işte bu hatıratlarını derleyen tarihçi Mustafa Armağan, İstiklal Savaşı’nın yenilgisiz komutanının kendisini nasıl idam sehpasında bulduğundan, Atatürk ile yaşadığı fikir ayrılıklarına her şeyi Kızıl Pençe adlı kitapta topladı. Kitap, 1922-1933 yılları arasındaki yaşananlara ışık tutuyor, bir komutanın gözünden cumhuriyetin ilk yıllarında perde arkasında yaşananları anlatıyor. Karabekir’in dağınık olarak beş ayrı yerde yayınlanmış hatıralarını toplayıp bu kitapta bir araya getiren Armağan “Tarihzade Kazım Karabekir’i kendi yazdıklarından yola çıkarak yeniden seslendirmeyi denedim” diyor. Kızıl Pençe’den öne çıkan ilginç ayrıntılar&#8230; Tek adam efsanesine karşıydı 1923 şartlarında Türkiye’de kime sorsanız ‘Mustafa Kemal’den sonra kim gelir?’ diye, size Kazım Karabekir’in ismini verecekti. Bu denli büyük şöhret sahibiydi. İki numaraydı. Ancak diyordu ki ‘Bağımsızlığımızı kazandık, şimdi millet özgürlüğünü, hürriyetini istiyor.’ Bu nedenle İstiklal Mahkemeleri’nin kurulmasına şiddetle karşı çıkıyor, Hilafetin kaldırılmasının Türkiye’de tek odaklı bir devlet yapılanmasını getireceğini, bunun da özgürlüklerin alanını daraltacağını söylüyor. ‘Tek adam’ efsanesinin diriltilmesine karşı çıkıyor. Mustafa Kemal’e değil, Tek Adamlığa karşı biri. ‘Ne yazık ki millete bağımsızlığını kazandırdık ama özgürlüğünü iade edemedik. Bu noktada yenildik’ diyor. Bu mücadele için başına geçtiği Terakkiperver Parti de kapatılınca soluğu İstiklal Mahkemesi’nde alması hazindir. İdamla yargılanır üstelik. Beraat eder ama susturulur, siyasetten uzaklaştırılır. O da kılıcının elinden alınmasına karşılık kalemine sarılır ve yazar. Evi basılıp yazdıklarına el konulur ama yine yazar ve yazdıklarıyla bir dönemin farklı bir resmini bize intikal ettirir. İslam’dan uzaklaşma Lozan’dan geldi Kitapta İslam’dan uzaklaşma fikrinin Lozan’dan geldiği yönündeki iddiası çok tartışılacak. Karabekir, kamuoyuna yayılan İslamiyet’e yönelik bu kesin değimle ilgili fikirlerin Lozan’dan geldiği eleştirilerinin muhataplarından biri olan İsmet Paşa ile görüştüğünü, Paşa’nın fikrini kendisine dolaylı yoldan söylemeyi tercih ettiğini anlatıyor: “(&#8230;) Macarlar ve Bulgarlar bizimle aynı safta itilaf devletlerine karşı savaştıkları ve aynı şekilde yenildikleri halde bağımsızlıklarına dokunulmamıştı. Bunun sebebi de doğrudan doğruya Hıristiyan olmalarıydı. (&#8230;) Biz kendi kuvvetimizle kurtulup bağımsızlığımızı kazansak bile Müslüman kaldıkça sömürgeci devletlerin ve bu arada İngilizlerin daima aleyhimize olacaklarını, bağımsızlığımızın tehlike altında olacağını anlattı. Böylece bu değişimin ilhamının Lozan’dan ve itilaf devletlerinden geldiği açıklık kazanmış oluyordu. Ali Fethi, Tevfik Rüştü, Mahmut Esat beylerle Mustafa Kemal Paşa’nın Lozan’ın ikinci döneminden itibaren başlayan İslam aleyhtarı söylemlerinin gerçek adresini tespit etmiş oluyordum.” Bu iddia çok tartışılacak Kitapta Kazım Karabekir Paşa Mustafa Kemal’in halifeliği almak istediği iddiasında bulunuyor: (&#8230;) Mustafa Kemal Paşa, saltanatı kaldıran 1 Kasım 1922 tarihinde verdiği nutku gözden geçiriyordu. O gün Meclis kürsüsünden hilafet ve İslamiyet hakkında bir nutuk vermişti. (&#8230;) Halife seçimini ayrıntılarıyla, hilafetin Müslümanlar açısından taşıdığı önemi uzun uzadıya anlattı. İslamiyet’in kuruluşunda güç ve kudretin oynadığı olumlu rolün üzerinde durdu. Zekatın öneminden bahsetti. Sonra hilafetin TBMM sayesinde ayakta durduğunu ve duracağını ifade etti. (&#8230;) Tarihten verdiği örneklerle hilafetin güçsüz ve becereksiz sultanlar yerine Türkiye Devleti’ne dayanmasının önemini vurgulayan Mustafa Kemal Paşa, halifesiyle birlikte Türkiye halkının her gün daha güçlü, mutlu ve müreffeh olacağını, insanlığını ve benliğini anlayacağını, kişilerin ihaneti tehlikesine düşmeyeceğini, diğer taraftan da hilafet makamının bütün İslam dünyasının ruh, vicdan ve bağlanma noktası, Müslümanların kalplerinin ferahlama sebebi olabilecek bir izzet ve yüceliğinin tecellisi olacağını söylediğinde Meclis’ten ‘İnşallah’ sesleri yükseliyordu. (&#8230;) 23 Ocak günü Bursa’da yaptığı konuşmada ise ‘Hilafet yalnız Türkiye halkına değil bütün İslam dünyasına aittir’ dedi ve bu makam hakkında karar vermenin Türk milletinin yetkisi dışında olduğunun altını çizdi.(&#8230;) Kızıl Pençe Gazi’ye bağlı bir örgüt mü? Karabekir Paşa Kızıl Pençe’nin bazı operasyonlar için kullanılan gizli bir örgüt olduğunu iddia ediyor. Tehditle, baskıyla, gerekirse Recep Zühtü gibi adam vurarak, matbaa basıp kitap yakarak ve suikastler düzenleyerek yeni rejimi bütün muhalif unsurlardan temizlemeyi hedefleyen bir örgüt bu. Mesela İstiklal Mahkemesi üyelerinden Kılıç Ali’nin bu örgütün önemli bir noktasında olduğunu söylüyor. Fakat bu örgüte Başbakan İsmet Paşa’nın bile söz geçiremediğini, hatta ondan habersiz işlediğini de iddia ediyor. Karabekir, kendisine yönelik suikast girişimi ve Kızıl Pençe’den şöyle bahsediyor: “8 Ağustos günü öğleden sonra şu mektubu aldım; ‘Size bir suikast düzenleme girişimi içindeler.’ İsmet Paşa 12 Ağustos 1933 tarihli mektubunda müsterih olmamı istiyordu. Ne yazık ki gizli Kızıl Pençe’den haberi yok. Zavallı İsmet İstanbul Valisi (Muhittin Üstündağ) ve Emniyet Müdürü (Fehmi Vural), gizli Kızıl Pençe teşkilatının emrindeydiler” diyor. İma ettiği, bu örgütün Gazi’ye bağlı olduğu. Bu doğru mudur? Bilemem. Ama araştırılmalı. Kaynak: http://www.stargazete.com/pazar/bu-iddia-cok-tartisilacak-haber-437207.htm]]></description>
		
					<wfw:commentRss>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/mustafa-kemal-halife-olmak-istiyordu/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Kızıl Pençe örgütü var mıydı?</title>
		<link>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/kizil-pence-orgutu-var-miydi/</link>
					<comments>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/kizil-pence-orgutu-var-miydi/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Mustafa Armağan]]></dc:creator>
		<pubDate>Fri, 09 Mar 2012 18:48:17 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Genel]]></category>
		<category><![CDATA[Haberler]]></category>
		<category><![CDATA[Yankılar]]></category>
		<category><![CDATA[Kazım Karabekir]]></category>
		<category><![CDATA[Kızıl Pençe]]></category>
		<category><![CDATA[Kızıl Pençe Kitap İncelemesi]]></category>
		<category><![CDATA[Sabah Gazetesi]]></category>
		<guid isPermaLink="false">http://www.mustafaarmagan.com.tr/?p=4962</guid>

					<description><![CDATA[Yazar Mustafa Armağan, Kızıl Pençe kitabında, Kazım Karabekir&#8217;in üç farklı hatıratındaki izleri sürerek Kızıl Pençe adlı bir örgütün varlığına ve faaliyetlerine dair bilgiler aktarıyor. İBRAHİM ALTAY inceledi Kazım Karabekir, Cumhuriyet&#8217;in kuruluş sürecinin önemli karakterlerinden biriydi. Bu önemi sadece milli mücadele yıllarında Mustafa Kemal Paşa&#8217;ya verdiği desteğe ve ordunun silahlanmasına sağladığı önemli katkıya borçlu değildir. Onun en az bunlar kadar önemli bir özelliği, kalem erbabı olmasıdır. O dönemde olayların bu kadar içerisinde olup da hatıratını bu kadar açık sözlülükle yazan pek olmamıştır. Mustafa Armağan da günümüzün önemli tarih araştırmacılarından biridir. Özellikle Kazım Karabekir&#8217;ın külliyatına dair araştırmaları dikkate değerdir. Armağan&#8217;ın bu minvaldeki son çalışması Kızıl Pençe. Kitabında Armağan, Karabekir&#8217;in üç farklı hatıratındaki izleri sürerek Kızıl Pençe adlı bir örgütün varlığına ve faaliyetlerine dair bilgiler aktarıyor. ÖRGÜT PROTOTİPİ Kızıl Pençe adı verilen örgüt, içerisinde bulunduğumuz günlerde varlığı ve niteliği tartışılagelen derin yapılanmaların bir prototipini sunuyor. Örgüt kendisine muhalif olanları sindirmek ve susturmak için cinayet dahil her türlü planı uygulamaya koyuyor. Bu planları uygularken kamu otoritesinden gayri meşru şekilde yararlanıyor. Karabekir, Cumhuriyet&#8217;in kuruluşuna giden süreçte Mustafa Kemal&#8217;le birlikte hareket etti ama kurulan bu yeni devlete nasıl bir biçim verileceği konusundaki görüşleri birbirinin tıpkısı değildi. Kurulacak siyasi, idari ve ekonomik rejim konusunda fikir ayrılığına düştüler. Bu süreç Karabekir&#8217;in kendi köşesine çekilmesiyle son buldu. Ta ki 1927&#8217;de, Milliyet&#8217;te yayımlanan bir yazı dizisine kadar. Bu yazı dizisinde Karabekir&#8217;den &#8216;hafif&#8217; işlerle uğraşmak yerine anılarını yazması isteniyordu. Karabekir bu öneriyi ciddiye aldı ve anılarını dizi mektuplar halinde gazeteye gönderdi. Bu mektuplarda Atatürk&#8217;ün tarih yazımına temel oluştursun diye okuduğu Nutuk&#8216;la çelişen, oradaki tezleri çürüten pek çok iddia vardı. Söz gelimi Karabekir, Anadolu&#8217;da düşman işgaline karşı hareket başlatma fikrinin Mustafa Kemal&#8217;e ait olmadığını iddia ediyordu. Buna benzer daha birçok iddiayı barındıran yazılar &#8216;yukarıdan gelen kesin bir emir&#8217;le yasaklandı. Karabekir yılmadı. Anılarını kitaplaştırmak üzere çalışmaya başladı, ilk kitabını kendi imkanlarıyla bastırdı. Kitap baskıdan çıkar topluca alındı ve yakıldı. Karabekir&#8217;in evi basıldı, çuvallar dolusu evrakına el kondu. Takibat aralıksız sürdü ama bu kaçma-kovalamaca, Paşa&#8217;nın hatıratını yazıp gelecek kuşaklara bir bölümüyle de olsa aktarmasını engellemedi. Kitapta gündeme getirilen iddiaların önemlilerinden biri de Karabekir&#8217;e düzenlenmesi planlanan suikast. Kızıl Pençe örgütünü gözle görülür hale getiren, üyelerinin kimlikleri hakkında bilgiler veren olayların düğümü burada çözülüyor. Kısaca söylemek gerekirse, dönemin başbakanı İsmet Paşa&#8217;nın bile etki altına alamadığı, adını bugün bile hatırladığımız pek çok önemli ismi bünyesinde barındıran bir örgüt bu&#8230; KIZIL PENÇE Mustafa Armağan Timaş Yayınevi İnceleme 304 s., 13 TL KAYNAK: http://www.sabah.com.tr/Kitap/2012/03/09/kizil-pence-orgutu-var-miydi]]></description>
		
					<wfw:commentRss>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/kizil-pence-orgutu-var-miydi/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>1</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Yoksa Osmanlı gerilememiş miydi?</title>
		<link>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/yoksa-osmanli-gerilememis-miydi/</link>
					<comments>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/yoksa-osmanli-gerilememis-miydi/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Mustafa Armağan]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 07 Sep 2011 12:00:48 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Genel]]></category>
		<category><![CDATA[Haberler]]></category>
		<category><![CDATA[Yankılar]]></category>
		<category><![CDATA[Kitap Tanıtımı]]></category>
		<category><![CDATA[Osmanlı Tarihini Yeniden Yazmak]]></category>
		<category><![CDATA[Sabitfikir.com]]></category>
		<guid isPermaLink="false">http://www.mustafaarmagan.com.tr/?p=4651</guid>

					<description><![CDATA[Şanlı tarihle gururlanmak ve yüzyıllar süren çöküşün ezikliğini taşımak arasında gidip gelen o hastalıklı sarkacı durdurmak mümkün mü peki? “Tarih, zannedildiği gibi masum bir malumat küpünden ibaret değildir. İçinden niyetlerimiz geçer, arzularımız, hayallerimiz, hayal kırıklıklarımız ve hınçlarımız geçer. Hasım cepheye yollanacak en müsait ‘bomba’lar tarih cenahında depolanır. Tarih üzerinden kendi cephemize de, karşı tarafa da yollanan mesajlar, ideoloji postanelerinin soğuk damgalarını taşır.” “Osmanlı Tarihini Yeniden Yazmak”a bu sözlerle başlıyor Mustafa Armağan. Vurgulamak istediği başlıca konu, tarihin ham, tarafsız ve masumane bir olay aktarımı olmadığı. Çünkü, bu anlamda, bugünü kurmaya niyetlenmiş yakın geçmişin galip aktörlerinin, dünyaya yerleştirdikleri camlar ve demir parmaklıklar demek tarih. İçinde Halil İnalcık, İlber Ortaylı  gibi büyük tarihçilerimizden, Cemal Kafadar, Uğur Tanyeli, gibi ilginç bakış açılarıyla tarih algımızı değiştiren yeni tür tarihçilerimize ve hatta Bernard Lewis gibi oryantalist bakış açısını besleyen klasikleşmiş isimlere uzanan geniş bir tarihçiler yelpazesi barındıran bir çalışma “Osmanlı Tarihini Yeniden Yazmak”. Son derece dikkat çekici bir tarih eleştirisi. Hem alışık olmadığımız bilimsel eleştirel bakış açısıyla dikkat çekici hem de odaklandığı, merkeze aldığı konu itibariyle: Osmanlı’da gerileme. &#160; Yoksa Osmanlı gerilememiş miydi diye sorarak başlıyor tarihçiler. Ve hemen hepsi gerileme paradigmasını ele alıyorlar. Öncelikle dikkat çektikleri konu, Osmanlı İmparatorluğu’nun 350 yılının, yani neredeyse üçte ikisinin duraklama ve gerilemeyle geçmiş olabileceğinin mantıken,deyim yerindeyse, imkansızlığı. Bu anlamda başta Halil İnalcık olmak üzere, tarihi dönemlendirme anlayışının çarpıklığı üzerinde duruyorlar. Daha açık bir dille, devletlerin ve imparatorlukların insan ömrü gibi, antropomorfik bir bakış açısıyla, “doğum, olgunlaşma ve ölüm” döngüsünde ele alınmaması gerektiğinin altını çiziyorlar. Söz konusu antropomorfik bakış açısının, uygulandığında sadece Osmanlı için değil tüm dünya devletleri için son derece çarpık bir görüntü vereceği üzerinde duruyorlar. Buna göre “Osmanlı”nın gerilemesi”, bir olgu değil, çözülmesi gereken bir problem olarak duruyor önümüzde. Peki, Osmanlı gerilemedi mi? Cevap hem evet, hem de hayır. Evet geriledi çünkü, ekonomik, siyasal ve en başta askeri anlamda, yükselme dönemi diye adlandırdığımız Kanuni döneminde bile çeşitli olumsuzluklar, aksaklıklar baş göstermeye başlamıştı zaten. Hayır gerilemedi, çünkü değişen şartlara rağmen tam üç yüz elli yıl boyunca sürekli yenilenerek, en başta kendi kendini eleştirerek ayakta kalmaya devam etti. Sonsuz düşüş: Osmanlı’da bir gölge-fenomen Cemal Kafadar, gerileme kavramını hem Osmanlı bilincinde hem de tarih yazıcılığında büyük ölçüde Osmanlı’nın şartlarından doğan bir olgu olarak değerlendirip; Osmanlı tarihinde uzun süre devam etmiş olan gerileme söyleminin varlığının bir gölge-fenomen olarak göz ardı edilmesinin imkansızlığını vurguluyor. Gerileme düşüncesi Osmanlı’nın içinden çıkıp, öncelikle bir nevi içsel eleştiri, sonrasında ise dışsal eleştiri olarak İmparatorluğun bünyesine yayılmış ve ilginç bir şekilde devamlılığın katalizörü olmuş. Ancak bir zamanların katalizörü,  bugünden bakıldığında emperyalizme karşı en önemli savaşlardan birini vermiş bir toplumun içine üç yüz elli yıllık bir çöküş ve aşağılık hissi olarak neredeyse silinmemek üzere işlemiş. &#160; “Osmanlı Tarihini Yeniden Yazmak”, yeni doğmakta olan bir tarihsel araştırmacılık anlayışının ürünü olarak okunabilir. Bu yeni araştırmacık Osmanlı devleti idealize edilen bir geçmişin normlarından gerileme ve düşüş ya da Batı’yı taklit etmeyi başaramayış olarak değil, kesintisiz bir dönüşüm süreci içinde değerlendiriyor. Osmanlı’yı, iç politikada kesintisiz ıslahat yapmış, önünde idealize edilmiş bir modelin olmadığı, sürekli evrimden geçmiş bir devlet olarak ele alıyor. Bunu yaparken de tarihi son derece basitleştiren, akışı kesen dönemselleştirme anlayışını yıkmayı ve yeniden yapılandırmayı öneriyor en başta. Şanlı tarihle gururlanmak ve yüzyıllar süren çöküşün ezikliğini taşımak arasında gidip gelen o hastalıklı sarkacı durdurmak mümkün mü peki? Bir parça sağduyu ve derinlikli çözümleme yeteneğiyle olabilecek gibi görünüyor… &#160; Kaynak: http://www.sabitfikir.com/fikrisabit/yoksa-osmanli-gerilememis-miydi]]></description>
		
					<wfw:commentRss>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/yoksa-osmanli-gerilememis-miydi/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>1</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Osmanlı&#8217;nın Gerilediği Yalan mı?</title>
		<link>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/osmanlinin-geriledigi-yalan-mi/</link>
					<comments>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/osmanlinin-geriledigi-yalan-mi/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Mustafa Armağan]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 06 Sep 2011 12:11:37 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Genel]]></category>
		<category><![CDATA[Haberler]]></category>
		<category><![CDATA[Yankılar]]></category>
		<category><![CDATA[Cemal Kafadar]]></category>
		<category><![CDATA[İlber Ortaylı]]></category>
		<category><![CDATA[Kemal Karpat]]></category>
		<category><![CDATA[Osmanlı Tarihini Yeniden Yazmak]]></category>
		<guid isPermaLink="false">http://www.mustafaarmagan.com.tr/?p=4644</guid>

					<description><![CDATA[Mustafa Armağan tarafından hazırlanan Osmanlı Tarihini Yeniden Yazmak, aslında 2006 yılında Osmanlı Geriledi mi? Başlığıyla yayımlanan derlemenin gözden geçirilmiş ve genişletilmiş hali. Kitapta Halil İnalcık, Bernard Lewis, İlber Ortaylı, Kemal Karpat, Cemal Kafadar gibi seçkin tarihçilerin makaleleri yer alıyor. OSMANLI TARİHİNİ YENİDEN YAZMAK, HAZIRLAYAN: MUSTAFA ARMAĞAN, TİMAŞ, 334 SAYFA, 16 TL AHMET DOĞRU Osmanlı Devleti’nin altı asırlık tarihini yıllar yılı birkaç cümlede özetlenmiş haliyle okuduk tarih derslerinde. 1299-1453 yılları arası kuruluş, 1453-1579 yılları arası yükselme, 1579-1699 yılları arası duraklama, 1699-1792 yılları arası gerileme, 1792-1922 yılları arası ise dağılma dönemiydi. Sanki sihirli bir değnek bu yıllarda koskoca Devlet-i Âliyye’ye dokunmuş da her şey birden değişivermişti. Koca devlet yükselip giderken bir günde gerilemeye başlamış, bir günde dağılış sürecine girmişti. Oysa bebeklik, çocukluk, gençlik, olgunluk, yaşlılık şeklinde sürüp giden insan ömrünü bile böyle kesin bölümlere ayırmak, gençliği yükselme, yaşlılığı dağılma dönemi diye adlandırmak mümkün değildi. Öyle olsa Sinan’ın Selimiye’yi inşa etmesini izah edemeyiz. Osmanlı Devleti ise geniş coğrafyası, kültürü, müesseseleri, insanları bile uçsuz bucaksız bir varlık. Her insan başlı başına bir âlem. Altı asır boyunca Osmanlı çınarı, milyarlarca âlem sığdırdı gölgesine.                 Tarihi öğrenebileceğimiz kaynaklar çoğalmaya başlayınca gördük ki, geriledi, yıkıldı-yıkılacak denilen çağlarında bile Osmanlı muazzam başarılara imza atmış. Bir taraftan Celâli isyanlarıyla uğraştığı, askerî zaferler ve hezimetler arasında gidip geldiği zamanlarda bile Evliya Çelebi’yle yaptığımız yolculuklarda bu muazzam medeniyete bir kere daha hayran kalıyoruz. Sultan II. Abdülhamit’in 20. Yüzyıl başlarında Afrika içlerine, Uzakdoğu’ya uzanan elini gördükçe şaşkınlığımız artıyor. Tarih sahnesinden silinip gittikten sonra Osmanlı’nın Cumhuriyet’e yadigâr bıraktığı şahsiyetleri, sanatkârları, yazarları, ilim erbabını bile bugün zirvelerde görüyoruz. Ve anlıyoruz ki, okullarda öğrendiğimiz kalıplar doğru değil. Biz sıradan insanlar olarak dışarıdan bunu görürken uzmanlık alanı tarih olanların ortadaki yanlışlığı fark etmemesi mümkün değil. İşte Mustafa Armağan’ın hazırladığı ve Timaş Yayınları’ndan çıkan Osmanlı Tarihini Yeniden Yazmak/Gerileme Paradigmasının Sonu adlı kitap usta tarihçilerin bu konudaki makalelerini bir araya getiriyor 15 TARİHÇİDEN YAZILAR Aslında 2006 yılında Osmanlı Geriledi mi? Başlığıyla yayımlanan derlemenin gözden geçirilmiş ve genişletilmiş hali. Kitapta 15 tarihçiye; Bernard Lewis, Halil İnalcık, Cemal Kafadar, Linda T. Darling, Jane Hathaway, Jonathan Grant, Kemal H. Karpat, Douglas A. Howard, Rhoads Murphey, Cornell H. Fleischer, İlber Ortaylı, Donald Quartert, Uğur Tanyeli, Mehmet Genç ve Mustafa Armağan’a ait yazılar bulunuyor.                 Tarih bakılan yere göre şekillendiğinden tek bir Osmanlı tarihi değil, farklı bakış açılarına ve ideolojik ön kabullere göre değişen birçok Osmanlı tarihi olduğunu söylüyor Mustafa Armağan, bir nev’î toparlayıcı önsöz mahiyetindeki yazısında. Tarihi anlatmanın bugünü anlatmak olduğunu, tarih kitaplarında yazanların, bugünü kurmaya niyetlenmiş yakın geçmişin galip aktörlerin dünyaya bakacağımız pencerelere yerleştirdikleri demir parmaklıklar olduğunu belirtiyor. “Aslında Türkiye olarak kendimizi Osmanlı Devleti’nin meşru varisi saysak bile, Osmanlı’ya dair yorumlarımızın çok da kendi inşa ettiğimiz yorumlar olmadığını, ya dışarının, yani Cevdet Paşa’nın deyişiyle Avrupa’nın (Batı’nın) ayarı bozuk merceklerinden yansıyan yorumlar doğrultusunda ya da mevcut bazı tarih tezlerine ve onların arkasında yatan zihniyetlere karşı yorumlar olduğunu itiraf etmek zorundayız.” diyor.                 Halil İnalcık, devletin çöküş dönemleriyle ilgili eskiden beri kitaplar kaleme alındığını, Osmanlı döneminde özellikle Kâtip Çelebi ve Naima’nin bu görüşleriyle dikkat çektiğini söylüyor. 19. Yüzyıl ortalarında Cevdet Paşa ve Mustafa Nuri Paşa’nın Osmanlı tarihini sistemli olarak dönemlere ayıran ilk Osmanlı tarihçileri oldukları, bu ayrımın Abdurrahman Şeref ve Yusuf Akçura vasıtasıyla günümüze kadar ulaşıp ders kitaplarına girdiği bilgisini veriyor. Cemal Kafadar, imparatorluğun bozulması ile ilgili algılamaların 16. Yüzyılın sonlarından itibaren Osmanlı kaynaklarında görülmeye başladığına, bu söylemin 20. Yüzyıla kadar siyasi söylem üzerinde etkili aldığına ve daha sonraki zamanlarda Türkiye ve imparatorluğun diğer varis ülkelerinde az gelişmişlik sorunu ile iç içe geçtiğine dikkati çekiyor. Douglas A. Howard da “gerileme” görüşünün Osmanlı siyasi yazarlarının eserlerinin ürünü olduğunu söylüyor ve bu bilgiye göre onların Batı dillerine çevrilen eselerinin modern akademik çevreleri de etkilediği bilgisini ekliyor. TEK ÖLÇÜ ASKERİ GERİLEME DEĞİL Jonathan Grant’ın diğer meslektaşlarının çoğu gibi dikkat çektiği nokta, tarihçilerin genel olarak 1571 İnebahtı ya da 1683 Viyana yenilgisini, yani askeri alandaki başarısızlıkları Osmanlı’nın gerilemeye başladığı nokta olarak kabul etmeleri, Grant’a göre Osmanlı’nın gerilediği görüşü, İslam dünyasına karşı olumsuz tutumun ve onun Batı’nın 17. Yüzyıldan beri artmakta olan gücü karşısında durabilecek kapasiteye sahip olmadığı düşüncesinin bir ürünüdür. Bu açıdan bakıldığında aslında kıyaslananlar medeniyetlerdir. Bir medeniyetin kuvvetini askeri gücüne göre tespit etmek kuşkulu bir yaklaşım olduğundan medeniyetlerin kıyaslanması hatalıdır. Benzer görüşleri Uğur Tanyeli’de dile getiriyor: Duraklama denilen coğrafi yayılmanın sona ermesi, gerileme ise küçülme demektir.                 Jane Hathaway, Osmanlı’da meydana gelen büyük değişimler bir anda gerçekleşmiş olaylar olmadığı için tarihi anlatırken bölümlere ayırmak yerine devamlılıklara ağırlık vermek gerektiğini söylerken, Kemal Karpat bir dönem tespiti yapıyor: 1299-1402 / Hudut boyları: Uç beyleri, 1421-1596 / Merkezî yan feodal dönem, 1603-1789 / Taşrada özerklik ve ayanlar, 1808-1918 / Ulus devlet olma dönemi: Modern bürokrasi ve aydınlar. Linda T. Darling ise üç dönemi yeterli görüyor: Genişleme, tahkim ve dönüşüm.                 Cornell H. Fleischer bu konuda biraz daha radikal: Osmanlı’nın Kanuni’den sonra duraklamadığını, aksine kökleştiğini, klasik denilen dönemin bu asırdan sonra oturduğunu söylüyor. İlber Ortaylı’nın “hükümdarların sonuncusu” olarak vasıflandırdığı II. Abdülhamit’i örnek vererek söyledikleri de bundan pek farklı değil: “bizim battığımız, çürüdüğümüz, çöktüğümüz yoktur. Senelerce bu memlekette hem sağda, hem solda insanlara tarihte bu öğretiliyor: Batmak. (…)  Hiçbir şekilde battığımız yoktur. Biz diriyiz. Daima değişiyoruz, daima değişen dünya şartlarına kendimizi uydurmaya çalışıyoruz, daima öncü olmak için kavga ediyoruz ve önümüzde model de yoktur. (…) Bunu yaparken çok büyük kahramanlıklar, çok asil manzaralar çizdiğimiz gibi çok büyük sersemlikler, şaşkınlıklar da sergiliyoruz. Hepsi kendi çizdiğimiz senaryoya, hepsi yazdığımız maceranın muhtevasına dâhildir.”]]></description>
		
					<wfw:commentRss>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/osmanlinin-geriledigi-yalan-mi/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>2</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Mustafa Armağan nereye gidiyor?</title>
		<link>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/mustafa-armagan-nereye-gidiyor/</link>
					<comments>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/mustafa-armagan-nereye-gidiyor/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Mustafa Armağan]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 20 Jul 2011 14:24:34 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Genel]]></category>
		<category><![CDATA[Haberler]]></category>
		<category><![CDATA[Yankılar]]></category>
		<category><![CDATA[Suavi Kemal YAZGIÇ]]></category>
		<guid isPermaLink="false">http://www.mustafaarmagan.com.tr/?p=4572</guid>

					<description><![CDATA[Suavi Kemal Yazgıç, dünyabizim için Mustafa Armağan’ın yazın serüvenini inceledi. Mustafa Armağan’ın üç dönemi Bir yazarın çalışmalarını kronolojik sırayla takip etmek, onun yazma macerasındaki evreleri tespit etmek için kolaylıklar sunabilir. Hele hele söz konusu olan yazar Mustafa Armağan gibi velut bir kalem ise bu tek tek kitapların nasıl bir büyük tablonun parçası olduğunu anlayabilmek adına gerekli olabilir. Kendi adıma Mustafa Armağan’ın çalışamalarını üç döneme ayırırken, söz konusu dönemlerin birbirlerinden “kopuşlarla” ayrılmadığını, tam tersine bir zinciri oluşturan baklalar gibi iç içe geçip, birbirlerini tamamladığını gördüm. Mustafa Armağan’ı ilk döneminde “zamanın ruhunu” okurken görürüz. Bu okuma çalışması tercüme ve teliflerle ilerler. Fritjof Capra’dan Batı Düşüncesinde Dönüm Noktası ve Yeni Bir Düşünce adlı iki kitabı Türkçeye kazandıran Armağan, bir yandan da Seyyid Hüseyin Nasr’ın Molla Sadrâ ve İlâhi Hikmet’ini tercüme eder. Bir yandan da İslam Bilimi Tartışmaları adlı bir derlemeyi yayına hazırlayan Armağan’ın “zamanın ruhunu” okuduğu telif kitapları ise Gelenek ile Gelenek ve Modernlik Arasında’dır. Mekanın ruhunu okumak İkinci dönem ise telifin ağırlık tutmaya başladığı yıllardır. Mustafa Armağan’ın bu dönemini “mekânın ruhu”nu okuduğu/yazdığı yıllar olarak da tanımlayabiliriz. Bu dönemde Armağan’ın, şehirleri, şehirlerin gelenek ile modernlik arasında yaşadığı dönüşümü analiz ettiğini söyleyebiliriz. Bu dönemi karakterize eden kitap ise “Şehir Asla Unutmaz”dır. Şehir, ey Şehir (1997), Bursa Şehrengizi (1998) (2. baskı Osmanlı’yı Kuran Şehir adıyla (2006), Alev ve Beton (2000), İstanbul Mavi Kırpar Gözlerini (2003) isimli kitaplarla devam eder. Bu dönem her ne kadar 2003’te yayınlanan Osmanlı: İnsanlığın Son Adası ile bitmiş olsa da önceki dönemin bakiyesi iki kitap da 2004’te okurla buluşur: İnsan Yüzlü Şehirler ve Kuğunun Son Şarkısı: St. Petersburg’da Zamanlar ve Mekânlar. Ve üçüncü dönem&#8230; Osmanlı: İnsanlığın Son Adası ise Mustafa Armağan’ın önceki iki dönemdeki mesaisini olaylara ve kişilere yönelttiği üçüncü dönemin başlangıcıdır. Bu noktada Mustafa Armağan’ı bir tarihçiden ziyade tarihi verileri okuyarak anlamlandıran biri olarak gördüğümü ifade etmek isterim. Onun kitapları ise reddi miras çağının zehirli kalıntılarını temizleyen birer panzehirdir. Nitekim Mustafa Armağan da Genç Adam dergisinin “Tarihçi olmayı ne zaman düşündünüz?” sorusuna verdiği yanıtın ilk cümlesi çok net: “Hiçbir zaman! İlk yazımın yayınlandığı 1978’den bu yana tam 29 yıl geçmiş. Sürekli sorgulayan bir yazar olmak istemişimdir. Bunu daha önce bilim felsefesi, modernleşme, gelenek, edebiyat ve kültür alanlarında yapardım, bugün tarih denizinde yüzüyorum. Yarın hangi alanda olacağımı bilmiyorum. Belki de romancılıkta karar kılarım, kim bilir! Kendime hiçbir zaman tarihçi demedim, denilmesini de istemedim. Çünkü dikkatli okurun bildiği gibi yaptığım farklı bir şey. ‘Tarihle birlikte düşünme’ye çalışıyorum. Tarihçinin derdi tarihi anlamaktır, benimkisi ise tarihi bir düşünce malzemesi olarak kullanıp onun üzerinden sorgulamalarda bulunmak.” Anıları, gazeteleri, tarihçilerin çalışamalarını ve belgeleri ezberlerimizi bozmak için okuyup, yorumlayan Mustafa Armağan’ın bir anlamda Gelenek ve Modernlik Arasında’yı yazarken murat ettiği ne ise Kazım Karabekir’in Gözüyle Yakın Tarihimiz’e imza atarken de güttüğü benzer bir kaygıdır: Hakikatin bize ezberletildiği gibi olmayabileceğine işaret etmek. Bu dönemde Armağan’ın çok daha velüt olduğunu söyleyebiliriz. Kır Zincirlerini Osmanlı, Osmanlı Tarihinde Maskeler ve Yüzler, Abdülhamid’in Kurtlarla Dansı, Ufukların Sultanı: Fatih Sultan Mehmed, Küller Altında Yakın Tarih, Efsaneler ve Gerçekler, Büyük Osmanlı Projesi, Gülün Fethi – Fatih Sultan Mehmed, Osmanlı’nın Mahrem Tarihi bu kitaplardan sadece bazıları… Mustafa Armağan nereye gidiyor? Kazım Karabekir’le ilgili kitabındaki kimi bölümlerin uzaktan uzağa bir roman yazarının temrinleri olduğunu görünce, kendi adıma “Belki de romancılıkta karar kılarım, kim bilir!” cümlesinde de bir gerçek payı olduğunu düşündüm. Kim bilir belki de ufukta Mustafa Armağan’ın yazarlığında dördüncü bir dönem başlayacaktır. Belli mi olur? Onu da nasipse yaşayıp, görürüz… &#160; Fotoğraf galerisi için tıklyaınız: http://www.dunyabizim.com/gallery.php?id=278 &#160; Suavi Kemal Yazgıç tahlil etti]]></description>
		
					<wfw:commentRss>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/mustafa-armagan-nereye-gidiyor/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Oral Çalışlar&#8217;ın feminist şakası</title>
		<link>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/oral-calislarin-feminist-sakasi/</link>
					<comments>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/oral-calislarin-feminist-sakasi/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Mustafa Armağan]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 14 Jul 2011 15:17:27 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Genel]]></category>
		<category><![CDATA[Haberler]]></category>
		<category><![CDATA[Yankılar]]></category>
		<category><![CDATA[Akif BEKİ]]></category>
		<category><![CDATA[Avrupa'nın 50 Büyük Yalanı]]></category>
		<category><![CDATA[Erkek egemen dil]]></category>
		<category><![CDATA[Oral ÇALIŞLAR]]></category>
		<guid isPermaLink="false">http://www.mustafaarmagan.com.tr/?p=4563</guid>

					<description><![CDATA[Avrupa&#8217;nın 50 Büyük Yalanı Hakkındaki Bir Yazı &#8216;Erkek egemen dil&#8217; söylemini benimsemek, mefhum-u muhalifinden bir &#8216;kadın egemen dil&#8217;in varlığını da kabul etmektir. Diğer her şey gibi feminist klişeler de geç gelip geç gidiyor bizden. ‘Erkek egemen dil’ tabiri, doğduğu topraklarda modası çoktan geçmiş o klişelerden biri. En son, Oral Çalışlar’ın benim için köşesine bıraktığı notta karşıma çıktı. Eski modayı izlemeye çalışırken ‘Kabineye seksist bakış’ yazımın ana fikrini de ıskalamış üstelik. Oral Çalışlar’ın eleştirisi, feminist dünyanın trendlerini takipte nasıl geri kaldığımızın ispatı. Bu da tartışmayı sürdürmek için kaçırılmaz bir fırsat veriyor bana. Günümüz feminist entelektüelleri arasında en demode olan görüşünden başlayalım. Şöyle diyor: “Akif Beki, hükümette yalnızca bir kadın bakan olmasına yönelik eleştiriler karşısında ‘Cinsiyet değil ehliyet önemli’ ifadesini kullanarak geleneksel ‘erkek egemen’ kültürün dilinden bir cevap verdi.” ‘Erkek egemen dil’ söylemini benimsemek, mefhum-u muhalifinden bir ‘kadın egemen dil’in varlığını da kabul etmektir. Ben ikisine de karşıyım. Temel itirazım, kadın ya da erkek egemen oluşuna bakmadan, kadınlık veya erkekliği siyasal kimlik olarak kullanan dileydi zaten. Kabineye cinsiyetçi gözlüklerle bakılmasıydı eleştirdiğim. İster erkek, ister kadın cinsiyetçiliği marifetiyle olsun, cinsel kimliklerin siyasallaştırılmasını sorunlu buluyordum. Çalışlar’ın yaklaşımı, haklı çıkarmıyor mu beni? “Cinsiyet önemli olmasa, ‘kadın kotası’ konusu, modern dünyadaki toplumbilimsel tartışmaların odak noktasında yer almazdı” diyor bir de. Kadınlara pozitif ayrımcılık, siyasi kota ve benzeri talepler, feminist hareketin önemli isimleri tarafından bile reddediliyor artık. Eşitlik iddiasına aykırı ve kendi içinde tutarsız oldukları için bu fikirler bizzat feminizmin ideologları tarafından özeleştiri konusu yapılıyor yıllardır. Feminist dilin çöküşüne vesika isteyenler için, Amerikan National Review dergisinin 18 Kasım 1991 tarihli sayısı arşivlerde duruyor. Kapak başlığında, ‘The Goddess that Failed’ yazıyor. Siyaset felsefecisi Kenneth Minogue’dan ‘İflas Eden Tanrıça’nın hikâyesini okumalısınız mutlaka: “Kadınlar erkeklerle eşit, hatta ‘aynı’ olarak tanımlandığında bu defa erkeklerin standartları çıta olarak kadının önüne konulmuş oluyor; o zaman da ‘kadınlara özel’ muamelelerin gerektiğini iddia ediyorlar. Bu ise tam da baştan kaçmaya çalıştıkları ayrımcılığın bu sefer gönüllü olarak kendi elleriyle benimsenmesi anlamına geliyor&#8230; Feminizm, serbest ve kolay eşitliğe sahip bir geleceğe hızla sıçramak isteyen kıt yetenekli kadınların sabırsızlıklarının (Marksizm’inkine) benzer bir istismarıdır. Başka türlü, feministlerin, Batı’nın ana damarındaki başarının dayandığı hüner, yapabilme gücü ve dirayete gösterdikleri şaşırtıcı ilgisizlik neyle izah edilebilir? Başka türlü, anayasaya konulacak bir maddeyle otomatikman bütün senatörlüklerin yüzde 50’sinin kadınlara verilmesi gerektiği gibi çılgınca bir talep nasıl açıklanabilir?” Daha fazlası için Mustafa Armağan’ın ‘Avrupa’nın 50 Büyük Yalanı’ kitabına başvurabilirsiniz. Yer darlığından, diğer okuma parçalarını cumartesi yazısına saklıyorum. Buyurun size, Çalışlar’ın hayli geriden gelen bir görüşü daha: “Siyasette ehliyetin erkeklere mahsus bir beceri olduğu iddiası, artık erkeklerin bile savunamadığı boş bir inanç olmaktan öteye gitmiyor.” Çok doğru, fakat kim iddia etmiş bunu, belirtmiyor notunda. Kabineye seksist bakışa getirdiğim eleştirinin ana fikri bu değildi. Erkekler gibi kadınların da ehliyet, liyakat, beceri kriterleriyle tartılması gerektiğini söylüyordum. Fatma Şahin’in kadın olduğu için değil, başarılı olduğu için kabineye alınmasını örnek gösteriyordum buna. “Selma Aliye Kavaf’ın kadınlığı, başarısızlığını örten bir maske olmamalı” diyordum. “Eskiden iki kadın bakan vardı, yeni kabinede bir kadın yer alıyor. Sayısal olarak yüzde 50’lik bir düşüş olabilir ama niteliksel olarak da öyle mi” diye soruyordum ayrıca. Yani demek istiyordum ki, ehliyetli bir kadın, ehliyetsiz iki kadından daha çoktur. Erkekler için geçerli olan neyse, kadınlar için de odur. Zannımca, ehliyetin erkeklere has bir meziyet olduğu sonucu, zorlamayla bile çıkmaz bu sözlerden. Hayır, o kadar değildir. Çalışlar şaka yapmıştır, şaka! Kaynak: http://www.radikal.com.tr/Default.aspx?aType=RadikalYazar&#38;ArticleID=1056229]]></description>
		
					<wfw:commentRss>http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/oral-calislarin-feminist-sakasi/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
	</channel>
</rss>
